All Chapters of Reborn for Vengeance: Chapter 31 - Chapter 40

Third Person’s POVKumikinang ang harapan ng Astrielle Grand Hall sa ginintuang ilaw na animo’y sumasayaw sa bawat kristal na nakasabit sa arko. Dumarating na ang mga guest may mga foreign investors, may mga socialites, at halos lahat ay nakasuot ng mga maskarang may feathers, crystals, at elaborate metallic filigree.Ngunit unti-unting napalitan ang bulungan sa labas nang huminto ang isang pearl-white Maybach Exelero, customized at parang hinugot mula sa isang old-world royalty fantasy.Bumukas ang pinto. At bumaba si Marnella Tuason.Ang mga camera at ilang socialites ay napatingin agad kahit hindi pa nagsisimula ang official media coverage. Iba kasi ang dating niya eleganteng elegante at parang diwata na pinadala ng langit sa gitna ng engrandeng ball.Suot niya ang isang champagne-gold gown at ito’y body-hugging mula baywang hanggang hita ngunit lumuluwang pababa sa mala-cloudlike layers na gawa sa organza at silk tulle. Bawat galaw niya ay lumilikha ng subtle shimmer na parang tub

Third Person’s POVLumambot ang ilaw ng Astrielle Grand Hall, at ang tugtog mula sa orchestra ay nag-shift sa mas mellow na classical piece. Habang nagkakaguluhan ang ibang guests sa pagbati, pagku-kuwentuhan, at pagkuha ng drinks, nagsimulang bumuo ang ilang bagong eksena sa dance floor mga eksenang hindi man sinasadya ay magbubunga ng tensyon, kilig, at lihim na pagseselos.Si Sophia ang unang nag yaya kay Dr. Adrian para sumayaw.“Hali ka na, Adrian!” tukoy niya habang walang pakundangang hila sa braso ng doktor.Halos mapatigil si Dr. Adrian. “H-huh? Wait, Sophia—no. No. No.” Nagtaas ito ng dalawang kamay na parang sinusuko ang buong mundo. “I don’t dance. At lalo na kung babae ang nagyayaya.”Napakurap si Sophia. “Excuse me??”Namula ang tainga ni Dr. Adrian at halatang nahihiya kahit pa naka-maskara siya. “It’s… awkward. Hindi ako sanay na babae ang nauuna.”“OMG, seryoso?!” natawa si Sophia and lightly punched his arm. Sa totoo lang ay nenerbyos rin siya sa sagot nito.“Come o

Third Person’s POVMatapos ang huling palakpakan at ang pormal na pagsasara ng programa ay unti-unting nag-iba ang timpla ng Astrielle Grand Hall. Ang dating engrandeng musika ay napalitan ng mas magaan na tunog, at ang mga bisitang kanina lang ay abala sa bidding, sayawan, at pakikipag-usap ay nagsimula nang magpaalam isa-isa. May mga yakapan at may mga palihim na bulungan, at may mga pangakong “we’ll see each other soon” na alam ng lahat ay bahagi na lamang ng social etiquette ng kanilang mundo.Ngunit iisa ang sentro ng usapan ng gabing iyon ang The Veil of Dawn Charity Ball. Isa itong ganap na tagumpay kung itututring para sa mga meyembro ng EGC.Hindi lamang dahil sa dami ng dumalo o sa karangyaang ipinamalas kundi dahil sa halagang nalikom ng Equinox para sa kanilang mga partner charities. Sapat at higit pa sa sapat upang pondohan ang mga proyektong matagal nang hinihintay ng maraming institusyon. At higit sa lahat ay naging usap-usapan ito sa buong social circle dahil sa mga r

Third Person POVPag labas ni Amanda ay naka handa na ang hapag sa mahabang dining samasama silang kumain at nag uusap tungkol sa naganap na ball. May mga pinggang may bahid pa ng sarsa at basong kalahati pa ang laman ng tubig, at ilang platong may tira-tirang dessert. Ang hapunan ay simple kumpara sa engrandeng ball kanina pero mas ramdam ang saya.“Honestly,” sabi ni Dylan habang inaayos ang posisyon niya sa upuan, “I didn’t expect na ganito ka-smooth ang flow ng event.”Tumango si Faith na hawak ang baso niya ng tubig. “Opo, sir. Lahat po ng departments ay naging maayos ang task talaga. From logistics hanggang guest coordination, halos wala pong naging problema.” Mag katabi sila kasi ngayon well obvious naman na by partner ang mag kakatabi.Napangiti si Dylan. “You can drop the sir, you know. Tapos na ang official duties for tonight.”Bahagyang napangiti si Faith na medyo nahihiya pa rin. “Ah… sorry. Nakasanayan ko na po kasi.”“Old habits die hard,” sagot ni Dylan, sabay tawa ng m

Amanda’s POVTahimik ang Aurelia Crest kinabukasan at parang humupa ang lahat at ingay ng gabing nagdaan. May kakaibang lamig ang umaga ngayon hindi dahil sa klima kundi dahil sa bigat na nasa dibdib ko. Katabi ko si Damian sa maliit na sitting area at pareho kaming may hawak na kape parehong gising pero parang kulang pa rin sa tulog. Hindi dahil sa sleep over kundi dahil sa mga tanong na ayaw manahimik sa isip ko.“Damian,” mahina kong tawag habang nakatingin sa tasa ko. “There’s something I need to tell you.”Tumango siya agad at agad na seryoso ang mukha na tila ba’y handang makinig. Ganito siya palagi. Hindi nagtatanong agad ni hindi nagmamadali perks of being CEO I guess and of course a good leader. Hinahayaan niya akong magsalita kapag handa na ako.“I checked the necklace,” simula ko ngunit ramdam ko ang bahagyang panginginig ng boses ko dahil sa malamig talaga ngayon at marahil sa kakaibang kaba na nasa dibdib ko. “Sylvia Hale’s necklace. It’s not just jewelry. I think there i