All Chapters of สะใภ้สุดขั้ว แม่ผัวสุดขอบ: Chapter 111 - Chapter 120

Chapter111สุมณฑาเอ่ยบอกศุภกิจ เมื่อเขาเดินเข้ามาใกล้ ศุภกิจมองร่างสูงใหญ่ของเรวินที่เดินตามออกมา เขารู้ทันทีว่าตัวเองต้องทำอะไร ศุภกิจหอมแก้มสุมณฑาที่ยืนเฉยให้อีกฝ่ายหอม ราวกับเป็นคู่รักกันจริงๆมันเป็นความบังเอิญเหลือเกิน ศุภกิจมาจอดรถชั้นเดียวกับที่เรวินจอดรถยนต์ไว้ เพียงแต่อยู่คนละโซน เรวินมีที่จอดรถประจำสำหรับผู้บริหาร ซึ่งอยู่ถัดไปอีกสองล็อก เรวินเห็นภาพนั้นแล้วก็แทบจะพุ่งตัวเข้าไปหาศุภกิจ อัดหน้าเสียให้คว่ำ แต่ก็ยั้งใจยั้งอารมณ์ไว้เต็มที่ เพราะเขามีแผนเด็ดกว่านี้ เห็นผลชัดเจนอีกด้วย เรวินจะสะสางกับสุมณฑาทีเดียว เขาจึงเดินผ่านทั้งสองอย่างไม่สนใจ ทว่าภายในหัวใจร้อนยิ่งกว่าถูกไฟโหมส่วนลักษิณาก็นั่งตัวแข็งอยู่ในรถ เธอมีความรู้สึกอยากเข้าไปกระชากผมสตรีคนนั้น แล้วใช้ฝ่ามือฟาดแก้มอีกฝ่ายหลายครั้งติดกัน เพื่อให้ความรู้สึกแปลกๆ ที่เกิดขึ้นบรรเทาลง ลักษิณาไม่ชอบสุมณฑาทันทีทันใด แต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากนั่งฮึดฮัดอยู่ในรถ“วันนี้พี่มากับคุณหนูขี้วีน พี่ไปบอกคุณแก้มก่อนนะ แล้วเราค่อยกลับบ้านกัน”“ถ้าพี่ม่อนมีธุระกับคุณแก้ม พี่ม่อนก็ไปทำหน้าที่ของพี่ม่อนได้นะคะ แตกลับบ้านเองได้”สุมณฑากล่าวอ

Chapter113“ไม่นะคุณเรย์ อย่าทำกับฉันแบบนี้นะ” เธอพยายามร้องห้าม มือทั้งสองข้างระดมทุบตามร่างกายเขา หวังให้ความเจ็บเรียกสติของเรวินกลับคืนมา ทว่าเขากลับไม่สะดุ้งสะเทือนกับแรงทุบตีแม้แต่น้อย ใบหน้าเขากลับมีรอยยิ้ม ดวงตาอัดแน่นไปด้วยไฟเสน่หา ที่เธอเห็นแล้วใจไม่ดีเลยแล้วระหว่างที่เธอทั้งดิ้น ทั้งทุบตี เขาก็กระชากชั้นในสีสวยแบบตะขอหน้าสองครั้งจนมันคลายออกจากกัน ความงดงามของดอกบัวงามสล้างเต็มสองตาเรวิน“ไม่...มะ” เสียงห้ามของสุมณฑาถูกปิดกั้นด้วยปากหนาที่ประกบอย่างรวดเร็ว เขาแทรกลิ้นเข้าสำรวจช่องปากหอมหวาน ที่ยังคงรสชาติดั่งวันวาน กระหวัดลิ้นเล็กที่พยายามหลีกหนี แต่สุดท้ายก็ต้องพ่ายแพ้ต่อความเจนจัดของเขาเช่นเดิมในขณะที่เขาใช้ปากสยบคำทักท้วง มือใหญ่ก็กอบกุมทรวงอกสาว ทำให้ร่างกายของเธออ่อนตาม ซึ่งก็ไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเรวิน เพียงแค่เขาใช้ปลายนิ้วบี้บดปลายถันเป็นบางครา กายสาวสั่นสะท้าน แรงต่อต้านลดลงเมื่อไฟราคะเริ่มลามเลียแต่ถึงกระนั้นสุมณฑาก็ใช้ความพยายามอย่างมากเพื่อบังคับตัวเองไม่ให้คล้อยตามอารมณ์พิศวาสจากการโอ้โลมของเรวิน ถึงแม้ว่ามันจะยากยิ่งเนื่องจากส่วนลึกในจิตใจเธอยังถวิลหาอ้อมกอดแ

