All Chapters of เฟิงหลี่เฉียง ยอดเสนาบดีแห่งหมิง: Chapter 201 - Chapter 210

ตอนที่ 202 แล้วภาพใบหน้าของคนๆ หนึ่งก็แวบขึ้นมา เขาเป็นขุนนางหนึ่งในไม่ไม่กี่คนที่ปรารถนาดีต่อพระองค์และต้าหมิง เซวียนเต๋อกำมือแน่นและหลับตาลง ภาพเหตุการณ์ในอดีตที่ผ่านมา ตั้งแต่การพบเจอกับบุคคลผู้นั้นตั้งแต่พระองค์ยังเป็นเด็ก ตอนที่พระองค์ถูกวางยาพิษโดยพรรคบัวขาว และได้คนผู้นั้นช่วยชีวิต เหตุการณ์ในงานวันคล้ายวันประสูติในวัยห้าพรรษา ที่มีการแข่งขันวาดรูปและแต่งกลอน เหตุการณ์ที่พระองค์ได้เรียนรู้การต่อสู้ ความสำคัญในการฝึกฝนร่างกาย การถูกลอบสังหารและถูกคนผู้นี้ช่วยเหลือชีวิตเอาไว้หลายครั้ง และบุคคลผู้นี้ยังสั่งสอนอบรมวิธีคิดที่แตกต่างออกไปจากอาจารย์คนอื่นมีเพียงบุคคลผู้นี้เท่านั้น  ที่ได้รับความไว้วางพระทัยจากพระอัยกาของเขา ขุนนางที่สามารถปราบปรามการทุจริต และเปิดเผยแผนร้ายของพรรคบัวขาวได้ ขุนนางผู้นี้เท่านั้น ที่จะช่วยแก้ไขปัญหาขุนนางเจ้าเล่ห์เพทุบาย ที่กำลังฟาดฟันกันเพื่อผลประโยชน์ส่วนตนในตอนนี้ได้เมื่อตัดสินใจได้แล้ว ฮ่องเต้เซวียนเต๋อก็ลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว เขาชี้หน้าไปยังกลุ่มขุนนางที่กำลังโต้เถียงกัน และตวาดเสียงดังว่า

ตอนที่ 204 เย็นวันนั้น หลังจากที่ปิดร้านแล้ว พวกเขาต่างมารวมกันที่ห้องโถงของบ้านเฟิง เพื่อพูดคุยสอบถามถึงชีวิตที่ผ่านมาของเฟิงหลี่เฉียง เขาไม่ได้ปิดบังแต่อย่างใด เพราะรู้ดีว่าการที่เขากลับมานั้น จะต้องเกิดผลกระทบกับคนในครอบครัวด้วยเช่นกัน ตลอดเวลาที่นั่งฟังเรื่องราวของเขานั้น ทั้งแม่ น้องสาว ลู่ปู่ ลู่เหยาหลงที่ตอนนี้โตเป็นหนุ่มแล้ว ต่างพากันเช็ดน้ำตาและฟังเรื่องราวของเขาด้วยความเจ็บปวด ในขณะที่อาจารย์ทั้งสองของเขา คือ ต้วนเจี่ยซินและโม่ชิงเฉิงนิ่งฟังด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ถึงแม้ว่าบางครั้งดวงตาของพวกเขาจะมีน้ำตาคลอบ้างก็ตามเมื่อเขาเล่าสิ่งที่เกิดขึ้นจนจบแล้ว ทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบ นานๆ ทีจะมีเสียงสะอื้นเบาๆของอันเฟยจู คนบ้านเฟิงเข้าใจดีว่า การที่เฟิงหลี่เฉียงกลับมาครั้งนี้ เขาคงจะกลับมาทำงานแล้ว แต่จะทำอะไรนั้น พวกเขาไม่คิดจะถาม แล้วทุกคนที่มองเห็นร่างกายที่ทรุดโทรมของเฟิงหลี่เฉียง ก็รู้สึกเสียใจ พวกเขารีบทำอาหารเย็นจำนวนมาก และชวนให้ทุกคนมากินอาหารร่วมกัน จากนั้นก็ปล่อยให้ชายหนุ่มได้พักผ่อนต้วนเจี่ยซินตรวจร่างก

