LOGINเฟิงหลี่เฉียงเป็นเด็กน้อยที่อาศัยอยู่กับแม่และน้องสาว เขาต่อสู้ชีวิตมาตั้งแต่เด็ก จนได้พบกับต้วนเจี่ยซิน อาจารย์ของเขาที่เป็นอดีตหมอหลวง และเส้นทางการเป็นขุนนางของเขา ก็เริ่มต้นขึ้น เฟิงหลี่เฉียงได้พบกับอาจารย์ที่มีความรู้ความสามารถหลากหลาย ทำให้เขาเก่งทั้งบู๊และบุ๋น และสอบเป็นจอหงวนอันดับหนึ่งในรัชสมัยของฮ่องเต้หย่งเล่อ ที่มีชื่อเสียงโด่งดังแห่งราชวงศ์หมิงตอนต้นได้ ชีวิตของเขาขึ้นลงมาตลอด ทั้งถูกกลั่นแกล้งเพราะเป็นคนเฉลียวฉลาดและยึดมั่นอุดมการณ์ จนถูกสั่งย้ายให้ไปทำงานตามหน่วยงานต่างๆ เขาต้องทำหน้าที่ในการสืบสวนคดีและตรวจสอบการทุจริตจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด และถูกย้ายไปอยู่ชายแดนตะวันตกเฉียงเหนือ ที่แห้งแล้งและอันตราย เขาต้องต่อสู้กับเครือข่ายการทุจริตและการบุกรุกของมองโกล แต่ก็ใช้ความสามารถในการสู้รบและการทำนายสภาพดินฟ้าอากาศจนเอาชนะกองทัพมองโกลได้ เฟิงหลี่เฉียงยังพบกับบุคคลสำคัญ ทั้งขันทีที่มีอิทธิพลสูง แม่ทัพชายแดนที่มีความดุดัน องครักษ์เสื้อแพรจินอวี่เว่ย นักปราชญ์ ข้าราชการ และขุนนางที่ทั้งเป็นมิตรและศัตรู รวมไปถึงฮ่องเต้หย่งเล่อและเชื้อพระวงศ์ที่ให้คุณและโทษกับเขาได้ เส้นทางการเป็นขุนนางของเขาไม่เคยราบรื่น แต่เฟิงหลี่เฉียงก็ไม่เคยย่อท้อ เพราะมีอุดมการณ์ที่ยึดมั่นตั้งแต่เด็ก เขาจึงได้เป็นอัครเสนาบดีแห่งต้าหมิง ที่มีอิทธิพลสูงในราชสำนักในท้ายที่สุด
View More“아빠, 내일 또 놀아주세요!”
작은 아이의 입술이 볼에 닿았다가 떨어지는 감촉은 언제나 솜사탕처럼 달콤했다.
한이결은 아이의 등을 토닥이며 이불을 목 끝까지 덮어주었다.
전쟁 같던 저녁 식사와 목욕 시간, 그리고 동화책 읽기라는 기나긴 의식을 모두 마치고 아이들이 잠든 것을 확인하고 나서야 그는 비로소 자신만의 시간을 가질 수 있었다.
녹초가 된 몸을 이끌고 그는 씻기 위해 욕실로 향했다. 뜨거운 물로 오늘의 피로와, 트랙에서 당하는 모욕감의 먼지들을 씻어내고 싶었다.
욕실 문고리를 잡으려던 순간, 등 뒤에서 부드러운 손길이 그의 팔을 붙잡았다.
“여보. 그냥 자려고?”
돌아보자, 아내가 와인 잔 두 개와 반쯤 남은 와인 병을 들고 서 있었다.
평소에는 아이들을 재우면 함께 지쳐 쓰러지기 바빴는데, 오늘따라 그녀의 눈빛은 무언가를 기대하는 듯 반짝였다. 실크 슬립 차림의 몸에서는 은은한 플로럴 향수 냄새가 났다.
“오랜만에 우리끼리 한잔할까? 애들도 일찍 잠들었는데.”
‘한잔하자’는 제안이었지만, 이결은 그 말의 진짜 의미를 모를 정도로 어수룩한 남편이 아니었다. 저건 신호였다. 술은 잠깐일 뿐, 그 이후에 이어질 뜨거운 밤에 대한 기대.