Chapter115 หนึ่งในแขกที่มาร่วมงานเลี้ยงคือนวลนภากับนวลลออ สองแม่ลูกกระหายเงิน ที่วันนี้ต้องปั้นหน้าแช่มชื่นแม้ในใจจะคับแค้นใจและไม่พอใจ โดยเฉพาะนวลลออที่รู้รู้สึกแค้นใจและเจ็บใจมากขึ้นหลายเท่า เมื่อเห็นศัตรูยิ้มหน้าระรื่น ดูมีความสุข ในขณะที่เธอกำลังแบกความทุกข์และความหนักใจไว้เต็มพิกัด “นวล ทำไมแกมองแก้มอย่างนั้นล่ะ มองอย่างกับแกแค้นแก้มมาสักร้อยปีพันปี”นวลนภาเห็นสายตาบุตรสาวแล้วอดถามไม่ได้ เพราะไม่เคยเห็นนวลลออมองใครด้วยสายตาเดือดดาลเช่นนี้มาก่อน“แหมคุณแม่ขา นวลก็ต้องแค้นใจคนที่ทำให้ปั้นตกอยู่ในสภาพนี้สิคะ จะให้มองมันด้วยสายตาชื่นชมได้ยังไง” นวลลออแก้ตัว“โอ๊ย! คนชั่วอย่างไอ้ปั้น สมควรแล้วที่ได้รับผลกรรมอย่างนั้น ประหารชีวิตได้ยิ่งดี มันจะได้ตกนรกขุมที่ลึกที่สุด ไม่ได้ผุดไม่ได้เกิด ดีนะที่มันไม่ทำกับแกอย่างที่ทำกับแก้ม ไม่อย่างนั้นฉันคงขายขี้หน้าเขาแย่” นวลนภาสาปแช่งกรกวีให้ตกนรกหมกไหม้ให้สมกับความเลวของเขา “แล้วนี่แกยังไม่เลิกอาลัยอาวรณ์ไอ้ปั้นหรือไง มันเลวมันชั่วขนาดนี้ แกยังจะรักมันอยู่ได้ โง่หรือเปล่าเนี่ย”“คุณแม่อยากได้เงินใช้ไหมคะ” นวลลออคร้านจะต่อล้อต่อ

Chapter117 “คุณอ๋องขา...พะ...พอค่ะ...อา...ปรางเสียว...อืม” สาวไร้ประสบการณ์ร้องบอก“ฉันจะทำให้ปรางมีความสุข” ธัชธรรม์เงยหน้าบอกภรรยาที่รัก ขยับขึ้นไปจูบปากเธอเบาๆ ก่อนจะขยับตัวต่ำลงไปยังจุดที่มือของเขาสัมผัสอยู่หญิงสาวสะดุ้งเฮือกเมื่อเขาซุกซบใบหน้าลงสู่สิ่งที่สงวนรักษามาเนิ่นนาน เธอรู้ดีว่าช้าเกินไปที่จะห้ามปรามหรือปัดป้องไม่ให้เขาทำตามความต้องการช่วงนาทีนี้ธัชธรรม์หวนนึกถึงความฝันในค่ำคืนหนึ่ง คืนที่ฝันว่าเสพรสเสน่หาร่วมกับภัทรียาอย่างแสนสุข เป็นความฝันเสมือนจริง ความหอมจากไอเสน่หาและความหวานจากเกสรดอกไม้งามที่ได้ดื่มชิม ยังติดตรึงในความรู้สึก ราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่กี่วินาทีที่ผ่านมา ขนาดในฝันธัชธรรม์ยังรู้สึกดีและมีความสุข แล้วในความเป็นจริงจะขนาดไหน เขาต้องพิสูจน์ถึงจะได้คำตอบ‘อืม...ใช่เลย...เหมือนกันมิมีผิด’ ธัชธรรม์คิดในใจ กลิ่นกายสาวที่ดอมดมและรสชาติมธุรสหอมหวานที่ได้ลิ้มชิมเหมือนกับที่เขาได้สัมผัสในความฝันไม่ผิดเพี้ยน ทว่าในความเป็นจริง เขาอิ่มเอมมากกว่าหลายเท่าตัวฝ่ายภัทรียานั้นเธอกำลังทรมานเพราะการกระทำของธัชธรรม์ ความหวามไหวที่เธอประมาณไม่ได้ว่ามากมายแค่ไหนกำลังไหล

Chapter119 ธัชชัยและลักขณามีสีหน้าตกใจกับเรื่องราวที่ได้ยิน ลักขณายกมือทาบอก ไม่อยากเชื่อหูกับเรื่องราวของนวลลอออีกด้านที่นางไม่เคยล่วงรู้ หากคนที่รู้เรื่องนี้ไม่ใช่ภัทรียา และคนมาบอกนางคือธัชธรรม์ สองสามีภรรยาไม่มีวันเชื่อว่าผู้หญิงมีชาติตระกูลและเกือบจะได้เป็นทองแผ่นเดียวกันจะมีนิสัยเช่นนี้ นางฟังแล้วอยากเป็นลมเสียให้ได้ “เรื่องที่อ๋องเล่ามันเป็นความจริงใช่ไหม” ธัชชัยถามลูกสะใภ้ที่เดินเข้ามาในห้อง “จริงค่ะคุณพ่อ”ภัทรียาเพิ่งเล่าเรื่องที่ได้ยินเมื่อวานให้ธัชธรรม์ฟังเช้านี้ จากเดิมที่ตั้งใจเล่าให้สามีฟังตอนค่ำของเมื่อวาน ทว่ามีเหตุให้เธอลืมเสียสนิท หลังจากเล่าเรื่องดังกล่าวให้สามีฟังก็ปรึกษากันว่าจะต้องบอกให้ลักขณาล่วงรู้ เพื่อไม่ให้คนหลอกลวงดำเนินแผนชั่วสำเร็จ “แม่ไม่อยากเชื่อเลยว่านวลมีอะไรกับปั้น แถมยังหลอกเงินแม่อีก นภาก็รู้เรื่องนี้แต่ก็ยังจะจับลูกสาวใส่ตะกร้าล้างน้ำ แม่ถูกหลอกซ้ำซ้อนหรือเนี่ย” นอกจากจะเสียใจ ลักขณายังเสียความรู้สึกที่ดีต่ออีกฝ่าย “ตอนแรกที่ปรางเห็นปั้นกับคุณนวลในร้านขายกระเป๋า ปรางก็นึกว่าเป็นเพราะความเจ้าชู้ของ