All Chapters of รักเราแค่เรื่องบังเอิญ ( NC 18+ ): Chapter 71 - Chapter 80

“โคตรเสียวบี๋” อ‍วัชครางดังพร้อมทั้งบดเบียดท่อนเนื้อกับต้นขาอวบและกลีบดอกไม้ เขากดกระแทกสองสามทีก่อนที่ลาวาขาวขุ่นจะปล่อยออกมา“ฮือ” อิง‍ดาวกระตุกเกร็งไปพร้อมกับเขาอีกครั้ง เธอปลดปล่อยสองรอบในเวลาห่างกันไม่ถึงสิบห้านาทีเธอหลับตาลงปิดกั้นความอายร่างอวบอิ่มนอนระทวยไม่ไหวติง ปล่อยทุกอย่างให้เป็นหน้าที่ของคนหื่นที่จัดการเช็ดทำความสะอาดทั้งเธอและที่นอน“พี่มีความสุขจัง” อ‍วัชว่าพร้อมทั้งเบียดร่างเข้าหาเธอจากข้างหลังมือหนาที่ก่อนนอนลูบหน้าท้องเธออย่างเกรงใจแต่เวลานี้กลับบีบเคล้นและหยอกล้อกับยอดอกเธอไม่หยุด“บี๋มีความสุขไหมคะ”อา...จากอิง‍ดาวเวลานี้กลายเป็น ‘เบบี๋’ หรือ ‘บี๋’ แล้วสินะ“อืม” อิง‍ดาวครางตอบเพราะเวลานี้เธอง่วงนอนเหลือเกิน ความสุขล้นปลดปล่อยอย่างลืมอาย แค่คืนแรกที่คิดว่าจะให้เขานอนพื้น แค่คืนแรกเธอก็ละลายในอ้อมกอดเขาเสียแล้วอิง‍ดาวตื่นในเวลาสายกว่าทุกวัน หากแต่กลับรู้สึกว่าหลับสนิทแทบไม่ปวดเมื่อยร่างกายตรงไหนเลย ความหงุดหงิดเพราะปวดหลังปวดเอวมันหายไปหมดเธอเชื่อแล้วว่าการมีเซ็กซ์ช่วยให้อารมณ์ดีและเหมาะกับคนตั้งครรภ์เช่นกัน คิดถึงเรื่องเมื่อคืนอิง‍ดาวถึงกับต้องดึงผ้าห่มมาปิดหน้

อ‍วัชเม้มปาก ความน้อยใจแล่นผ่านกลางหัวใจดวงนี้ เขาไม่รู้ว่าที่เธอยอมจดทะเบียนสมรสด้วยคงเพราะลูกหรือเปล่านะหรือเพราะเขาชวนเธอบ่อยจนเธอรำคาญอ‍วัชปัดความรู้สึกน้อยใจนั้นออกไป วันนี้เป็นวันดีระหว่างเขากับเธอ ทันทีที่จรดปากกาลงในเอกสารสำคัญน้ำตาของลูกผู้ชายก็รื้นขึ้นเพราะความตื้นตันใจเจ้าอายกับเจ้าโอบมีเขาเป็นพ่ออย่างเป็นทางการแล้ว และคนข้างกายเขาคือภรรยาถูกต้องตามกฎหมาย“ขอบคุณครับ” เขาโน้มตัวหอมแก้มภรรยาหมาด ๆ อิง‍ดาวทำตาพองใส่คนที่ขโมยหอมแก้มต่อหน้าต่อตาสักขีพยานทั้งท่านปลัด ท่านนายอำเภอ รวมทั้งเลขาหน้าห้องท่านนายอำเภอด้วย“ถ่ายรูปให้ มองกล้องจับเล่มเก็บทะเบียนคนละมุมนะ โอเคแบบนั้นเลย” ท่านนายอำเภอที่เวลานี้แปลงร่างเป็นช่างภาพเสียแล้ว“ขอบคุณครับ” อ‍วัชเอ่ยตอบทั้งยังยื่นโทรศัพท์ของเขาให้ท่านนายอำเภออย่างกรณ์อ‍วัชและอิง‍ดาวร่ำลาท่านนายอำเภอจากนั้นก็ขอตัวกลับบ้านเพราะเวลานี้เกือบบ่ายโมงครึ่งแล้วอ‍วัชนัดกับท่านนายอำเภอกรณ์ว่าให้แวะไปเยี่ยมเยียนบ้านพ่อตาแม่ยายเขาบ้าง ยิ่งเมื่อกรณ์รู้ว่าอ‍วัชกำลังจะเปิดคลินิกก็ยิ่งดีใจบอกว่าวันเปิดจะแวะไปหา แต่ยังไม่ใช้บริการภาพหนุ่มสาวสองคนถือเล่มใส่ท