솔직히 말해, 전혀 당기지 않았다. 먼지 날리는 트랙에서 온종일 ‘한코치’라는 이름으로 잡역부 취급을 당하고 나면, 남는 것은 정신적인 피로감과 육체의 고단함뿐이었다.
그를 남자로 만들어주는 모든 에너지가 소진된 기분이었다. 하지만 아내의 반짝이는 눈을 외면할 수는 없었다. 그는 의무 방어전을 치르는 심정으로, 희미하게 고개를 끄덕였다.
“그래, 좋아. 씻고 나올게.”
거실의 작은 테이블에 마주 앉아 와인을 따랐다. 아내는 오늘 있었던 아이들의 재롱이나 유치원 이야기 같은 소소한 대화를 늘어놓았지만, 이결은 건성으로 대답하며 잔을 비울 뿐이었다.
와인 한 병이 다 비워질 무렵, 아내가 자리에서 일어나 그의 손을 잡고 침실로 이끌었다. 어두운 침실, 스탠드의 은은한 조명 아래 아내의 실크 슬립이 관능적으로 빛났다.
그녀는 오늘따라 매우 적극적이었다. 이결을 침대에 앉히고는, 그의 앞에 무릎을 꿇고 앉아 티셔츠 자락을 위로 걷어 올렸다.
“오늘 하루도 고생 많았어, 우리 남편.”
그녀의 입술이 그의 복근을 부드럽게 핥았다. 혀의 축축하고 뜨거운 감촉에 이결의 몸이 움찔 떨렸다.
의무감으로 시작했지만, 아내의 노골적인 애무는 그의 몸을 정직하게 반응하게 만들었다.
그녀의 애무는 점점 아래로 내려갔다. 단단하게 발기한 그의 페니스를 입에 물고 부드럽게 빨아올리기 시작했다.
“흐읏…”
이결의 입에서 나직한 신음이 터져 나왔다. 아내의 펠라티오 실력은 날이 갈수록 좋아지는 듯했다.
그녀의 혀는 귀두의 가장 민감한 부분을 집요하게 자극했고, 입안의 압력을 조절하며 그를 미치게 만들었다.
한참 동안 그의 것을 탐하던 아내는, 자리에서 일어나 슬립을 벗어 던졌다. 아이 둘을 낳았음에도 여전히 탄탄하고 아름다운 곡선을 간직한 몸이었다.
그녀는 침대 위로 올라와, 이번에는 그의 온몸을 탐하기 시작했다. 목덜미, 단단한 가슴과 유두까지. 그녀의 혀가 지나가는 곳마다 전기가 흐르는 듯 짜릿했다.
그러다 그녀의 손길이 그의 왼쪽 발목, 길게 수술 자국이 남은 아킬레스건 부위에 닿았다.
“아직도… 많이 시큰거려?”
걱정스러운 목소리로 물으며, 그녀는 아주 부드럽고 정성스럽게 그 흉터를 어루만지기 시작했다. 그녀의 섬세한 손가락이 굳어있는 힘줄 주변의 근육을 마사지하듯 눌러주었다.
평소라면 기분 나쁜 통증이 느껴졌을 테지만, 이상하게도 오늘따라 그녀의 손길이 닿는 부위로 따스한 온기가 퍼져나가는 듯했다. 시큰거리던 통증이 거짓말처럼 가라앉았다.
“어… 괜찮아. 시원하네.”
뜻밖의 편안함에 긴장이 풀려서일까. 그의 페니스는 아까보다 훨씬 더 단단하게 부풀어 올랐다.
아내는 만족스러운 미소를 지으며 그의 위로 올라탔다. 스스로 그의 페니스를 잡고 자신의 질 입구에 맞춰, 천천히 몸을 내렸다.
“하아…!”
두 사람의 입에서 동시에 만족의 탄성이 터져 나왔다. 아내의 질 내부는 뜨거운 애액으로 가득 차, 그를 부드럽게 삼켰다.
그녀는 허리를 돌리며 스스로 움직이기 시작했다. 질벽이 그의 페니스를 샅샅이 훑으며 조여왔다. 삐걱이는 침대 소리와 두 사람의 살이 부딪히는 질척한 소리, 아내의 교성이 방 안을 가득 채웠다.
