All Chapters of รักเราแค่เรื่องบังเอิญ ( NC 18+ ): Chapter 41 - Chapter 50

บทที่ 18 ความสุขของครอบครัวอาการแพ้ท้องของอิง‍ดาวยังมีอยู่แม้จะย่างเข้าเดือนที่สามของการตั้งครรภ์ ข่าวคราวที่ลือกันทั้งโรงพยาบาลเกี่ยวกับท่านรองผู้อำนวยการพาผู้หญิงไปฝากครรภ์ลือกันให้แซดตอนนี้ทุกคนรู้แล้วว่าผู้ช่วยคนใหม่ของท่านรองคือหญิงสาวที่เป็นข่าวว่าที่แม่ของลูกแฝดของท่านรองฯ ใช่ข่าววงในบอกว่าได้ลูกแฝดธรรมชาติไร้ซึ่งเทคโนโลยีทางการแพทย์ช่วยการประชุมผู้ถือหุ้นโรงพยาบาลวันนี้จึงคึกคักเป็นพิเศษ เพราะเหล่าหลาน ๆ ของโชติ‍ภิ‍วรรธถือว่าได้มารวมตัวกันในทุก ๆ ไตร‍มาส“ไม่ธรรมดานะเนี่ย แฝดธรรมชาติ” ไธม์เอ่ยแซวผู้เป็นพี่ชายใหญ่ของตระกูล“ถึงว่ารับฝากเข้าทำงานทันที ตอนแรกกูยังว่าเฮียวัชไม่น่ารับเด็กเส้น” ธาร์พูดขึ้นเพราะรู้กันว่าคนอย่างเฮียวัชไม่รับเด็กเส้นเข้าทำงานไม่ว่าตำแหน่งอะไร“นี่ไม่ใช่เด็กเส้นไง เมีย!” ภูมิพูดเสริมหัวเราะเสียงดัง นาน ๆ จะได้แกล้งคนเป็นพี่ใหญ่สักที“เพราะไอ้ปลื้มกับไอ้ปริ้นซ์แหละ ลากกูไปไว้ห้องนั้น” อ‍วัชว่าน้องชายทั้งสองที่ลากเขาเข้าห้องวันเกิดเหตุหลังจากรู้ว่าคุณชายใหญ่ของตระกูลกำลังจะมีลูกแฝด เหล่าพี่น้องก็สอบถามว่าเกิดอะไรขึ้น เรื่องราวเป็นอย่างไรและทุกคนก็ได้

“ผมอยากมั่นใจว่าคุณและลูกจะมีหลักประกัน ชีวิตคนเราไม่แน่นอน” คำพูดนั้นทำให้เธอต้องยอมรับหุ้นจากเขาอย่างว่าง่าย ในเมื่อเป็นสิ่งที่ลูกเธอควรได้เธอก็ไม่ปฏิเสธตริ่ง!เสียงข้อความจากแอปพลิเคชันธนาคารดังขึ้น มีเงินโอนเข้าบัญชีของอิง‍ดาวสองล้าน เธอขมวดคิ้วกับยอดเงินเข้า“ยอดเงินปันผลจากหุ้น” เขาคลายข้อสงสัยของเธอ“คุณโอนหุ้นก่อนปันผลเหรอคะ”“ใช่ครับ พรุ่งนี้จะมีเงินเข้าบัญชีอิงห้าสิบล้าน”“หา ค่าอะไรทำไมเยอะจัง”“เงินปันผลของพี่ ทั้งหมดยกให้อิงกับลูกเป็นของขวัญให้ลูกเรา” เขาพูดในขณะที่มือยังลูบสองข้างแก้มอย่างเบามือ“ใจดีจัง”“รักไง” คำพูดเขาทำคนฟังหน้าแดง เป็นครั้งแรกที่เขาบอกรักเธอ คนโดนบอกรักเขินอย่างเห็นได้ชัด แก้มแดงระเรื่อของเธอทำให้เขายิ้มตามเขารักเธออย่างที่พูด แม้เวลาที่ได้อยู่ด้วยกันเพิ่งไม่กี่เดือนแต่เขารู้สึกว่ารักเธออย่างไม่ต้องสงสัย“รักพี่บ้างไหม” เขาถามสิ่งที่ค้างคาในใจออกไป“อืม...” อิง‍ดาวอ้ำอึ้ง ไม่รู้ว่าความรู้สึกเวลานี้ใช่ความรักหรือเปล่านะ“ค่ะ” เธอตอบรับเขาอย่างเขินอาย รักแหละ อยู่ด้วยกันทุกวัน นอนกอดกันทุกคืน ไม่รักก็คงอึด‍อัด แต่เธอกับเขาไม่มีความอึด‍อัดนั้นเลยบ

