Lahat ng Kabanata ng รักเราแค่เรื่องบังเอิญ ( NC 18+ ): Kabanata 1 - Kabanata 10

“เดี๋ยวนะ! คุณจะให้ฉันตรวจท้องก่อนเริ่มงานเนี่ยนะ” “ใช่!” “มันได้เหรอคุณ จะลิดรอน สิทธิเสรีภาพลูกจ้างเกินไปแล้วนะ ฉันมาทำงานนะคะ ไม่ใช่เป็นทาสในเรือนเบี้ยของคุณ นี่มันยุคไหนแล้วคนท้องก็ทำงานได้นะ” “ผมจะไม่ว่าอะไรเลย ถ้าในท้องนั่นไม่ใช่ลูกผม” “ฮะ! ลูกคุณ!” “ใช่ลูกผม!” “เดี๋ยวนะ เราได้กัน” “ไม่ได้กันแล้วจะท้องเหรอ คุณอิงดาว”**************โชติภิวรรธ1. ฉันเป็นลูกสาวของนางร้าย (ภูมิXลูกพีช)โดย กาแฟหอมกรุ่น -2.My Princess เพราะเธอคือความรัก (แบงค์ X ปรางค์) - อยู่ซีรีส์ ผมเป็นลูกท่านประธาน3. รักเราไม่เคยเท่ากัน (ธาร์ X สายน้ำ) โดย กาแฟหอมกรุ่น- อยู่ซีรีส์ ท้องไม่ต้องรับ4. รักเราแค่เรื่องบนเตียง (ไธม์ X กล้วย) โดย กาแฟหอมกรุ่น5. Just Friends ให้เป็นแค่เพื่อน (ปลื้ม X ตะวัน) โดย หญิงเพียว6. อยากเป็นแฟนหมอ (คุณอินน์ X หมอใบ) โดย กาแฟหอมกรุ่น7.แน่ใจนะว่ารักกัน (หมอเบย์ X เจ้บุญ) โดยกาแฟหอมกรุ่น8.รักเราแค่เรื่องบังเอิญ (อวัช X อิงดาว) โดยกาแฟหอมกรุ่น********** งานแต่งงานแห่งปีของเชียงใหม่งานนี้ไม่เกินจริงสำหรับงาน

“ยังไงวะมึง”“กูก็ไม่รู้” ธี‍ริศ‍รายักไหล่ เธอเองก็ไม่รู้ว่าพิธีกรหมายถึงอะไร ได้แต่มองช่อดอกทิวลิปในมือที่ได้จากตอนเดินเข้างาน “เดี๋ยวผมให้เจ้าสาวอธิ‍บายต่อครับ” พิธีกรโยนงานต่อมาที่เจ้าสาวเพราะที่เหลือไม่ถูกเขียนไว้ในสคริปต์คงเพราะกลัวว่าความลับจะหลุด “ใครที่เลือกดอกทิวลิปสีส้มบ้างคะ” เสียงกรี๊ดจากคนที่เลือกดอกทิวลิปสีส้ม พวกเขาโชว์ดอกสีส้มในมือ “ความหมายของดอกทิวลิปสีส้มคือ ‘พลังบวกที่ส่งให้แก่กัน’ แกะริบบิ้นออกแล้ว ใครที่มีประโยคที่ใบเคยพูดไว้บนริบบิ้นคือคนที่ได้รับช่อดอกไม้ในวันนี้พร้อมกับแพ็กเกจท่องเที่ยวสุดหรูค่ะ” สิ้นเสียงของเจ้าสาว เสียงกรี๊ดต่อมาก็คือเสียงของป้าอิงของเหนือ “ว้าว ยินดีด้วยนะคะคุณอิง” เจ้าสาวเอ่ยยินดีกับอิง‍ดาว คนได้ที่พักสุดหรูยิ้มอย่างดีใจ ไม่ลืมจะกล่าวขอบคุณทั้งเจ้าบ่าวเจ้าสาว “ขอบคุณค่ะ” งานเลี้ยงเลิกราแต่คนที่ยังไม่เลิกราและกลับมาดื่มกันต่อที่ห้องพักของธาร์คืออิง‍ดาว บุญ‍นำพา ลูก‍พีชและธี‍ริศ‍รา นั่งดื่มกันถึงเที่ยงคืน ลูก‍พีชกับธี‍ริศ‍ราจากไปแล้วตามประสาคนไม่โสด ส่วนคนโสดสอง

เมื่อไม่มีสิ่งใดบนร่างบาง แสงไฟเพียงเล็กน้อยที่ลอดผ่านบานประตูห้องน้ำที่ปิดไม่สนิททำให้เขาเห็นร่างงามที่ขาวผ่องบนที่นอน “อ๊ะ!” อิงดาวร้องตกใจเมื่อยอดถันถูกครอบครอง ความฉ่ำชื้นเรียกสติของเธอกลับมาเพียงเล็กน้อย อาการเมายังคงทำให้หญิงสาวแยกไม่ออกว่าความจริงหรือความฝัน หากแต่ความฟินนั้นกลับทำให้เธอต้องแอ่นอกตอบรับริมฝีปากหนา ดีจัง! หวาน! อ‍วัชรู้ว่าเขาไม่ได้ฝันในเวลานี้ แต่เขาไม่คิดจะหยุดความต้องการของร่างกาย เขาควานหากระเป๋าสตางค์เพื่อหาสิ่งที่ซ่อนอยู่ในนั้น มือหนาลูบไล้เนินเนื้อโหนกนูนและเกลี้ยงเกลา น้ำหวานฉ่ำแฉะ เขาดันนิ้วมือเพื่อสำรวจความชุ่มฉ่ำและความคับแน่น “อื้อ...เจ็บ” เสียงหวานครางออกมาเบา ๆ นี่คือความฝันหากแต่ว่าเธอกลับเจ็บ แต่เพราะอารมณ์กระสันซ่านเกินกว่าจะสนใจว่าเรื่องที่เกิดขึ้นจริงหรือฝันชายหนุ่มได้ยินเธอร้องบอกว่าเจ็บจากที่คิดว่าจะใส่เธอทันที เวลานี้เขากลับคิดว่าควรส่งเธอไปถึงจุดหมายเพื่อบรรเทาความเจ็บลงสักน้อยเมื่อลิ้นหนาสากลากไล้รอยแยกที่ปิดสนิท ร่างบางสั่นสะท้านเพราะความเสียวที่เล่นงานเธอตั้งแต่ปลายเท้าถึงปลายผม“อ๊ะ” เธอร้อ

