Semua Bab แฝดพี่แสนซนชนแม่ทัพ: Bab 51 - Bab 60

ตอนที่สิบหก ชายแดนหากจะบอกว่าไม่มีผู้ใดเห็นย่อมใช่เช่นนั้น แต่เจียงลี่มี่ได้ยินเสียงฝีเท้าเขาตั้งแต่เดินเข้ามาแล้ว เพียงแต่นางไม่อยากขัดขวางและต้องการให้เขาได้เข้ามาพูดคุยด้วยตนเอง“เป็นเพราะท่านผู้เดียว” เจียงลี่อินหันมาตวาดใส่โดยไม่เกรงกลัว“เจียงลี่อิน ข้าเพียงอยากตอบแทนเจ้าตามที่รับปากเอาไว้ แต่งงานกับอ๋องเช่นข้ามีอันใดไม่ดี เหตุใดเจ้าต้องโมโหโทโสเพียงนั้น”“แต่งกับคนที่ไม่ได้ชื่นชอบล้วนไม่ดี ไม่ว่าจะมีฐานะใดย่อมไม่สำคัญ ขอเพียงข้าชอบพอย่อมอยากแต่งด้วย แต่หากไม่ชอบแม้จะสูงศักดิ์เพียงใดข้าก็ไม่อยาก คนเอาแต่ใจเช่นท่านหรือจะเข้าใจ” เจียงลี่อินกระฟัดกระเฟียด“เรื่องนี้ข้าย่อมเข้าใจ เอาเถอะ เจียงลี่อิน ถึงขั้นนี้แล้ว เจ้าบอกมาดีกว่าว่าอยากให้ข้าทำเช่นไรเจ้าจึงจะยอมเข้าพิธีสมรสโดยดี” อ๋องหวงอวิ้นหยางประนีประนอมเสียงอ่อย“เชอะ ถึงขั้นนี้แล้ว ใช่สิ ถึงขั้นนี้แล้ว” เจียงลี่อินตอกย้ำด้วยอารมณ์เหวี่ยง“อิ๋งอิ๋ง ท่านอ๋องยอมให้เจ้าเสนอเงื่อนไขแล้ว เจ้าก็ลองเสนอ

ตอนที่สิบเจ็ด  แน่ใจหรือว่าถูกคนอ๋องหนุ่มยื่นขนมออกมาส่งให้แต่ทั้งสองสาวกลับไม่ยอมรับ“แน่ใจหรือว่ายื่นให้ถูกคน” เสียงที่เอ่ยออกมาพยายามเคร่งขรึม“แน่ใจมาก อย่าได้แกล้งดัดเสียงเลย น้องลี่อิน ข้ารู้ว่าเจ้ามีความสามารถเปลี่ยนเสียงได้หลายแบบ แต่ท่วงท่ากิริยาของเจ้าไม่อาจตบตาข้าได้แน่” รอยยิ้มมั่นใจของอ๋องหนุ่มทำให้สองสาวหมดสนุกยื่นมือออกมารับของกินแล้วหมุนกายเดินกลับขึ้นรถม้าไปอ๋องหวงอวิ้นหยางพยายามใช้โอกาสระหว่างการเดินทางทั้งเอาอกเอาใจดูแลว่าที่ชายาไม่ห่าง โดยมีสายตาผิดหวังของชายหนุ่มสกุลต่งซึ่งได้แต่มองตามเขาช้าไปเอง อืม...ไม่สิ เขาไม่ได้ช้า แต่พวกเขาต่างชอบกันอยู่ในใจต่างหาก หาไม่ น้องลี่อินคงไม่เปิดโอกาสมากเพียงนี้ เอาเถอะ อ๋องหวงอวิ้นหยางย่อมเหมาะสมที่จะดูแลน้องลี่อิน เขาคงได้แต่ห่วงใยอยู่ห่างๆและคอยช่วยเหลือเท่าที่กระทำได้เท่านั้น ต่งเลี่ยงรุ่ยในฐานะเพื่อนเพียงคนเดียวของอ๋องสิบและลูกศิษย์เอกของราชครูเจียงคิดอย่างทอดถอนใจอ๋องหนุ่มเฝ้าวนเวี