“ลูกเราคงหน้าตาดี แม่ก็สวยพ่อก็หล่อ” อิง‍ดาวชมเขากลับ คนฟังหัวเราะร่วน นับเดือนนับวันอยากเห็นหน้าเจ้าตัวเล็กทั้งคู่กันแล้ว บทที่ 20 ค้างคาอ‍วัชออกตรวจเหมือนเช่นทุกวัน โดนที่มีพัช‍รีติดตามออกตรวจด้วยทำให้หน้าห้องของท่านรองผู้อำนวยการไร้เงาเลขา ทำให้ใครบางคนที่ขึ้นมาถึงชั้นนี้ได้โดยแค่ยื่นบัตรประชาชนใบเดียว ‘นางโรส‍สิ‍ริน โชติ‍ภิ‍วรรธ’หญิงสาวผู้มาใหม่กวาดตามองรอบตัว ไร้เงาของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นสามี กี่ปีแล้วที่เธอไม่ได้กลับมาที่นี่ หลายอย่างในชีวิตโคตรบัดซบหลังจากที่เลือกทางเดินผิดหญิงสาวลูกครึ่งหน้าตาสะสวย ขาที่เรียวยาวตามแบบฉบับของนางแบบก้าวฉับ ๆ เข้าห้องทำงานของอ‍วัชโดยไม่ได้เคาะแม้แต่น้อย“เธอเป็นใคร” เสียงหวานแหวขึ้นทันทีเมื่อเห็นร่างบางของหญิงสาวนอนหลับบนโซฟาตัวยาว“ฉันต่างหากต้องถามว่าเธอเป็นใคร เข้ามาได้ยังไง” อิง‍ดาวไม่ตอบคำถามเลือกที่จะยิงคำถามส่งให้อีกฝ่ายแทน“ฉันเป็นภรรยาของเจ้าของห้องนี้ไง ภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย”คำพูดของโรส‍สิ‍รินทำให้คนฟังอย่างอิง‍ดาวถึงกับหน้ามืด นี่มันอะไรกันหรือเป็นเรื่องเข้าใจผิด ในเมื่อผู้หญิงตรงหน้าไม่ได้เอ่ยชื่อสามีออกมาอาจไม่ได้หมาย

และนั่นคือสิ่งที่เธอคิดผิด“นี่มันอะไรกัน” อิง‍ดาวถามทั้ง ๆ ที่รู้“ทะเบียนสมรส” เอ็มเองก็ตอบทั้ง ๆ ที่รู้ว่าเธอรู้“หมายความว่าไง” เธอน้ำตาไหลพรากอยากได้คำตอบจากสิ่งที่เขากำลังจะบอกเธอ“หมายความว่าเรากับเอ็มรักกันและจดทะเบียนสมรสกันแล้วไง ยากอะไรวะ” ชายหนุ่มที่นั่งข้างเอ็มเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์“พีทใจเย็น ๆ”เอ็มเอ่ยห้ามชายหนุ่มที่เวลานี้เปลี่ยนสถานะจากเพื่อนมาเป็นสามีตามกฎหมาย ในโลกที่การแต่งงานระหว่างชายและชายถูกต้อง จึงไม่แปลกที่ทั้งสองคนที่ชอบพอกันจะรักและแต่งงานกัน“ไม่จริงใช่ไหมเอ็ม ไม่จริงใช่ไหม” อิง‍ดาวไม่สนใจสิ่งที่พีทพูด แต่เธออยากได้ยินจากปากของชายคนรัก“อิงเราขอโทษนะ”“ขอโทษ?” อิง‍ดาวมองคนตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อในคำพูดของอีกฝ่าย“เราไม่ได้ชอบผู้หญิง” คำสารภาพของเอ็มทำให้คนฟังตัวชาไปทั้งร่าง“กรี๊ด! ถ้ามึงไม่ได้ชอบ มึงคบกูมาทำไมตั้งสิบปี”อิง‍ดาวกรีดร้องด้วยความเจ็บใจ มือที่เร็วกว่าความคิดจิกเข้ากับกลุ่มผมของอดีตคนรัก เพราะร่างของเอ็มเองก็ผอมบางไม่ต่างจากอิง‍ดาวมากนักทำให้เขาถลาตามแรงดึงของอิง‍ดาว“โอ๊ย! เราเจ็บอิง เราเจ็บ” คนเจ็บที่พยายามปัดป้องแต่สู้แรงคนโมโหอย่างอิง‍ดาวไ

“โธ่...วัช” มัท‍รีลากเสียงยาว สงสารลูกจับใจ ถึงลูกจะอายุเข้าเลขสี่แล้วแต่ในสายตาคนเป็นแม่ที่เลี้ยงดูลูกตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอย ลูกก็ยังเป็นเด็กตัวน้อย ๆ ในวันวานเป็นเด็กที่ยังร้องไห้งอแงเวลาที่หกล้ม เวลาหิว เวลาไม่ได้ดั่งใจ“ผมทำผิดอะไรครับแม่ ทำไมพระเจ้าถึงได้ใจร้ายกับผมนัก เหมือนจะให้มีความสุข แต่ก็สุขไม่เต็มที่เลยสักครั้ง”อ‍วัชเอนกายหนุนตักผู้เป็นแม่ น้ำตาลูกผู้ชายวัยสี่สิบกว่าหยดไหลซึมผ่านเนื้อผ้ากระทบกับผิวเนื้อของผู้เป็นแม่ เธอเจ็บร้าวไม่ต่างจากที่ลูกรู้สึกทุกอย่างกำลังจะไปด้วยดีกำลังจะเท่านั้น หากมันไม่เคยมีอยู่จริง“ค่อย ๆ คิดนะลูก เรื่องหย่าแม่ว่าไม่มีปัญหาหรอก แต่ต้องใช้เวลาเท่านั้นเอง” เธอรู้ว่าอย่างไรเสียโรส‍สิ‍รินก็ต้องยอมหย่า“แต่อิงไม่เอาผมแล้ว ความสัมพันธ์ของเราสองมันแสนเปราะบาง เพราะเธอไม่ได้รักผมแต่แรก ยิ่งตอนนี้ทำให้เธอโดนตราหน้าว่าเมียน้อย เธอคงเกลียดผมแล้ว”นัยน์ตาเธอที่สานสบกับเขาในวันที่ลาจากช่างแห้งแล้งและเย็นชา ไร้ความรู้สึกอาวรณ์นั้น กว่าจะทำให้ความรู้สึกของเธอที่มีต่อเขาดีขึ้นมาบ้างต้องใช้เวลาไม่น้อย แต่ทุกอย่างกลับพังลงเพียงแค่วันเดียว แค่วันเดียว“ใจเย็น ๆ