All Chapters of เฟิงหลี่เฉียง ยอดเสนาบดีแห่งหมิง: Chapter 191 - Chapter 200

ตอนที่ 192 บ้านของบัณฑิตกู่เย่ เป็นบ้านไม้สองชั้นเรียบง่าย ภายในมีเพียงตำราและข้าวของเครื่องใช้ที่จำเป็น บนผนังแขวนภาพวาดและบทกลอนที่เขาเขียนเองเอาไว้ ในบ้านนั้นสะอาดสะอ้านและเป็นระเบียบเรียบร้อย แต่ที่โรงเก็บของอีกหลัง กลับเต็มไปด้วยข้าวของแปลกประหลาดมากมาย ที่ทำจากเหล็ก ไม้ และกระดาษ กองสุมเอาไว้ ข้าวของรูปร่างแปลกประหลาดบางอย่างก็แขวนเอาไว้ข้างผนัง บางอันวางอยู่บนโต๊ะ และบางอันก็วางเรียงอยู่บนชั้นบัณฑิตกู่เย่เลือกอยู่บ้านท้ายสุดของตรอกนั้น เพื่อให้ห่างไกลจากผู้คน เวลาที่ทำงานประดิษฐ์จะได้ไม่รบกวนชาวบ้าน และในบางครั้ง ชาวบ้านย่านนั้น จะได้ยินเสียงตอกเหล็ก เลื่อยไม้ บางครั้งก็มีกลิ่นไหม้ลอยมาไกลๆแต่ก็นั่นละ พวกเขามักจะพูดคุยกันว่า บัณฑิตกู่เย่กำลังประดิษฐ์ของประหลาดอีกแล้ว คราวนี้จะเป็นอะไรอีกนะ แต่ถึงเขาจะทำเสียงดังแค่ไหน ก็ไม่เคยทำให้ชาวบ้านเกลียดชัง นั่นก็เพราะเขามักจะเป็นที่พึ่งให้กับคนในตรอก และชาวอำเภอหลางจงหลายคนอยู่เสมอแล้วบัณฑิตกู่เย่ทำอะไรให้ชาวบ้านบ้างบัณฑิตร่างผอมสูงที่ดูอ่อนแอคนนี้ เป็นทั้งหมอรักษาโร

ตอนที่ 194 อย่างไรก็ดี บัณฑิตกู่ที่ใช้ชีวิตเงียบๆ อยู่ในบ้านของเขาโดยไม่สนใจโลกภายนอก ก็สงบอยู่ได้ไม่นาน เพราะในบ่ายวันนั้นก็มีคนมาเคาะประตูหน้าบ้าน และส่งเสียงเรียกเขาอย่างกังวลใจ“ท่านบัณฑิตกู่! ท่านอยู่บ้านไหม!”เจ้าลาเสี่ยวจื่อที่ยืนกินหญ้าและใบไม้อยู่ในสวน หันไปมองหน้าบ้าน จากนั้นก็ส่งเสียงร้องเรียกนายของมัน“รู้แล้วๆ ข้ากำลังจะออกไป ขอบใจนะเสี่ยวจื่อ” เสียงของกู่เย่ตอบกลับเจ้าลาน้อยเมื่อเดินมาเปิดประตู เขาก็พบป้าหวังและชาวบ้านอีก 5-6 คน ยืนรอด้วยสีหน้ากระวนกระวายใจ เมื่อเห็นอีกฝ่ายเปิดประตูออกมา พวกเขาก็โล่งใจและรีบพูดด้วยสีหน้าวิงวอนว่า“ท่านบัณฑิตกู่ พวกข้ามีเรื่องมาขอความช่วยเหลือจากท่าน!”อีกคนก็พูดด้วยสีหน้าละอายใจว่า “ข้าน่าจะเชื่อคำเตือนเรื่องพายุของท่าน..”และ “ช่วยข้าด้วยนะ เรือลำเดียวของข้าหายไปจากท่าเรือ!”“เรือของข้าด้วย!!”กู่เย่ชะงัก และพูดอย่างประหลาดใจว่า “พวกท่านเล่ามาสิ ว่าเกิดอะไรข

