All Chapters of แฝดพี่แสนซนชนแม่ทัพ: Chapter 81 - Chapter 90

ตอนที่แปด ใกล้เสร็จแล้วค่ำคืนนั้น ไฉ่ฮูหยินผู้เฒ่าถึงกับส่งอาหลิงและสาวใช้ส่วนตัวมาคอยเฝ้าสอดแนมเป็นเหตุให้ไฉ่หานเกิงไม่กล้าออกจากห้อง“เจ้าจะทำอันใด” ฟางถิงถิงหรี่ตาสงสัย“ถอดเสื้ออย่างไรเล่า หรือว่าเจ้าจะช่วยข้าถอด” มือของชายหนุ่มถอดเสื้อด้านนอกออกโดยไม่ใส่ใจสายตาที่จับจ้อง“เชอะ ไสหัวไปนอนที่ตั่งเลย เกะกะลูกตาจริง” หญิงสาวสะบัดหน้าแต่จังหวะที่หันศรีษะแรงเกินไปเส้นผมจึงเกี่ยวเข้ากับเข็มขัดในมือที่ไฉ่หานเกิงเพิ่งถอดออกมาจากตัวยังไม่พ้นช่วงเอว“ว้าย...”หญิงสาวกรีดร้องเมื่อมือหนากระชากเข็มขัดกลับอย่างรวดเร็วจนร่างเซถลาอย่างเจ็บปวด“โอ๊ย เจ็บๆๆๆ เจ้าเบาหน่อย โอ๊ย...”“เจ้ารีบร้อนเองจึงเจ็บเช่นนี้ อย่าได้โวยวายกล่าวโทษข้า”ไฉ่หานเกิงตัดสินใจกระชับเข็มขัดให้นิ่งแล้วจับปลายผมของหญิงสาวเพื่อช่วยคลายออกทีละเส้น“โอ๊ย เหตุใดยิ่งจับยิ่งแย่ อู๊ยยยย เบาอีกหน่อย”“เจ้าอยู่นิ่งๆสิ อย่าร้อ

ตอนที่สิบ ไม่หย่าสองสามีภรรยาทั้งโต้เถียงทั้งแง่งอนต่อกันโดยไม่ยอมพูดจาดีดีเดิมทีไฉ่หานเกิงไม่คิดยื้อยุดฟางถิงถิงอย่างมุ่งมั่นเช่นนี้ แต่เมื่อเห็นหย่งจงเซียวเฝ้าวอแวไม่เลิกรา เขาหรือจะยอมแพ้ชายซึ่งแสร้งทำตัวเป็นคนแสนดีจนน่าหมั่นไส้คิดจะแทรกกลางระหว่างพวกเขาสามีภรรยาหรือ ฝันไปเถอะ ถึงถิงถิงจะน่าเบื่อเอาแต่ใช้กำลัง แต่ของที่เป็นของเขาเหตุใดต้องยอมปล่อยมือไปโดยง่ายสองหนุ่มสาวต่างไม่ใช้เหตุผลเอาแต่ใช้อารมณ์เปิดโอกาสให้มือที่สามเข้ามาสอดแทรกสร้างความเข้าใจผิดอยู่เนืองๆ“เจ้าไม่เคยชอบข้าก็ควรปล่อยมือ จะมายื้อเอาไว้หาสิ่งใด หากอยากรีบแต่งอาเจียวเข้ามา ข้าจะออกหน้าคุยกับท่านย่าให้เอง” ฟางถิงถิงออกอาการมีน้ำโหเมื่อเห็นภาพบาดตาหลายครั้ง“ถิงถิง เจ้าต่างหากที่อยากแต่งกับหย่งจงเซียวจนตัวสั่น เหตุใดไม่ปฏิเสธท่านย่าแต่แรก ปล่อยให้วุ่นวายจนถึงวันนี้”ไฉ่หานเกิงย่อมไม่ยินยอมที่โดนต่อว่าด้วยเขาเพียงช่วยพยุงหลี่หรันเจียวให้ลุกขึ้นจากการหกล้มเท่านั้น ไม่เหมือนกับหญิงสาวที่มัก