ตอนที่ 213 จ้างเกอมีสีหน้าเข้าใจทันที “ใช่ ตอนนี้ที่ไหนๆ ก็เก็บภาษีมากขึ้น”พ่อค้าหลี่ก็บ่นออกมาว่า “พวกเราเป็นสุจริตชน ยินดีจ่ายภาษีเพื่อช่วยชาติเต็มที่ แต่บางคนนี่สิ มือถือสากปากถือศีล เป็นพวกผู้ดีจอมปลอม!”“มีอะไรหรือ” จ้างเกอยื่นหน้าเข้าไปไกล และลดเสียงลงแต่เมื่อเห็นอีกฝ่ายสะดุ้ง แล้วก็หยุดพูด จ้างเกอก็รีบพูดว่า “ท่านไม่ต้องห่วง ข้าไม่ใช่คนปากมาก และอีกอย่าง ข้าก็กำลังจะเดินทางกลับชายแดนแล้ว ไม่ทำให้ท่านเดือดร้อนหรอก!”ที่จริงแล้ว หลี่เฟยหรงไม่คิดจะพูด แต่ไม่รู้ว่าด้วยเหตุผลใด เมื่อเขาสบตาซื่อๆ แต่จริงใจของอีกฝ่าย ก็อดจะพูดความจริงไม่ได้ และเขาก็กำลังโมโหเพราะเรื่องนี้อยู่พอดี เขาจึงตัดสินใจระบายให้พ่อค้าจ้างเกอคนนี้ฟัง“มันมีพ่อค้าบางคนที่สนิทสนมกับเจ้าหน้าที่ของซื่อป๋อซือ! แล้วได้จ่ายภาษีน้อยกว่าน่ะสิ ในขณะที่พวกข้าจ่ายเต็มจำนวน ทั้งๆ ที่ขายสินค้าน้อยกว่า เจ้าว่าแบบนี้มันถูกต้องหรือ!” พ่อค้าหลี่ส่ายหัวด้วยความเจ็บใจ“อ้าว! ขายสินค้า

ตอนที่ 215 เมื่อกลับมาถึงเป่ยผิง เฟิงหลี่เฉียงใช้เวลาเขียนรายงานถวายฮ่องเต้เซวียนเต๋ออย่างเป็นทางการ ในนั้น เขาระบุทุกอย่าง ทั้งการทำทุจริตที่พบ การที่ขุนนางท้องถิ่นร่วมมือกับโจรสลัด และการที่ขุนนางท้องถิ่นส่งรายได้จากภาษีให้กับหวังซิงเผิง เสนาบดีกรมพิธีการ และผู้ที่ประสานงาน คือ หวังซิงเจิ้ง น้องชายของเขา และหลังจากนี้ เงินส่วนนี้ส่งไปยังใครนั้น เขาต้องขอให้ฮ่องเต้ตรวจสอบ เพราะเขามิได้มีหน้าที่ในการจับกุมคนเหล่านี้ในระหว่างที่ร่างจดหมาย เขารู้อยู่แก่ใจว่า ฮ่องเต้จะจัดการคนกลุ่มนี้ แต่จะกล้าสาวไปยังชูอวี้ที่เป็นทั้งอาจารย์และเสนาบดีใหญ่สุดหรือไม่นั้น ก็ขึ้นอยู่กับพระองค์แล้ว ถึงเขาจะอยากจัดการชูอวี้ แต่หลักฐานที่เกี่ยวพันกับอีกฝ่ายโดยตรงก็ยังไม่มี ทั้งหมดนั้น เป็นเพียงคนรอบตัวของเขาที่ทำทุจริต ซึ่งก็ทำให้ฝ่ายตรงข้ามของชูอวี้เสียดายมากรายงานฉบับนี้ เขาขอให้หลี่จิวนำไปส่งให้จิงหยง ขันทีคนสนิทของฮ่องเต้ เพื่อไม่ให้ผ่านผู้ใด และแน่นอนว่า เรื่องนี้ เขาได้เล่าให้กับเซิงหลี่เผิงและเจิ้งเฉิงฉานได้รับรู้แล้ว การที่เขาไม่ใ

ตอนที่ 217 เฟิงหลี่เฉียงที่มีสีหน้าเย็นชา จ้องมองบัณฑิตเหล่านั้นโดยไม่พูดอะไร จนเสียงของคนเหล่านั้นค่อยๆ เงียบหายไป พวกเขาได้แต่ยืนหน้าก้มหน้าและเหงื่อตกอยู่ตรงนั้นในที่สุด เฟิงหลี่เฉียงก็พูดด้วยเสียงแข็งกระด้างว่า“สิ่งที่พวกท่านทำในวันนี้ ข้าจะยกโทษให้ และจะไม่ทูลฝ่าบาท แต่ขอให้พวกท่านจำเอาไว้ว่า เวลาที่ข้าสั่งการอะไรลงไป จงตั้งใจฟังให้ดี จะได้ไม่พลาดแบบวันนี้พวกท่านเป็นถึงบัณฑิตฮานหลินหยวน แต่กลับไม่รู้ว่าหน่วยงานในฮานหลินหยวนทำหน้าที่อะไรบ้าง จนกล้ามาร้องเรียนคนอื่น ทั้งๆ ที่ตนเองก็ยังไม่รู้และไม่เข้าใจถ่องแท้ และยังขาดการคิดวิเคราะห์ว่าสิ่งใดควรทำและไม่ควรทำ ช่างน่าเสียดายความรู้ที่มีนัก”บัณฑิตที่ได้ยินคำพูดของเฟิงหลี่เฉียง ต่างก็หน้าแดงด้วยความอับอาย พวกเขาคิดแค่ว่า หากยกพวกมาจำนวนมาก จะสามารถกดดันใต้เท้าเฟิงได้ แต่ใครจะคิดว่า ผลจะลงเอยเช่นนี้ เฟิงหลี่เฉียงยังพูดต่อด้วยสีหน้าเย็นชาว่า “และสิ่งที่ข้าทำนั้น ถ้าใครขัดขวางโดยไม่มีเหตุผลอันสมควรแล้วละก็” ดวงตาของเขาดุดั