ตอนที่ 196 ระหว่างทางที่กู่เย่เดินทางกลับนั้น เขาได้ยินข่าวคราวการรบที่ชายแดนตอนเหนือของต้าหมิงมาตลอด โดยเฉพาะข่าวการเดินทางกลับมาจากการรบของฮ่องเต้หย่งเล่อ ที่ลือกันว่าร่างกายของพระองค์อ่อนแอลงไปมาก ทำให้ราษฎรต้าหมิงเป็นกังวล ที่จริงแล้วข่าวนี้ก็มีการพูดถึงในหมู่บัณฑิตที่เฉิงตูเช่นกันถึงฮ่องเต้หย่งเล่อจะเด็ดขาด และบางคนคิดว่าโหดเหี้ยม แต่พระองค์ก็เป็นฮ่องเต้ที่ดี ทำให้บ้านเมืองสงบสุขและมีการติดต่อค้าขายกับต่างชาติเพิ่มขึ้น เมื่อได้ยินข่าวแบบนี้ ราษฎรจึงรู้สึกเป็นห่วงและกังวลใจต่อความมั่นคงของต้าหมิงอย่างมากแล้วสถานการณ์การบในตอนนี้เป็นอย่างไรบ้างหลังจากที่ฮ่องเต้หย่งเล่อได้ข่าวการบุกโจมตีของอารุกไท หัวหน้าเผ่ามองโกล ซึ่งเป็นศัตรูตัวฉกาจที่รบรากับพระองค์มานาน และไม่เคยเอาชนะได้เด็ดขาดเสียที พระองค์ก็ออกเดินทางไปรบอีกครั้ง ถึงแม้ร่างกายจะทรุดโทรมและเหนื่อยล้ามากแล้ว แต่ก็สามารถขับไล่พวกมองโกลออกไปได้ พระองค์เดินทางกลับมาพักที่เป่ยผิง แต่ในอีกสองเดือนต่อมา มองโกลก็กลับมารุกรานอีกครั้ง และทำให้พระองค์ต้องนำทัพออกรบอีก

ตอนที่ 198 “ท่านไม่คิดบ้างหรือว่า ขุนนางที่เป็นเหมือนดาบที่ใช้ฟันแทงอย่างข้า จำเป็นจะต้องอยู่กับเจ้าของที่มีความสามารถและชื่นชอบการใช้ดาบ แต่ถ้าเจ้าของคนใหม่กลับชื่นชอบการขีดเขียนพู่กันแล้ว ดาบอย่างข้าก็ไร้ประโยชน์” เฟิงหลี่เฉียงพูดอย่างเข้าใจโลก“แต่ก่อนหน้านั้น ท่านก็เป็นจ้วงหยวน   และยังเป็นบัณฑิตฮานหลินหยวนที่เก่งกาจมาก่อนนะ” แม่ทัพเจิ้งอดจะแย้งไม่ได้ถึงในช่วงหลัง อดีตฮ่องเต้หย่งเล่อจะใช้งานเฟิงหลี่เฉียงเป็นอาวุธปราบปรามการทุจริต แต่ที่จริงแล้ว ความรู้ความสามารถในฐานะขุนนางฝ่ายบุ๋นของเขา ยังคงมีอยู่เต็มเปี่ยมแต่เพราะโชคชะตาทำให้ขุนนางผู้ปราดเปรื่องคนนี้ ต้องหลบภัยและมาอาศัยอยู่ที่นี่ บางทีการอยู่แบบนี้อาจจะดีกับทุกฝ่ายแล้วก็ได้ ทั้งสองต่างก็คิดเช่นนั้น“ท่านพบว่าเป็นข้าได้อย่างไรหรือ” เฟิงหลี่เฉียงเปลี่ยนเรื่องแม่ทัพเจิ้งหัวเราะ “เจ้าจำเมื่อหลายเดือนก่อนได้ไหม ที่มีเด็กจมน้ำ แล้วเจ้าช่วยรักษาอาการเด็กคนนั้น”เฟิงหลี่เฉียงเล

ตอนที่ 200 จูจ้านจีเองก็เพิ่งจะเข้าใจการเมืองในราชสำนัก ตามที่เฟิงหลี่เฉียงและแม่ทัพเจิ้งอธิบายให้ฟังในวันนี้  พระองค์เข้าใจดีว่า ถึงฮ่องเต้หงซีจะมีจิตใจเมตตาแต่ก็มีความดื้อรั้น และฮ่องเต้เองก็มีขุนนางที่ไว้ใจคอยถวายงานอยู่แล้ว การที่เฟิงหลี่เฉียงหายตัวไป จึงไม่มีผลกระทบต่อราชสำนัก และยังจะส่งผลดีต่อความปลอดภัยของขุนนางหนุ่มคนนี้ด้วย ทั้งเฟิงหลี่เฉียงและเจิ้งเฉิงฉาน ไม่เคยคาดหวังให้องค์ชายจูจ้านจีสนับสนุนพวกเขา เพราะทั้งสองฝ่ายต่างมีบทบาทหน้าที่ต่างกัน พวกเขาเป็นขุนนางที่ต้องทำงานถวาย และจูจ้านจีคือองค์รัชทายาทที่จะได้ขึ้นเป็นฮ่องเต้ในวันหนึ่ง ดังนั้นวิธีการคิด การเลือกใช้คน จึงต้องเป็นไปตามวิธีของพระองค์เอง เพื่อให้บัลลังก์ของตนเองมั่นคง ซึ่งก็อาจจะหมายถึงการเลือกใช้คนที่มีเครือข่ายและมีอำนาจมาก และหลับตาข้างหนึ่งให้กับพฤติกรรมชั่วร้ายบางอย่างของคนเหล่านั้นในที่สุด องค์รัชทายาทจูจ้านจีก็ต้องล่าถอยไป หลังจากดูแลการบรรเทาทุกข์ที่เสฉวนจบ ขบวนของพระองค์ก็ออกเดินทางไปยูนนานตามแผนการเดิม และเฟิงหลี่เฉียงก็ยังคงใช้ชีวิตแบบบัณ