อ‍วัชวางมือบนท้องกลมโตของเธอ เขาถอนหายใจก่อนจะเริ่มเล่า เรื่องนี้เขายังไม่เคยเล่าให้เธอฟังแต่คิดว่าเธอน่าจะพอรู้เรื่องจากคนอื่น“พี่ไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของพ่อต้น พ่อแท้ ๆ ของพี่เสียแล้ว ท่านมีโรคประจำตัว ความฝันพี่คือได้ดูแลท่านในช่วงสุดท้ายของชีวิต”อิง‍ดาวยกแขนทั้งสองข้างขึ้น อ‍วัชนอนลงข้างเธอซบหน้ากับอกนิ่มให้เธอโอบกอด เธอลูบแผ่นหลังกว้างที่เป็นดั่งที่พึ่งพิงของเธอและลูก“ท่านเสียหลังจากพี่เป็นหมอได้สิบปี นับ ๆ ดูแล้วท่านก็เสียเกือบสิบปีแล้วนะ”อ‍วัชมีโอกาสได้ใช้ชีวิตอยู่กับผู้เป็นพ่อผู้ให้กำเนิดในช่วงวัยเด็กจนกระทั่งวัยทำงาน ความผูกพันที่มี เมื่อเวลาที่ต้องจากลาช่างเป็นช่วงเวลาที่เจ็บปวดเหลือเกินเมื่อพบก็ต้องมีจาก นั่นคือสัจธรรมของชีวิต“แม่แท้ ๆ ของพี่เป็นพี่สาวของแม่มาส ท่านเสียหลังจากพี่เกิดไม่นาน” เพราะไม่มีความทรงจำระหว่างกัน การเอ่ยถึงผู้เป็นแม่ผู้ให้กำเนิดจึงไม่เจ็บปวดเท่าผู้เป็นพ่อ“พี่เก่งมาก” อิง‍ดาวเลือกไม่กล่าว ‘เสียใจด้วยนะคะ’ เพราะเธอรู้ว่าช่วงเวลาของการเสียใจมันผ่านมานานมากแล้ว เธออยากชื่นชมเขาที่เติบโตมาอย่างเข้มแข็งจึงเลือกใช้คำนี้ ‘พี่เก่งมาก’“จริง ๆ แล้วถ้าไม่เป็น

