All Chapters of สะใภ้สุดขั้ว แม่ผัวสุดขอบ: Chapter 101 - Chapter 110

Chapter102“เรื่องที่คุณแม่กลัวคนอื่นจะพูดถึงคุณแก้มในทางเสียหาย คุณแม่ไม่ต้องกลัวหรอกค่ะ เพราะมันต้องเกิดขึ้นแน่นอน คุณแม่ห้ามปากพวกเขาไม่ได้หรอกค่ะ ปากคนมันยาวกว่าปากกา เรื่องนินทาว่าร้ายคนอื่นมันเป็นเรื่องปกติ อีกสักพักพอมีเรื่องอื่นมาให้สนใจ เสียงเหล่านั้นก็จะเงียบไปเอง ชื่อเสียงยังลบเลือนและจางหายได้นะคะคุณแม่ แต่ความดีและความถูกต้องจะติดอยู่กับตัวเราไปจนวันตายค่ะ”ภัทรียาไม่มีจุดประสงค์พูดเพื่อโน้มน้าวให้ลักขณายอมเล่นงานกรกวีกับเสี่ยแว่น แต่เธอพูดออกมาจากความรู้สึกของตัวเอง ซึ่งทำให้ทุกคนที่ฟังอยู่นิ่งงัน“ถ้าเป็นผม ผมจะเอาเรื่องคนที่มาทำระยำกับลูกสาวของผมให้ถึงที่สุด แต่ก็อีกนั่นแหละครับ ผมเป็นคนไม่มีชื่อเสียง เป็นแค่ชาวบ้านธรรมดา จึงไม่จำเป็นต้องรักษาหน้าของตัวเอง ที่สำคัญที่สุด คุณแก้มคือคนที่ถูกกระทำ ผมเลยอยากถามคุณแก้ม ว่าอยากจะเอาเรื่องปั้นหรือเปล่าครับ” ศุภกิจโยนการตัดสินใจให้ลักษิณา ที่ยังยืนร้องไห้อยู่ในอ้อมกอดของลักขณา ลักษิณาดันร่างของตัวเองให้ออกห่างจากผู้เป็นแม่ ยืดตัวตรง หน้าเชิด“แก้มคิดว่าแก้มจะเอาเรื่องปั้นกับไอ้เสี่ยบ้ากามนั่นค่ะ เพราะถ้าปล่อยให้มันสองคนลอยนวล

Chapter104สุมณฑาเร่งฝีเท้าเดินออกจากซอยบ้าน พลางก้มดูนาฬิกาข้อมือที่บอกให้รู้ว่าอย่างไรวันนี้เธอต้องไปทำงานสายแน่นอน เนื่องจากนาฬิกาปลุกเจ้ากรรมดันไม่ทำงาน ทำให้เธอนอนเพลิน ตกใจตื่นขึ้นมาก็เกือบเจ็ดโมงเช้าแล้ว เธอรีบลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัวแล้วรีบเดินทางออกจากบ้าน “แต...แต” เสียงเรียกชื่อที่มาพร้อมกับเสียงบีบแตรรถมอเตอร์ไซค์ ทำให้เธอหันไปมองคนเรียก “ขึ้นรถเร็ว พี่จะไปส่ง เดี๋ยวไปทำงานสายนะ” เหมือนสวรรค์มาโปรดสุมณฑา ศุภกิจมาช่วยเธอทันเวลาพอดิบพอดี หากเธอไปทำงานสาย ไม่เพียงแค่ประวัติเสีย วันนี้ยังมีการประชุมฝ่ายแต่เช้า นั่นเท่ากับเธอจะโดนตำหนิอีกด้วย “แล้วพี่ม่อนไม่ไปทำงานเหรอพี่” “ก็นี่ไงล่ะงานของพี่ ลืมแล้วเหรอว่าแตให้พี่ช่วยอะไร”ศุภกิจยื่นหมวกกันน็อกอีกใบให้สุมณฑา ซึ่งรับมาสวมศีรษะ “ขอบคุณค่ะพี่ม่อน พี่ม่อนน่ารักที่สุดเลย”สุมณฑารีบขึ้นไปซ้อนท้ายรถบิ๊กไบค์ของเขาทันที พอหญิงสาวนั่งประจำที่ ชายหนุ่มก็รีบบิดคันเร่งรถขี่ออกไปยังถนนสายหลัก พาผู้โดยสารคนพิเศษไปส่งที่ทำงานด้วยความคล่องตัวในการเดินทาง และการจราจรที่ไม่หนาแน่นเหมือนที่สุมณฑากลั