이결은 그녀의 풍만한 엉덩이를 두 손으로 움켜쥐고, 아래에서부터 허리를 쳐올리며 화답했다. 의무감은 사라진 지 오래였다. 오직 원초적인 쾌락만이 남았다.
“아! 여보, 더…! 더 깊이…! 으응!”
아내가 절정에 가까워지며 허리를 더욱 격렬하게 흔들었다. 이결 역시 사정감이 몰려왔다.
그는 아내의 몸을 뒤집어, 그녀를 엎드리게 했다. 그리고 뒤에서 그녀의 허리를 잡고, 쉴 틈 없이 페니스를 박아 넣었다.
찰싹, 찰싹, 엉덩이를 부딪히는 소리가 더욱 요란해졌다.
마침내, 그는 그녀의 자궁 깊숙한 곳에 자신의 모든 것을 쏟아내며 길게 신음했다. 아내 역시 온몸을 경련하며 비명 같은 오르가즘을 토해냈다.
한참 동안 서로의 몸에 기댄 채 가쁜 숨을 몰아쉬던 두 사람. 축 늘어져 있는 이결의 귓가에, 아내가 행복에 젖은 목소리로 속삭였다.
“있잖아, 여보. 나 오늘 점 보고 왔다?”
“웬 점?”
“그냥… 답답해서. 근데 점쟁이가 그러는 거야. 우리 남편이 ‘긁지 않은 복권’이래. 아직 때가 안 와서 그렇지, 한번 터지면 크게 될 사람이니까, 옆에서 잘 챙겨주라고 하더라.”
이결은 피식 웃었다. 뻔한 사기꾼의 말이라고 생각했다.
“그래서, 내일 저녁에는 장어 사다가 구워주려고. 우리 남편 기운 내야지.”
아내는 그의 품에 더 깊이 파고들며 잠이 들었다.
이결은 아내의 등을 토닥여주며 생각했다. 긁지 않은 복권이라니. 현실은 매일매일 꽝만 나오는 폐지 같은 인생인데. 씁쓸한 기분으로 그 역시 깊은 잠에 빠져들었다.
ตอนที่ 234เฟิงหลี่เฉียงได้ยินเสียงคนทะเลาะข้างนอกแว่วเข้ามา พอจะจับใจความได้ว่า ไม่ควรจับตัวเขามาที่นี่ ชายที่น่าจะเป็นคนจับตัวเขามาก็ตอบโต้ว่า นายใหญ่จะต้องพอใจที่จับตัวเขามาได้ แต่อีกคนกลับโมโหและด่าว่า จะต้องกำจัดเขาเท่านั้นจึงจะทำให้นายพอใจได้ ถึงตอนนี้ เฟิงหลี่เฉียงรู้แล้วว่า ถ้าไม่มีใครตามหาเขาพบ เขาคงจะจบชีวิตแน่แล้วจะตามร่องรอยของเขามาได้อย่างไรล่ะสิ่งที่เฟิงหลี่เฉียงทำในระหว่างที่ถูกลากตัวออกมาจากบ้าน คือ ทิ้งเข็มเงินและเหรียญทองแดงที่บังเอิญเก็บเอาไว้ในถุงผ้า ซึ่งเขาก็ไม่แน่ใจว่าจะมีคนสังเกตเห็นหรือไม่ มีเพียงลู่เหยาหลงเท่านั้นที่รู้ว่าเข็มเงินที่เฟิงหลี่เฉียงใช้นั้น สั่งทำขึ้นเป็นพิเศษแล้วประตูก็เกิดออกอย่างแรง เสียงฝีเท้าหนักแน่นของชายสองคนก็เดินเข้ามา ชายคนหนึ่งก็พูดว่า“ข้าอุตส่าห์จับตัวเจ้ามานึกว่าจะได้เงินจากค่าตัวเจ้า แต่กลับไม่เป็นเช่นนั้น ถ้าเจ้าตายที่นี่ นายของข้าจะพอใจมากกว่า”แล้วเฟิงหลี่เฉียง ก็ได้ยินเสียงขยับตัวจากอีกฝ่ายที่พุ่งตรงมา และท้องของเขาก็เจ็บแปลบ เมื่อถูกดาบแทง