เจริญพร! ชื่อของบุญ‍นำพาควรเปลี่ยนเป็น ‘บาปนำทาง’ อย่างที่เคยโดนล้อในอดีตน้องกู...ญาติกู...โชติ‍ภิ‍วรรธเหมือนกู...เย็นไว้อ‍วัช เย็นไว้ อะไรที่เกิดขึ้นแล้วล้วนเกิดจากกรรมเก่า หาใช่ความผิดของใคร โกรธคือโง่ โมโหคือบ้า อีกนิดกูนี่จะบรรลุแล้วแกร๊ก!เสียงประตูห้องเปิดออก“ผมนึกว่าเฮียยังไม่ตื่น” ปริญเดินเข้าห้องตรงมายังบุญ‍นำพากับอ‍วัช“เจ้บุญนอนนี่เหมือนกันเหรอ เมื่อคืนผมเอาเฮียวัชมาเก็บไม่เห็นเจ้อยู่ห้อง” คำถามที่ผสมกับคำบอกเล่า ทำคนฟังอย่างบุญ‍นำพาขมวดคิ้ว“เฮียวัชนอนห้องไหนเหรอ ปริ้นซ์” เพื่อความแน่ใจ“ห้องนั้นครับ”ใช่เลยห้องที่ปริญชี้คือห้องนอนชั้นหนึ่งที่มีเพียงห้องเดียวและเป็นห้องที่เธอลากอิง‍ดาวเข้าไปนอนห้องนั้น“ครับ ครับ กำลังจะไปแล้วครับ” ปริญพูดกับคนในสายก่อนจะหันมาบอกกับญาติทั้งสองคน“เมียตามแล้วผมไปก่อนนะเฮีย เจ้ เจอกันที่กรุงเทพฯ”ปริญจากไป แต่คนที่ยังอึ้งคือบุญ‍นำพา“ไม่มีอะไร...เกิดขึ้นใช่ไหม...เฮียวัช”น้ำเสียงไม่มั่นใจของบุญ‍นำพาทำคนฟังอย่างอ‍วัชได้แต่ถอนหายใจ เขาไม่ตอบคำถามและเดินหายเข้าไปในห้องนั้นจริง ๆ ห้องที่เธอลากอิง‍ดาวไปโยนไว้บนเตียงนั้น“คนเมาจะมีแรงอะไร อ

และเพิ่งสังเกตเห็นว่าสีชุดพนักงานที่เธอสวมใส่ ต่างจากพนักงานต้อนรับ ชุดพนักงานที่ไม่ใช่สีขาวเหมือนอย่างเคย ทำให้หัวใจของอิง‍ดาวทั้งไหววูบเพราะความกลัวและความตื่นเต้น อาการเสียวสันหลังแปลก ๆ ตั้งแต่เดินเข้าตัวตึกทำให้อิง‍ดาวไม่ค่อยสบายใจนัก ราวกับว่ามีคนกำลังแอบมองเธออยู่ที่ไหนสักแห่ง หากแต่หันไปมองก็ไม่มีใครมองเธอสักคน“เอ่อ มีอะไรหรือเปล่าคะคุณอิง‍ดาว” ท่าทางของเธอคงแปลก ๆ พนักงานต้อนรับอีกคนจึงเอ่ยถาม“เปล่าค่ะ”“ทางนี้ค่ะ ขึ้นลิฟต์ไปยังชั้นที่ยี่สิบแปดนะคะ”พนักงานต้อนรับบอกกับพนักงานใหม่เส้นใหญ่ยิ่งกว่าถนนแปดเลน พนักงานต้อนรับสาวสวยยังบริการกดชั้นที่ลิฟต์จะเคลื่อนตัวพาพนักงานใหม่ไปยังจุดหมาย“เส้นใหญ่มาก” พนักงานต้อนรับหนึ่งลากเสียงยาว ก่อนจะเดินกลับไปประจำตำแหน่งของเธอตามเดิม“ใช่ มีชุดพนักงานก่อนเริ่มงานด้วยก่อนจะกดลิฟต์ให้“ตื่นเต้น” อิง‍ดาวพึมพำเมื่ออยู่ในลิฟต์ตามลำพัง แผนการที่วางไว้ตั้งแต่แรกของอิง‍ดาวคือการลาพักร้อนสักเดือนแล้วกลับไปทำงานที่เดิม หนึ่งเดือนสำหรับช่วงเวลาพักใจแต่เพราะความอายกับไม่ชอบสายตาที่คนส่งมาราวกับว่าเธอน่าสงสารที่โดนผู้ชายทิ้งเพื่อไปหาผู้ชาย