คำว่า ‘อันตราย’ เขากลืนลงคอไปเพราะไม่อยากให้คุณแม่กังวล“แต่ว่า” ผ่าคลอดฟื้นตัวช้า เธออยากดูแลลูกอยากอุ้มลูกเมื่อเห็นใบหน้าม่อยของคุณแม่แล้ว อ‍วัชก็เริ่มใจอ่อนหรือเขาควรจะปล่อยให้เธอคลอดตามวิธีธรรมชาติ ในเมื่อเวลานี้เด็ก ๆ ก็กลับหัวพร้อมคลอด แต่ตัวเธอเล็กมากเขากังวลว่าจะไม่มีแรงเบ่งแต่สะโพกเมียเขาก็ผายอยู่นะ น่าจะคลอดได้ไหมเวลาคลอดก็คลอดทีละคน ก็น่าจะไม่มีปัญหานะ“เดี๋ยวให้หมอแบมตรวจอีกทีนะคะ”สุดท้ายก็ใจอ่อน อ‍วัชได้แต่บ่นกับตัวเองในใจ“ขอบคุณนะคะ อิงไม่อยากพักฟื้นนาน ลูกเราตั้งสองคนไม่ช่วยกันเลี้ยงพี่จะไม่ไหวเอานะคะ” ช่วงเวลากลางวันมีคนช่วยเลี้ยงแต่เวลากลางคืนนี่สิอย่างไรก็ต้องช่วยกันเลี้ยงอีกอย่างอิง‍ดาวอยากให้ลูกได้กินนมแม่ให้มากที่สุดเธอต้องแข็งแรงถ้าต้องพักฟื้นเพราะการผ่าคลอด เธออยากคลอดธรรมชาติมากกว่าหลังจากเสร็จจากการเล่านิทานให้ลูกก่อนนอนแล้ว ทั้งสองก็เข้านอนตามปกติ เพราะนอนที่นี่ได้เกือบสัปดาห์แล้วจึงค่อนข้างคุ้นเคยและหลับง่ายย่างเข้าสัปดาห์ที่สามสิบเจ็ดซึ่งตามกำหนดเดิมอิง‍ดาวต้องผ่าคลอดแล้ว หากแต่ว่าเวลานี้ไร้ซึ่งวี่แววการใกล้คลอด ท้องยังไม่มีท่าทีว่าจะแข็งตอนนี้สิ่งท

พยาบาลนินิวอุ้มเด็กชายตัวน้อยที่หนักเพียงสองพันห้าร้อยกรัมออกจากตู้อบห่อตัวผ้าผืนนุ่มส่งเด็กชายให้ผู้เป็นพ่อ อิง‍ดาวขยับกายขึ้นนั่งพิงเตียงที่เวลานี้หมอแบมช่วยปรับให้พิงได้สบายคุณแม่มือใหม่แต่เรียนและมีประสบการณ์ในการช่วยคนไข้และช่วยเพื่อนเลี้ยงลูก เธอแหวกสาบเสื้อของโรงพยาบาล ขยับเต้างามให้พ้นการปกปิดใช้สำลีชุบน้ำอุ่นทำความสะอาดเต้าโดยที่ผู้เป็นสามีมองไม่วางตาเมื่อจัดการทำความสะอาดเต้าอิง‍ดาวก็รับเด็กชายตัวเล็กไว้ในอ้อมกอด เธอใช้มือข้างหนึ่งเปิดปากของเด็กน้อยให้ริมฝีปากเล็กขยับห่างออกจากกัน จากนั้นก็ดันยอดอกเข้าปากของเด็กน้อย แต่เพราะขนาดของหัวนมที่ใหญ่ขึ้นทำให้ปากเล็ก ๆ นั้นแทบรับไม่ไหวหลังจากพยายามอยู่สองสามนาทีปากของเด็กน้อยก็ครอบหัวนมไว้ได้ อิง‍ดาวใช้นิ้วมือขยับปลายคางของลูกสองสามทีเพื่อกระตุ้นให้ลูกดูดนม“ลูกดูดแล้ว” เธอร้องออกมาอย่างดีใจเมื่อลูกดูดหัวนมของเธอแม้ไม่แรงมากแต่เธอก็รู้สึกถึงแรงดูด และรู้สึกร้อนวูบวาบที่เต้าข้างนั้นน้ำนม...ของเธอไหลปกติและเวลานี้ลูกกำลังดื่มนมจากอกของเธอความตื้นตันใจทำให้คนเป็นแม่ร้องไห้ อ‍วัชใช้ทิชชูซับน้ำตาให้ผู้เป็นเมีย หากแต่ยิ่งซับสายน้ำจาก