ตอนที่ 233อีกฝ่ายหลบตา ก่อนจะอ้อมแอ้มพูดว่า “ข้าเพิ่งรู้เมื่อวานเช่นกันขอรับ ตอนนี้พระราชโองการสำคัญหลายอย่าง ถูกมอบหมายให้บัณฑิตจากฮานหลินหยวนรับผิดชอบในการร่างแทน พวกเราจึงพลาดข้อมูลหลายอย่างไป”แล้วเขาก็สะดุ้งเพราะชูอวี้ตวาดขึ้นมา โดยไม่คิดจะไว้หน้าใคร“แล้วทำไมถึงไม่รีบรายงานข้า เจ้าคิดจะปิดบังความจริงหรือ เลี้ยงเสียข้าวสุกจริงๆ!!”เมื่อถูกชูอวี้ตวาด อีกฝ่ายก็ลนลานแก้ตัว และขอโทษขอโพย แล้วชูอวี้ก็หันไประบายอารมณ์ใส่ขุนนางคนอื่น ทำให้หลายคนไม่อยากจะพูดอะไรอีก เพราะไม่ต้องการถูกฉีกหน้าแบบนี้หลายคนแอบพูดคุยกันและลงความเห็นว่า ชูอวี้เปลี่ยนไปมาก ที่ผ่านมานั้น ถึงเขาจะหยิ่งผยอง แต่เขาก็ยังใจเย็นและรู้จักรักษาน้ำใจ ทำให้มีคนเข้ามาร่วมมือกับเขาจำนวนมาก แต่ในระยะหลัง ด้วยวัยที่สูงขึ้นและถูกฝ่ายของเฟิงหลี่เฉียงค่อยๆ ลดทอนอำนาจลง เขาจึงร้อนใจ อยากจะรวบอำนาจ ทำให้เขาไม่ไว้หน้าลูกน้องและเพื่อนร่วมงาน คนที่ยังต้องพึ่งพาใบบุญลงเรือลำเดียวกัน เริ่มกลืนไม่เข้าคายไม่ออกเมื่อชูอวี้เลิกประชุม
ตอนที่ 232ชายหนุ่มส่ายหน้า “ข้าลืมไปหมดแล้วท่านแม่ ถึงเจอกันข้าก็ไม่รู้ว่าจะจำหน้าได้หรือเปล่า”สองแม่ลูกนิ่งเงียบไป พวกเขากำลังนึกถึงความยากลำบากที่ได้เผชิญมาด้วยกัน ในตอนที่เฟิงหลี่เฉียงมีวัยเพียง 6 ขวบ จนไต่เต้ามาจนถึงตำแหน่งนี้อันเฟยจูไม่ได้ตอบจดหมายกลับ และไม่คิดจะถามต่อด้วยว่าอดีตสามีของนางเป็นอย่างไรบ้าง ถึงในบางครั้ง นางจะสงสัยเช่นกันว่า ลูกชายของนางก็ใช้ชื่อเดิมมาตลอด และตำแหน่งก็ยิ่งสูงมากขึ้น เหตุใดจึงไม่เคยพบกับพ่อที่เป็นบัณฑิตบ้างหากนับตามระยะเวลาที่พวกเขาไม่ได้พบกัน ในตอนนี้ พ่อของพวกเขาก็น่าจะเป็นข้าราชการชั้นกลางแล้ว แต่น่าแปลก ที่ดูราวกับว่าเขาหายตัวไปตั้งแต่ตอนที่ออกจากหมู่บ้าน แน่นอนว่าใต้เท้าเฟิงไม่เคยคิดจะตามหา และที่ผ่านมานั้น เขาก็ไม่เคยพบใครที่มีชื่อแซ่เดียวกันกับพ่อด้วยแต่แล้วจางไห่เฟิงก็เดินเข้ามาหาเขาอย่างรีบร้อน และบอกให้เขารีบกลับไปที่บ้าน เพราะมีแขกสำคัญรออยู่ เฟิงหลี่เฉียงจึงรีบลาแม่ และเดินทางกลับไปที่บ้านเมื่อเห็นผู้ที่นั่งรออยู่ในห้องโถง ก็พอจะเดาได้ว่า แ