ตอนที่สิบเก้า ท่านโง่หรืออย่างไร คำฝากรักอย่างกะทันหันจากหวงอวิ้นหยางทำให้เจียงลี่อินตาโตตะลึงแข็งค้างก่อนจะได้สติแปรเปลี่ยนเป็นเก้อเขินหันใบหน้าแดงระเรื่อไปอีกทาง“นี่ใช่เวลามาพร่ำเพ้ออันใด ถูกจับออกมาไกลถึงที่ใดแล้วก็สุดรู้” เสียงกระเง้ากระงอดทำให้อ๋องหนุ่มเดาว่าหญิงสาวไม่ได้รังเกียจเพียงแต่เขินอาย“พวกเจ้าจับคนมาได้แล้วหรือ รีบพาไปพบองค์ชายเร็วเข้า” เสียงคนแปลกหน้าอีกหลายคนกรูกันเข้ามาใกล้ตายแล้ว คนพวกนี้ยังมีพรรคพวกอีกมาก ทำอย่างไรดี             สองหนุ่มสาวเคลื่อนตัวเข้าใกล้พลางจับมือให้กำลังใจกัน พวกเขาถูกพาตัวให้เดินไปท่ามกลางหนทางมืดมิดจนเจียงลี่อินเกือบลื่นล้มหลายคราวหากมิใช่แรงโอบจนแทบอุ้มจากอ๋องหวงอวิ้นหยางซึ่งเคียงข้างประคองอย่างใส่ใจหญิงสาวคงบาดเจ็บไปแล้ว คนทั้งกลุ่มเดินจนมาถึงกระโจมเล็กซึ่งปลูกอยู่ท่ามกลางป่ารกครึ้ม ก่อนจะเดินตามกันเข้าไปจนแน่นขนัด“นี่หรือคื

ตอนที่ยี่สิบเอ็ด หนีไปแล้วเจียงลี่อินถอนหายใจก่อนจะเตรียมตัวสร้างสถานการณ์คิดคำพูดและทางหนีทีไล่ นางบอกให้อ๋องหนุ่มเตรียมพร้อมแล้วเริ่มใช้เสียงแสร้งทำเป็นคนพูดคุยกันให้ทหารด้านนอกได้ยิน“พวกเจ้าตามมาช่วยพวกเราแล้วหรือ”“พวกเรามาตามคำสั่งของรองแม่ทัพซุนเพื่อช่วยเหลือท่านแม่ทัพเซี่ย”“อ้าว...ไม่ได้ตามมาช่วยพวกเราหรือ”  “เหตุใดต้องช่วย เพียงยืนยันว่าท่านแม่ทัพปลอดภัย พวกเราย่อมไม่ใส่ใจผู้อื่น”“แต่เขาเป็นถึงอ๋องสิบ หากช่วยเขากลับไปได้ย่อมมีความดีความชอบ”“แล้วอย่างไร แค่อ๋องไร้ความสำคัญ ฮ่องเต้ยังเกือบลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่ามีอนุชาเช่นเขา พวกเราเป็นทหาร ไม่มีหน้าที่ต้องคุ้มครองราชวงศ์ ไปเถอะ”“เดี๋ยวก่อน ในเมื่อมาแล้ว พาพวกเราออกไปด้วย”เสียงโต้เถียงกันดังจนเรียกให้ทหารแคว้นหลิวมายืนรอฟังจนได้ยินว่าสองหนุ่มสาวจะลอบหนีตามทหารฝ่ายตรงข้ามไปจึงรีบแสดงตัวออกมาขัดขวางพวกเขาไม่เห็นเงาร่างของผู้ใดนอกจากใบไม้ที่สั่นไหวและเ

ตอนที่ยี่สิบสาม ฉวยโอกาสใบหน้าสง่างามค่อยๆลดลงมาใกล้ ตาทั้งสองสบกันอย่างวาบหวามในอารมณ์ ก่อนที่ริมฝีปากใหญ่จะค่อยๆแตะละเลียดริมฝีปากแดงแล้วซุกไซ้ลิ้นอุ่นเข้าซอกซอนหาความนุ่มชื้น            “อืม...” อ๋องสิบพึมพำเสียงแหบพร่าพร้อมกลืนกินความอุ่นนุ่มอย่างหิวโหย            เจียงลี่อินถูกความช่ำชองเชิญชวนให้คล้อยตาม ยิ่งกวัดเกี่ยวโรมรัน ความเคลิบเคลิ้มยิ่งไหลบ่าจนล่องลอยเผลอตวัดลิ้นเข้าพัวพันเนิ่นนาน            มือใหญ่ค่อยๆคืบคลานไปทั่วร่างบางแหวกชุดเสื้อจนหลุดลุ่ยเพื่อสัมผัสความนุ่มนิ่มเรียบลื่นอันน่าถวิลหา จนมาหยุดที่เนินเขาสูงสองลูกอันอวบหยุ่นสองมือหนาโอบกอบบีบขยำด้วยความรัญจวนใจขณะหญิงสาวยกร่างแอ่นอกขึ้นตามแรงเสน่หา เม็ดบัวน้อยถูกเคล้นคลึงจนตั้งแข็ง ก่อนใบหน้าใหญ่จะผละออกจากริมฝีปากเล็กแล้วตั้งท่าจะเลื่อยลงไปดื่มกินก้อนซาลาเปาอันน