Semua Bab สะใภ้สุดขั้ว แม่ผัวสุดขอบ: Bab 81 - Bab 90

Chapter81“ไอ้ปั้นเป็นผีพนันตัวจริงเสียงจริง ขนาดแฟนมันยังทำได้เลย คนพรรค์นี้อยู่ห่างๆ หน่อยก็ดีนะครับเสี่ย” บวรเตือน“อั๊วรู้แล้ว แต่ที่อั๊วรับข้อเสนอของมัน เพราะอยากได้เงินของอั๊วคืน อีกอย่างอั๊วก็อยากลองชิมสาวไฮโซดูบ้างว่า รสชาติจะต่างกับสาวๆทั่วไปหรือเปล่า ถือว่าเป็นผลพลอยได้” เสี่ยแว่นจอมเจ้าชู้บอกอย่างอารมณ์ดี“ถ้าได้เรื่องยังไงเสี่ยบอกผมก็แล้วกันนะครับ ผมจะได้ไปดูแลเรื่องสถานที่ให้ก่อน เผื่อปั้นมันตุกติก”“อืม ถ้ามันบอกรายละเอียดแล้ว อั๊วจะบอกลื้อก็แล้วกัน”“ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวก่อนนะครับเสี่ย จะพาม่อนไปดูงานในบ่อน”“เออ ไปเถอะ”สองลูกน้องพากันเดินออกจากห้องทำงานของเสี่ยแว่น พอออกมานอกห้อง ศุภกิจก็ถามเรื่องที่สงสัย“ไอ้บวร ปั้นที่พูดถึงนี่ใครวะ”“มึงอย่าบอกนะไม่รู้จักปั้น ดาราเนื้อหอมของวงการบันเทิง มันฮอตจะตายไป”“กูไม่รู้จัก กูเคยสนใจเรื่องนี้ซะที่ไหน”ศุภกิจยอมรับว่าไม่สนใจวงการบันเทิงมากนัก เขาทำแต่งานและงาน พอกลับถึงบ้านก็อาบน้ำเข้านอนทันที แทบไม่เปิดดูโทรทัศน์เหมือนคนอื่น วันหยุดก็มักปลูกต้นไม้หรือไม่ก็เช็กสภาพรถ ล้างรถคู่ใจมากกว่า เขาจึงไม่รู้จักดาราที่บวรพูดถึง“ไอ้ปั้น

Chapter83“ฉันพยายามตัดใจจากคุณเรย์ แต่ฉันก็ทำไม่ได้ ทะ...ทำไม่ได้เลย...ฮือ”“แกต้องทำให้ได้ แกต้องผ่านมันไปให้ได้ แล้วจำไว้เป็นบทเรียนสอนใจตัวเอง” ภัทรียากระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น นึกเคืองโกรธตัวต้นเหตุที่ทำให้เพื่อนรักเสียใจ“ฉะ...ฉันจะพยายาม แต่ก็ไม่รู้ มะ...ไม่รู้ว่าจะทำได้มากน้อยแค่ไหน”ภัทรียาคลายอ้อมแขน ดันร่างของเพื่อนให้ออกห่าง“แกต้องทำให้ได้นะแต เพราะไม่มีใครเสียใจเท่าตัวแกเอง น้ำตาแกมีค่ามากกว่าจะเสียให้ผู้ชายคนนั้น ผู้ชายเลวๆ ที่เห็นผู้หญิงเป็นเครื่องระบายอารมณ์ใคร่ พอเขาสมใจก็ตีจากแก แกยิ่งยอมแกก็เหมือนคนโง่ โง่ให้เขาสนตะพาย แกต้องเข้มแข็ง ต้องตัดใจจากเขาให้ได้ ต้องกู้ศักดิ์ศรีของแกคืนมา อย่าให้เขาดูถูกว่าแกเป็นคนโง่ให้หลอก พยายามวันละนิดละหน่อยเดี๋ยวความเข้มแข็งก็จะเข้ามาเติมเต็มเอง”จริงตามที่ภัทรียาเอ่ย ไม่มีใครเจ็บปวดร้าวรานใจหรือเสียใจเท่าสุมณฑา ซึ่งกำความเจ็บปวดไว้เพียงคนเดียว เธอไม่รู้จักคลายความปวดร้าวออกจากหัวใจ ทนทุกข์และแบกมันไว้เพียงลำพัง หากเธอค่อยๆ คลายทุกความรู้สึก ทุกอย่างก็จะดีขึ้นเอง“แกว่าฉันจะทำได้ไหม” สุมณฑาถามเพื่อนทั้งน้ำตา“ถ้าแกรู้จักคำว่าเริ่ม ฉันเช