ตอนที่ 231เฟิงหลี่เฉียงหันไปตอบขุนนางคนนั้นว่า “ต้องตรวจสอบเหรียญปลอมในตลาด โดยให้ประชาชนช่วย หากพบเหรียญปลอม ให้แจ้งทางการทันที ผู้ปลอมเหรียญจะมีโทษถึงประหารชีวิต และผู้รายงานเบาะแสจะได้รางวัลเป็นเงินเป่าเฉาและยกเว้นภาษีสองปี และควรเปิดโอกาสให้ประชาชนนำเหรียญปลอมมาคืน และจะได้รับเงินจริงกลับคืนไป ถึงจะไม่มากเท่าค่าเงินจริงก็ตาม เพื่อถอนเหรียญปลอมออกจากท้องตลาดให้ได้มากที่สุด และถ้าพบว่าใครใช้เหรียญปลอมจะถูกลงโทษหนักเช่นกัน”เซินหลี่เผิงก็ออกมาเสนอว่า “สำหรับเงินเป่าเฉา นอกจากจะใช้วิธีการตามที่ใต้เท้าเฟิงแนะนำไปแล้ว กระหม่อมยังเสนอให้จัดตั้งสำนักงานตรวจสอบเงินหลวงในทุกหัวเมืองใหญ่ โดยให้ชาวบ้านสามารถนำธนบัตรมาตรวจได้โดยไม่เสียค่าใช้จ่าย และธนบัตรที่ผ่านการตรวจจะประทับตราแดงใหม่ แบบนี้กระหม่อมคิดว่าจะชวยให้ประชาชนมั่นใจกลับมาใช้เงินเป่าเฉาในการค้าขายอีกครั้ง”ฮ่องเต้เซวียนเต๋อเห็นด้วย แต่เสนาบดีกรมพิธีการคนใหม่ ที่ยังเป็นคนของชูอวี้อยู่ ก็ถามคำถามสำคัญที่ยังไม่มีใครแก้ไขได้ว่า“ข้อเส
ตอนที่ 129เฟิงหลี่เฉียงตาเป็นประกาย “ข้าซื้อบ้านที่อยู่นอกเมืองออกมา มีที่ทางให้ปลูกสมุนไพรและทำสวนได้ ถ้าอาจารย์ตกลงใจจะไปอยู่กับข้า ข้าจะสร้างบ้านให้ท่านอยู่อีกหลัง เผื่อท่านต้องการความเป็นส่วนตัว ส่วนคนรับใช้นั้น อาจจะพาไปได้สัก 1-2 คนขอรับ&rd
ตอนที่ 132เมื่ออินเฉินนั่งตัวตรงเพื่อฟังอย่างตั้งใจ เฟิงหลี่เฉียงจึงพูดว่า “ท่านคงจะได้ยินเรื่องการเปลี่ยนแปลงบทบาทหน้าที่ของศาลต้าหลี่มาบ้างแล้ว การทำงานของฝ่ายข้า จะเน้นไปที่การสืบสวน ซึ่งเป็นงานที่ยากและต้องอาศัยความอด
ตอนที่ 134ในอีกสองวันต่อมา ทั้งกวานอวี้ และว่านซื่อจุนมาขอพบรองเสนาบดีเฟิงหลี่เฉียงเมื่อนั่งลงที่หน้าโต๊ะแล้ว กวานอี้ก็พูดขึ้นว่า “ใต้เท้า ข้ากับว่านซื่อจุนไปตรวจสอบสถานที่เกิดเหตุอีกรอบ และพบบางสิ่งขอรับ”
ตอนที่ 127 เฟิงหลี่เฉียงรีบเดินตามจิวเหวินชางกลับไปที่จวนผู้ว่า ตอนนี้มีทหารสื่อสารนั่งพักดื่มน้ำและกินขนมรองท้องอยู่ เมื่อเห็นผู้ว่าเฟิง เขารีบลุกขึ้นทำความเคารพ และยืนกระบอกไม้ที่ข้างในเป็นพระราชโองการ “ใต้เท้าเฟิง





