เสิ่นชูรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เธอรู้ซึ้งดีว่าต่อให้อีกฝ่ายจะได้ความทรงจำในอดีตคืนมา ก็ไม่น่าจะเอ่ยถึงคนผู้นั้นซูซิ่นเฉิงเกือบจะต้องสังเวยชีวิตในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ แถมยังสูญเสียความทรงจำ สองสามีภรรยาตระกูลซูยิ่งไม่มีทางเอ่ยถึงเรื่องนี้ต่อหน้าเธอเป็นอันขาด ดังนั้น น่าจะมีบางสิ่งบางอย่างเกิดขึ้น จนไปกระตุ้นเศษเสี้ยวความทรงจำส่วนนี้เข้า“เธอไปเจอเรื่องอะไรเข้าหรือเปล่า ถึงได้ฝันเห็นเรื่องพวกนี้?”เมื่อเผชิญกับคำถามของเสิ่นชู ซูซิ่นเฉิงชะงักไปชั่วครู่ เปลือกตาหลุบต่ำ ยามนี้เธอไม่มีความทรงจำ จึงไม่รู้ว่าในอดีตตนเองเคยเผชิญกับสิ่งใดมาบ้าง ทว่าเธอรู้ดีว่าบาดแผลบนไหล่ของตนคือแผลถูกยิงพ่อแม่บอกว่าเธอถูกลักพาตัวไปแม้กระทั่งพ่อแม่ก็ยังไม่รู้ว่าเธอถูกพาตัวไปที่ใด รู้เพียงแต่ว่าเธอต้องทนทุกข์ทรมานมาอย่างแสนสาหัส“คุณเสิ่นคะ พูดตามตรงเลยนะ ช่วงนี้ฉันมักจะได้รับข้อความประหลาด ๆ อยู่เรื่อย ไม่รู้เลยว่าเป็นใครส่งมา คนคนนั้นบอกว่ารู้จักฉัน แล้วก็รู้เรื่องในอดีตของฉันด้วย เรื่องนี้ฉันไม่ได้บอกพ่อแม่ เพราะกลัวพวกท่านจะกังวลน่ะค่ะ”“ข้อความเหรอ?” เสิ่นชูชะงักไปเล็กน้อย “สะดวกแคปหน้าจอส่งมาให้
Read More