Chapter106นวลลออคิดหนัก ไม่ใช่ไม่อยากช่วยกรกวี แต่เธอไม่มีเงินมากพอจะช่วยเขา ลำพังตัวเองยังเอาไม่รอด ติดหนี้สินก็มากโข เป็นเช่นนี้จะเอาเงินที่ไหนมาช่วยเขา“ปั้นไม่น่าใจร้อนทำอย่างนั้นเลยนะคะ น่าจะปรึกษานวลก่อน ผิดพลาดขึ้นมามันก็เลยออกมารูปนี้ ซึ่งมันแก้ไขยากมากด้วยค่ะ”นวลลออตำหนิกรกวี วินาทีแรกที่รู้ข่าวเธอตกใจมาก ไม่คิดว่ากรกวีจะกล้าคิดทำเรื่องเลวร้ายเช่นนี้ แต่ก็แอบสะใจอยู่ไม่น้อย ลักษิณาคงจะเสียใจมาก ร้องไห้ฟูมฟายที่กรกวีทำกับเจ้าหล่อนเช่นนี้ เนื่องจากลักษิณาลุ่มหลงดาราหนุ่มมาก ทุ่มเทให้หมดไม่ว่าเขาต้องการอะไร นวลลออยังนึกเสียดายที่แผนการไม่สำเร็จ หากสำเร็จลักษิณาคงตกนรกทั้งเป็น ซึ่งเธอต้องการเห็นภาพนั้นที่สุด ขณะเดียวกันก็ตกใจที่รู้ว่ากรกวีถูกผีพนันเข้าสิงถึงขั้นแทบจะหมดเนื้อหมดตัว ขายทรัพย์สินทุกอย่างที่มีเพื่อนำเงินไปเล่นการพนัน เงินค่าตัวที่ได้รับจากการเป็นพรีเซนเตอร์ งานอีเวนต์ งานด้านละคร และอื่นๆ กรกวีก็นำไปละลายในบ่อนทั้งหมด ง นวลลออไม่คิดเลยว่ากรกวีจะติดพนันหนักถึงเพียงนี้ แต่ถึงกระนั้นความรักที่มีต่อเขาก็ไม่เสื่อมคลาย“แผนของผมจะสำเร็จอยู่แล้วเชียว ถ้าพี่สะใภ้

Chapter108“ถามทำไม จะซื้อกลับบ้านเหรอ”“อืม ใช่” คำตอบของลักษิณาทำให้ศุภกิจงง ไม่คิดว่าคุณหนูเอาแต่ใจจะติดใจอาหารข้างทาง หรือไม่ก็คงซื้อไปฝากคนรับใช้ที่บ้าน“ซื้อไปให้ใครกิน ฝากคนใช้เหรอ”“เปล่า ฉันจะซื้อไว้กินตอนเย็นน่ะ ถ้าซื้อได้ ฉันจะซื้อแกงส้มกับแกงไตปลากลับบ้าน”“ติดใจหรือไง” เขาถามด้วยรอยยิ้มบางๆ เธอจึงทำท่าทางขึงขังใส่ เชิดหน้าแก้เก้อที่เขารู้ทัน“เปล่าซะหน่อย แค่อยากอุดหนุนป้าก็เท่านั้นเอง นายรีบไปซื้อเถอะ”ศุภกิจทำตามที่เธอสั่ง ก่อนจะเดินกลับมาพร้อมกับแกงสองถุง เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย ชายหนุ่มก็พาคุณหนูไฮโซกลับบ้านวันนี้เป็นวันที่ลักษิณาได้เรียนรู้ชีวิตที่แตกต่างกับชีวิตอันแสนสุขสบาย ไม่ว่าจะเป็นการนั่งซ้อนท้ายรถมอเตอร์ไซค์ ตากแดดตากลมแทนพาหนะรถหรู แถมยังรับประทานอาหารข้างทางที่เธอปรามาสในใจว่า รสชาติคงไม่เป็นสับปะรด แต่ที่ไหนได้ กลับถูกปากเสียอย่างนั้น ถือเป็นประสบการณ์ชีวิตอีกรูปแบบหนึ่ง ที่ลักษิณาไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้สัมผัส เป็นโลกอีกใบที่เธอไม่เคยคิดจะก้าวย่างเข้าไปก๊อก ก๊อก ก๊อก...“แม่เองแก้ม ขอแม่เข้าไปหน่อยได้ไหมลูก”เสียงบอกกล่าวของลักขณาดังขึ้นไล่หลังเสียงเคาะประตู

Chapter110 เป็นอีกครั้งที่ศุภกิจอบรมลักษิณา วันนี้ศุภกิจทำตามสัญญา เขาพาลักษิณามารับประทานอาหารที่ชอบ ไม่ว่าจะเป็นร้านไหนเขาไม่ขัด และห้องอาหารฝรั่งเศสในโรงแรมห้าดาวย่านสุขุมวิทก็เป็นร้านที่เธอเลือก ซึ่งเขารู้ว่าค่าอาหารนั้นอาจทำให้กระเป๋าเงินของเขาฉีก ทว่าศุภกิจก็ยอมลักษิณาหน้าบึ้งเล็กน้อยที่ถูกต่อว่า แต่มีหรือจะยอมให้เขาว่าง่ายๆ แม้เรื่องที่เขาพูดจะเป็นเรื่องจริงก็ตาม “ก็มันไม่อร่อยนี่นา ฉันเลยสั่งจานใหม่ พอจานใหม่ไม่อร่อยฉันก็สั่งอีกจาน” “คุณนี่คอหอยมีปัญหาหรือเปล่า ผมกินอาหารที่คุณกินเหลือซะเกลี้ยง ผมก็ว่ามันอร่อยดี คุณบอกผมตอนแรกว่าอาหารที่นี่อร่อยนักหนา ถูกปากคุณที่สุด แล้วทำไมตอนนี้มาพูดว่าอาหารไม่อร่อยล่ะ”ศุภกิจสวนกลับ ด้วยความเสียดายและมีนิสัยไม่กินทิ้งกินขว้าง แม้ว่าอาหารจะไม่อร่อยถูกปากก็จะรับประทานจนหมด เขาจึงช่วยรับประทานอาหารที่เหลือหมดทุกจาน“ก็วันนั้นและวันก่อนโน้นอร่อย วันนี้มันไม่อร่อยนี่”ลักษิณาเถียงข้างๆ คูๆ การสนทนาของทั้งคู่ยุติชั่วคราว เมื่อบริกรนำใบเสร็จและเงินทอนมาให้ศุภกิจ ที่หยิบเงินทอนใส่กระเป๋าโดยไม่ให้สินน้ำใจแก่บริกร“นาย