All Chapters of สะใภ้สุดขั้ว แม่ผัวสุดขอบ: Chapter 121 - Chapter 130

Chapter121เสียงสะอื้นเบาๆ ดังมาจากระเบียงบ้านพักตากอากาศของเรวิน เจ้าของเสียงร้องไห้ทอดมองทะเลสีฟ้าครามทั้งน้ำตา จิตใจเธอหมองเศร้าเป็นที่สุด ความเสียใจและน้อยใจอาบไปทั่วดวงใจ ฝังแน่นลึกชนิดที่งัดแงะไม่ออกสามวันแล้วที่เรวินไม่อยู่บ้านหลังนี้ เขาออกไปตั้งแต่ลงทัณฑ์สวาทเธอจนพอใจ ไม่มีคำปลอบโยนหรือคำขอโทษกับการกระทำของเขาแม้แต่นิด สุมณฑาเจ็บปวดกับสิ่งที่เขาทำ เขาไม่รักแล้วเหตุใดจึงไม่ปล่อยเธอไป กักขังเธอไว้ทำไม แล้วอย่างนี้หัวใจเธอจะเป็นอิสระได้อย่างไร ยิ่งใกล้ชิดเขา ความรักยิ่งฝังแน่น แม้เรวินจะทำร้ายจิตใจเธอมากแค่ไหนก็ตามแม้ว่าตัวเรวินจะไม่อยู่ที่นี่ แต่สุมณฑาก็ไม่อาจหนีไปจากบ้านหลังนี้ได้ หนึ่งเพราะคำขู่ที่ยังคงก้องอยู่ในหู สองคือเขาล็อกกุญแจบ้านด้านนอกเอาไว้ อีกทั้งบ้านนี้ไม่มีหน้าต่าง โดยรอบบ้านจะเป็นกระจกใสแบบหนา จึงมองเห็นทะเลและทัศนียภาพด้านนอก โดยไม่ต้องเดินออกไปดูที่ระเบียง ทางหนีรอดทางเดียวคือกระโดดลงทะเลตรงเทอเรซ ซึ่งสูงเกินกว่าที่สุมณฑาจะกล้ากระโดด ประการสำคัญคือเธอว่ายน้ำไม่เป็น สุมณฑาจึงนั่งร้องไห้กับชีวิตอันแสนเศร้าของตัวเองอยู่ตรงนี้ รอวันเวลาเขาปลดปล่อยให้เธอเป็นอิสระ

Chapter123อันดับถัดมาเรวินคือไปหามณี มารดาของสุมณฑา พร้อมกับเรวัตและเยาวภา เขาก้มกราบแทบเท้าของนางซึ่งตกใจและสงสัยที่จู่ๆ ก็มีชายหนุ่มหน้าตาดี ท่าทางภูมิฐานมากราบนาง แต่พอรู้ว่าเรวินคือใคร ความตกใจก็กลายเป็นความไม่พอใจ เมื่อรู้ความจริงว่าสุมณฑาไม่ได้ไปสัมมนาต่างจังหวัดตามที่ชื่นจิตโทร. มาบอก แต่กลับถูกชายตรงหน้ากักตัวไว้เพราะความหึงหวง นางอยากซัดชายหนุ่มสักโครมให้หายเจ็บใจ แต่สิ่งที่นางทำคือตบหน้าเรวิน ซึ่งบิดามารดาของเรวินก็ไม่ห้ามหรือตำหนิการกระทำของมณี เพราะคิดว่าเป็นสิ่งที่เรวินสมควรได้รับ‘ผมยอมรับผิดทุกอย่างครับ แล้วที่ผมมาวันนี้นอกจากมาสารภาพความผิดของผมแล้ว ผมได้พาคุณพ่อคุณแม่มาสู่ขอกระแตกับคุณแม่ด้วยครับ’ เป็นอีกเรื่องที่เรวินตั้งใจเรวัตเอ่ยปากขอสุมณฑาอย่างเป็นทางการ ซึ่งคำตอบที่ได้รับจากปากมณีคือ...‘เรื่องนี้ ฉันคงตัดสินใจไม่ได้ เพราะฉันไม่ได้เป็นคนแต่งงาน ถ้าคุณอยากรู้คำตอบก็ต้องถามแตเอง ถ้าแตยอมแต่งงานกับคุณ ฉันก็ไม่ขัดข้องหรอกค่ะ’หลังจากพูดคุยทำความเข้าใจกับมณีเรียบร้อย และกำลังเดินออกจากบ้านของมณี เขาได้พบศุภกิจโดยบังเอิญ เรวินจึงคุยกับศุภกิจแบบไม่ปิดบังใดๆ ทั้งสิ้น