Chapter85“แต่ปรางพูดตามคำสอนของพ่อกับแม่ค่ะ พ่อกับแม่สอนปรางว่าการทำบุญไม่ว่าจะเงินหรือสิ่งของ ต้องทำด้วยใจและไม่หวังผลตอบแทน หากทำเพื่อเอาหน้า ผลบุญมักไม่บังเกิด ใจเราก็พลอยไม่มีความสุขกับการทำบุญ ปรางมีกำลังเท่านี้ ปรางก็บริจาคเท่านี้ค่ะ แต่ปรางมีความสุขมากกับบุญที่ปรางทำ”คราวนี้เหล่าบรรดาคุณหญิงคุณนายทั้งหลายเงียบกริบ มองหน้าภัทรียานิ่ง โดยเฉพาะลักขณาที่มองภัทรียาเขม็ง นึกโกรธลูกสะใภ้ที่พูดให้นางเสียหน้ากลางกลุ่มเพื่อน แต่แล้วเสียงปรบมือของคุณหญิงผกากรองก็ทำลายความเงียบ“ปรางพูดถูกใจป้าเหลือเกินลูก” นางมองหน้าภัทรียาและยิ้มให้อย่างชื่นชม จากนั้นจึงหันมาพูดกับบรรดาผู้ร่วมโต๊ะ “ตลอดหลายปีที่ฉันเป็นนายกสมาคมและมูลนิธิต่างๆ บางครั้งฉันได้สัมผัสถึงการทำบุญเอาหน้ามากกว่าบริจาคด้วยใจ ทั้งๆ ที่มันก็ดีต่อสมาคมหรือมูลนิธิที่ฉันดูแลอยู่ เพราะได้จำนวนเงินมากในแต่ละครั้ง แต่ที่ไม่เคยได้คือความจริงใจในการร่วมทำบุญทำกุศล ขนาดฉันเป็นถึงนายกสมาคมหรือประธานมูลนิธิ ฉันยังบริจาคไม่มากเท่าที่หลายคนเอ่ยมา เชื่อไหม ฉันบริจาคแค่แห่งละหนึ่งหมื่นบาทเท่านั้น เพราะเดือนนึงฉันบริจาคไม่ต่ำกว่าห้าแห่ง แม้เงินห

Chapter87“เออๆ แกไม่เต็มใจให้ ฉันก็ไม่เอา ฉันพูดเล่นไปอย่างนั้นแหละ นายเลิกทำหน้าตาบูดบึ้งซะที และอย่าทำตัวเป็นหมาหวงก้างต่อหน้าสาล่ะ เดี๋ยวความลับจะแตก” วันชนะพูดให้เพื่อนรักคลายความไม่พอใจ ก่อนจะเตือนด้วยความเป็นห่วง“ฉันไม่ได้เป็นหมาหวงก้าง ถ้าเทียบระหว่างแตกับสา ฉันหวงสาไม่ดีกว่าเหรอ จะหวงก้างแตทำไม ฉันก็แค่เล่นๆ ไม่ได้คิดจะให้มาเป็นแม่ของลูก แล้วที่ไม่ยกให้นายเพราะฉันยังเล่นไม่เบื่อก็เท่านั้น”เรวินยอมรับว่าตั้งแต่รู้จักมาริสา แทบจะไม่สนใจสุมณฑาอีกเลย ในสมองและหัวใจมีแต่มาริสา แม้บางเสี้ยวเวลาจะถวิลหาร่างกายของสุมณฑาก็ตามสุมณฑาเป็นของเล่นที่เขาเริ่มเบื่อ เพราะมีคนที่สวยงามและสูงส่งกว่าให้ควงคู่ แต่ที่ไม่ยอมยกให้วันชนะตามคำขอ เพราะเหตุใดเขาก็ตอบไม่ถูก รู้แต่ว่าความหวงแหนมันวิ่งมาจุกแน่นในอกแบบฉับพลัน ทนไม่ได้หากจะมีชายได้มาทับรอยสวาทของเขา ทั้งๆ ที่กับสาวอื่นเรวินไม่เคยปฏิเสธเพื่อน“แล้ววันนี้แตจะมางานนี้หรือเปล่า” เมธีถามเรวิน“นายถามทำไม อยากบอกนะว่าคิดจะฟันแตอีกคน” เรวินถามกลับเสียงเขียว โทสะเริ่มกรุ่น“บ้าเหรอ ฉันก็แค่ถามดู ฉันไม่นิยมยุ่งของๆ เพื่อน นายก็รู้” เมธีรีบพูดให้เพ

Chapter89กรกวีเดินออกมาจากห้องทำงานของเสี่ยแว่นพร้อมกับบวร สีหน้าของดาราหนุ่มเกลื่อนไปด้วยรอยยิ้ม แต่คนที่เดินมาด้วยกลับมีสีหน้านิ่งเฉย ทั้งคู่เดินมาตามทางซึ่งเชื่อมไปยังบริเวณที่เป็นบ่อน บวรกำลังจะเปิดประตูบ่อน ทว่ามันถูกเปิดออกเสียก่อน“อ้าว ไอ้ม่อน ไหนมึงบอกว่าวันนี้ขอหยุดงานวันนึงไง แล้วทำไมถึงมาที่นี่” บวรถามอย่างสงสัย เนื่องจากวันนี้ศุภกิจขอลางานหนึ่งวัน เพราะต้องไปทำหน้าที่พี่เลี้ยงให้นักมวยหญิงคู่เอก“กูมาเอามือถือน่ะ เมื่อวานลืมไว้ในห้อง” ห้องที่ว่าคือห้องไว้ให้คนคุมบ่อนพักผ่อน“ถ้าวันนี้มึงไม่ลาหยุดนะ กูว่าจะให้มึงไปทำงานนึงแทนกูหน่อย กูบอกตรงๆ ว่าไม่ไว้ใจใคร” “งานอะไรวะ” ศุภกิจถาม “งานที่เกี่ยวกับไอ้ห่านั่นไง” บวรชี้ไปทางกรกวีที่เห็นหลังไวๆ “เรื่องของดาราคนนั้นเหรอ เรื่องไรวะ” “ก็เรื่องที่มันจะหลอกยายแก้ม แฟนมันมาให้เสี่ยไงล่ะ ที่กูบอกมึงเมื่อวันก่อนไง” บวรเท้าความ “อ๋อ...แล้วไงต่อ ได้วันสังเวยกามแล้วเหรอ” “เออดิ วันนี้ตอนเย็นๆ มันเพิ่งเข้าไปบอกแผนการกับเสี่ยเมื่อกี้นี้” บวรตอบ “ที่กูจะให้มึงทำงานแทนกูคือไปดูสถานท