ตอนที่สิบสอง มั่นหน้า"พี่เกิงเป็นคนมีความสามารถมิควรถูกกดขี่ให้เป็นเพียงเจ้าของร้านไม่กี่แห่ง ต้องหน้ามันตะโกนร้องเรียกลูกค้าอยู่เช่นนี้ ในเมื่อเจ้าไม่ได้รักชอบเขา อีกทั้งยังอยากคบชู้สู่ชาย มิสู้รีบหย่าแล้วแต่งกับคนที่เจ้าพึงใจจะดีกว่า”ฟางถิงถิงได้ฟังถึงกับต้องกำมือแน่นอ้าวๆๆๆ มั่นหน้าจริงนะ ตอนแรกบอกว่าจะยอมแต่งมาร่วมสามี ไปๆมาๆบอกให้นางหย่าแล้วจะยึดครองคนเดียว จบด้วยการกล่าวหาว่านางมีชู้เสียอย่างนั้นนี่มันถ้อยคำประนีประนอมหรืออยากหาเรื่องกันแน่ ชิ เริ่มต้นเสียโอ้อวดตนเอง จบท้ายกลับทับถมผู้อื่น ช่างน่าโมโหนัก ฟางถิงถิงไม่อยากถกเถียงกับคนไร้เหตุผลทั้งคิดเข้าข้างตนเองจึงตบโต๊ะดังปังจนหลี่หรันเจียวสะดุ้งโหยงลุกขึ้นอย่างเร็วแทบกระโจนหนีด้วยเกรงอีกฝ่ายจะลงไม้ลงมือ“อย่าตีข้านะ ไม่เช่นนั้นข้าจะฟ้องท่านพ่อ”ฟางถิงถิงแทบกลั้นหัวเราะความเป็นเด็กน้อยของหลี่หรันเจียวไม่ไหวแม้ใจจะอยากแสร้งตีสักหน่อยเพื่อให้นางไปฟ้องบิดาแต่ด้วยความขี้เกียจร

ตอนที่สิบสี่ คึกคัก ไอ้เจ้าไฉ่หานเกิง กล้าวางยานอนหลับนางเชียวหรืออย่าให้หลุดไปได้เชียว แม่จะจับเตะให้วิ่งหนีหางจุกตูดไม่ทันทีเดียวฟางถิงถิงขบเขี้ยวเคี้ยวฟันสบถด่าทอโวยวายไม่หยุดแต่ไฉ่หานเกิงที่มุ่งมั่นตั้งใจหรือจะหยุดยั้ง“พวกเราเป็นสามีภรรยากัน ความจริงเรื่องนี้สมควรทำตั้งแต่คืนเข้าหอแล้ว แต่เจ้าดุร้ายเกินไป ข้าจึงต้องใช้วิธีนี้”ไฉ่หานเกิงเงยหน้าขึ้นมาพูดพร้อมก้มลงขบเม้มติ่งหูเล็กก่อนจะเลื้อยไล่ผ่านซอกคอขาวมายังเนินอกเนียน“หากท่านย่ากลับมาต้องดีใจแน่ เจ้าเองก็อย่าได้เล่นตัวทั้งที่ในใจอยากให้ข้าทำเช่นนี้มาตั้งนานแล้ว”ผู้ใดบอกว่านางอยาก น่าจับไปอยู่ร่วมกับหลี่หรันเจียวนัก ขบวนการพูดเองเออเองไม่มีใครเกินสองคนนี้ฟางถิงถิงก้มลงมองตามศีรษะที่ลดต่ำลงก่อนจะเด้งร่างแอ่นอกเข้าหาริมฝีปากแดงเมื่อสัมผัสได้ถึงความวาบหวิว“อื้อ...”อย่าเลียเช่นนั้น มันเสียว เสียงพึมพำจากปากบางทำให้ไฉ่หานเกิงยกยิ้มสมใ

ตอนที่สิบหก มันต้องอย่างนั้น ไฉ่หานเกิงหรือจะยอมโดนต่อว่าผู้เดียว เขาวางร่างบางให้นั่งบนเก้าอี้ก่อนจะหันมาตอบผู้เป็นย่าด้วยน้ำเสียงละเหี่ยใจ“ท่านย่าบอกถิงถิงเถิด ข้าจะนอนทีไรนางก็ขึ้นคร่อมทุกครา หากข้าไม่โยกตามก็โดนกล่าวหาว่าไร้น้ำยา แล้วจะให้ข้าทำเยี่ยงไร”แม่นมลู่ถึงกับตบอกตัวเองขณะอาหลิงรีบก้มหน้าอายม้วนอยู่ด้านหลังคุณหนูของตนเองไฉ่ฮูหยินผู้เฒ่ามองใบหน้าของหลานสะใภ้ซึ่งหันขวับไปขมุบขมิบปากราวก่นด่าสามีก่อนจะส่ายหัวอย่างเอื้อเอ็นดู“เช่นนั้นก็ช่างเถอะ พวกเจ้าอายุยังน้อย บำรุงให้มากหน่อยก็ใช้ได้”ไฉ่หานเกิงทรุดลงนั่งลงอีกข้างอย่างไม่ได้น้อยใจด้วยรู้ดีว่าผู้เป็นย่าย่อมเข้าข้างฟางถิงถิงอย่างเช่นทุกคราจากนั้น ครอบครัวสกุลไฉ่จึงนั่งลงกินอาหารอย่างเบิกบานด้วยความเอร็ดอร่อย“ถิงถิงน้อย เจ้าอยากทำโรงตัดเย็บหรือ ได้ ต้องใช้ทุนเท่าใด มาเบิกกับย่าได้เต็มที่”“ถิงถิงอยากให้ลงเป็นชื่อของนางเอง” ไฉ่หานเกิงรีบบอกตามที่รับปาก