Chapter125 กรกวีหน้าเคร่งเครียดเดินไปเดินมาในคอนโดฯ เพราะป่านนี้นวลลออยังหาทนายความมือดีให้เขาไม่ได้ หากเขาไม่มีทนายฝีมือฉกาจมาว่าความให้ อนาคตเขาคงต้องเข้าไปอยู่ในเรือนจำแน่นอน เพราะหลักฐานมัดตัวเขาแน่นเสียจนขยับไม่ได้ กรกวีหวังลึกๆ ว่า จะมีทนายเก่งๆ มาช่วยแก้ต่างจนทำให้คดีพลิกเหมือนเช่นหลายคดีที่ปรากฏในข่าว “เอาไงดีวะเนี่ย พึ่งนวลคนเดียวคงไม่รอดแน่” ดาราหนุ่มกลัดกลุ้มเป็นกำลัง เวลานี้เขามองไม่เห็นคนที่จะช่วยได้เลย มองไปทางไหนก็มีแต่ทางตัน เพื่อนพ้องในวงการหรือแม้แต่คนเคยสนับสนุนเขาต่างก็เฉยชา เมินหน้าหนีกันทุกคน ราวกับเขาเป็นตัวน่ารังเกียจก็ไม่ปาน กรกวีเคยตั้งใจว่าจะไปหาลักษิณา พูดคุยและขอร้องให้หญิงสาวใจอ่อน ไม่เอาเรื่องเขา แต่พอเขาโทร. ไปหา และลักษิณาเห็นว่าเป็นเบอร์โทรศัพท์มือถือของเขาก็ไม่ยอมรับสาย แม้เขาใช้เบอร์โทรศัพท์มือถืออื่น เธอรับแต่พอรู้ว่าเป็นเขาก็ตัดสายทิ้งและเปลี่ยนเบอร์โทรศัพท์มือถือใหม่เพื่อเป็นการตัดปัญหา ครั้นจะไปหาลักษิณาที่บ้านก็เป็นไปไม่ได้ ยิ่งช่วงนี้ลักษิณามีบอดีการ์ดร่างยักษ์ข้างกายตลอดเวลา หนทางเข้าถึงตัวเธอจึงยากเป็นสองเท่า

Chapter127 “ฉันมีสติดีย่ะ ถ้าไม่มีจะพูดเหรอ นายนี่เรื่องมากจริง รีบตอบมาสิ จะรับผิดชอบฉันหรือเปล่า ส่วนเรื่องที่นายเป็นกังวล นายหายห่วงไปได้เลย นายทำให้ฉันรู้จักชีวิตมากขึ้น นายสอนให้ฉันรู้จักชีวิตอีกแง่มุมหนึ่งที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน นายสอนให้ฉันกินอาหารข้างทาง พาฉันนั่งซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์ ตากแดดตากลม ฉันไม่กลัวความลำบากหรอกนะ เพราะฉันแน่ใจว่านายไม่มีวันให้ฉันลำบากหรืออดมื้อกินมื้อ ฉันไม่กลัวอะไรทั้งนั้นถ้ามีนายเคียงข้าง แต่สิ่งที่ฉันกลัวคือ...กลัวไม่มีนายมากกว่า” ลักษิณาพูดจากใจ เธอถูกเอาอกเอาใจตั้งแต่เกิด มีคนพะเน้าพะนอจนถึงทุกวันนี้ คงจะมีศุภกิจคนเดียวที่ขัดใจเธอตลอดเวลา เธอบอกให้ไปทางซ้าย เขาก็ไปทางขวา แล้วทางที่เขาพาไปก็เป็นเส้นทางใหม่ ที่ทำให้เธอค้นพบชีวิตอีกรูปแบบหนึ่ง ซึ่งลักษิณาพร้อมเรียนรู้ชีวิตรูปแบบนั้นไปพร้อมกับเขา คำพูดยืดยาวของลักษิณาทำให้ศุภกิจอึ้งอีกรอบ เขาไม่คิดว่าคุณหนูผู้เอาแต่ใจจะยอมใช้ชีวิตในแบบของเขา ในเมื่อเธอพร้อมจะเรียนรู้ชีวิตแบบใหม่ เขาก็พร้อมพาเธอก้าวเดินไปด้วยกัน “คุณแน่ใจนะที่พูดมาน่ะ” ศุภกิจถามเพื่อความมั่นใจ “แน่ใจสิ ท

Chapter129“ไม่อ้วนหรอกค่ะคุณพี่ พอปรางกินอิ่มก็ต้องไปซ้อมต่อ ร่างกายเผาผลาญอาหารที่ทานไป ไม่ได้กินแล้วนอนซะเมื่อไหร่” ลักขณาแย้งสามี“ไม่เป็นไรค่ะคุณพ่อ ปรางทานแค่นี้ไม่อ้วนค่ะ” ภัทรียาพูดให้ธัชชัยสบายใจ“ไม่อ้วนแน่นอนครับคุณพ่อ กลางวันกินอัดไปเท่าไหร่ ก็ถูกเผาผลาญด้วยการซ้อมมวย ส่วนตอนกลางคืนผมก็ช่วยเผาผลาญอีกแรง มีแต่จะผอมมากกว่าครับคุณพ่อ”คำพูดติดตลกของธัชธรรม์ ทำให้นักมวยสาวหน้าแดงระเรื่อ หญิงสาวแอบหยิกขาสามีไปหนึ่งครั้ง คนถูกหยิกแสร้งทำหน้าเจ็บปวด หันมายิ้มเย้าภรรยา ทำให้คนที่นั่งร่วมโต๊ะเกิดรอยยิ้ม“อ๋องนี่จะทำให้ปรางไม่มีแรงซ้อมมวยนะ รีดพลังงานปรางเยอะขนาดนั้น ปรางเป็นลมเป็นแล้งไป ชกมวยไม่ได้ขึ้นมาจะว่ายังไง ไม่ได้การแล้ว แม่ว่าแยกห้องนอนกันก่อนดีกว่า รอจนกว่าปรางจะขึ้นชกเสร็จ อ๋องค่อยกลับมานอนกับปราง”คนห่วงลูกสะใภ้สุดโต่งรีบหาทางแก้ไข ธัชธรรม์ส่ายหัวดิก เขาไม่มีทางแยกห้องนอนกับภรรยาสุดที่รักแน่นอน“ไม่นะครับ ผมไม่แยกห้องนอนกับปราง เมียผมนอนที่ไหน ผมก็ต้องนอนที่นั่น”“เอาน่าคุณ ปล่อยสองคนเขาเถอะ ปรางไม่เห็นจะอ่อนเปลี้ยเพลียแรงตรงไหนเลย เมื่อกี้ยังเตะกระสอบทรายดังป้าบๆ ต่อยหม