Tous les chapitres de : Chapitre 971 - Chapitre 980

994

บทที่ 971

เสิ่นชูรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เธอรู้ซึ้งดีว่าต่อให้อีกฝ่ายจะได้ความทรงจำในอดีตคืนมา ก็ไม่น่าจะเอ่ยถึงคนผู้นั้นซูซิ่นเฉิงเกือบจะต้องสังเวยชีวิตในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ แถมยังสูญเสียความทรงจำ สองสามีภรรยาตระกูลซูยิ่งไม่มีทางเอ่ยถึงเรื่องนี้ต่อหน้าเธอเป็นอันขาด ดังนั้น น่าจะมีบางสิ่งบางอย่างเกิดขึ้น จนไปกระตุ้นเศษเสี้ยวความทรงจำส่วนนี้เข้า“เธอไปเจอเรื่องอะไรเข้าหรือเปล่า ถึงได้ฝันเห็นเรื่องพวกนี้?”เมื่อเผชิญกับคำถามของเสิ่นชู ซูซิ่นเฉิงชะงักไปชั่วครู่ เปลือกตาหลุบต่ำ ยามนี้เธอไม่มีความทรงจำ จึงไม่รู้ว่าในอดีตตนเองเคยเผชิญกับสิ่งใดมาบ้าง ทว่าเธอรู้ดีว่าบาดแผลบนไหล่ของตนคือแผลถูกยิงพ่อแม่บอกว่าเธอถูกลักพาตัวไปแม้กระทั่งพ่อแม่ก็ยังไม่รู้ว่าเธอถูกพาตัวไปที่ใด รู้เพียงแต่ว่าเธอต้องทนทุกข์ทรมานมาอย่างแสนสาหัส“คุณเสิ่นคะ พูดตามตรงเลยนะ ช่วงนี้ฉันมักจะได้รับข้อความประหลาด ๆ อยู่เรื่อย ไม่รู้เลยว่าเป็นใครส่งมา คนคนนั้นบอกว่ารู้จักฉัน แล้วก็รู้เรื่องในอดีตของฉันด้วย เรื่องนี้ฉันไม่ได้บอกพ่อแม่ เพราะกลัวพวกท่านจะกังวลน่ะค่ะ”“ข้อความเหรอ?” เสิ่นชูชะงักไปเล็กน้อย “สะดวกแคปหน้าจอส่งมาให้
Read More

บทที่ 972

ทว่าลูกชายของตนมีนิสัยใจคออย่างไร เขาย่อมรู้ดี“คุณหนูหลี่อายุห่างจากน้องสาวแกไม่เท่าไร ในเมื่อเธอเป็นทั้งเพื่อนและว่าที่พี่สะใภ้ในอนาคตของน้องแก ก็ให้น้องแกไปคลุกคลีกับเธอไว้ จะได้รู้จักเพื่อนวัยเดียวกันเพิ่มขึ้นมาบ้าง”เขาไม่ได้คาดหวังให้ลูกสาวต้องสร้างเครือข่ายคอนเนกชันยิ่งใหญ่อะไร เพียงแค่ได้รู้จักเพื่อนวัยใกล้เคียงกันไว้บ้าง ย่อมส่งผลดีต่ออนาคตวันข้างหน้าของเธอกู้ฉือจวินจิบชาคำหนึ่ง ก่อนจะปรายสายตาขึ้นมองเล็กน้อย “พ่ออยากจะถางทางให้โหยวโยว ทำไมไม่ใช้คอนเนกชันของคุณพ่อเองล่ะครับ?”“คอนเนกชันของฉันมีแต่พวกตาแก่ จะไปช่วยเหลือน้องสาวแกได้ยังไง? วันข้างหน้ายังไงซะก็เป็นยุคของพวกแกคนรุ่นใหม่ไม่ใช่หรือไง?” กู้ถิงเอ่ยด้วยความไม่พอใจ “ฉันยอมแบกหน้าไปช่วยแกจัดการเรื่องตระกูลนี แล้วอย่างไร ตอนนี้แค่ช่วยเหลือน้องสาวตัวเองหน่อย แกก็ไม่อยากทำแล้วเหรอ?”“ผมยังไม่ได้บอกเลยว่าไม่อยากทำ”“คืนนี้ก็จำไว้ว่ารีบกลับบ้านเร็วหน่อยแล้วกัน”กู้ถิงไม่เอ่ยสิ่งใดต่ออีก เขาลุกขึ้นแล้วเดินออกจากห้องไปครั้นเดินพ้นประตูออกมา กู้ถิงกลับรู้สึกว่าหน้าแก่ ๆ ของตนเองเริ่มจะชาอยู่น้อย ๆ ความจริงแล้วในฐานะพ่อ
Read More

บทที่ 973

กู้ฉือจวินช้อนสายตาขึ้นมองกู้โหยวโยวแวบหนึ่ง ก่อนวางแก้วชาลงและเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ถ้าเขาอยากจะเจอเธอ ก็ให้เขามาเยี่ยมที่คฤหาสน์ตระกูลกู้ อยู่ที่บ้านเราปลอดภัยกว่า แถมยังมีคุณพ่อคุณแม่คอยช่วยสแกนให้อีกแรง”ผู้อาวุโสกู้พยักหน้ารับ “ความคิดนี้ไม่เลว ให้มาพบกันที่บ้านต่อหน้าผู้ใหญ่ ยังไงก็ดีกว่านัดเจอกันเองข้างนอก”หลีเจวียนเยว่และกู้ถิงต่างก็เห็นพ้องต้องกันว่าวิธีนี้เข้าท่า ในเมื่อเป็นคนที่ลูกสาวถูกตาต้องใจ พวกเขาจะยอมเจอหน้าสักครั้งก็ไม่เสียหายหลังจากกู้โหยวโยวกลับเข้าห้องนอน สิ่งแรกที่ทำคือเปิดคอมพิวเตอร์และทักหา Ryan บนแชตโซเชียลมีเดีย พร้อมกับบอกเล่าเรื่องการนัดพบให้เขาฟังด้วยความดีใจเธอเฝ้ารออยู่ครู่หนึ่ง ข้อความตอบกลับจากปลายทางอีกฝั่งของหน้าจอก็เด้งขึ้นมา【พ่อแม่ของเธอไม่รังเกียจเหรอ?】กู้โหยวโยวจ้องมองตัวอักษรบรรทัดนั้น ยิ้มกริ่มจนเก็บอาการร่าเริงไว้ไม่อยู่ นิ้วมือรัวพิมพ์ลงบนคีย์บอร์ดอย่างรวดเร็ว【พ่อแม่กับพี่ชายของฉันอนุมัติหมดแล้ว ให้นายเดินทางมาพบกันที่บ้านได้เลย พวกเขาบอกว่าแบบนี้ปลอดภัยกว่า แล้วก็ถือโอกาสทำความรู้จักกับนายอย่างเป็นทางการด้วย】ส่งข้อความบรรทัดน
Read More

บทที่ 974

วันถัดมา เสิ่นชูเดินทางไปเยี่ยมเด็ก ๆ ที่บ้านใหญ่ ประจวบเหมาะกับที่หลี่ลี่ก็อยู่ที่นั่นด้วย เธอนั่งอยู่ข้างรถเข็นเด็ก ในมือถือของเล่นชิ้นเล็กคอยหยอกล้อเด็กน้อยทั้งสอง“วันนี้ทำไมเธอถึงไม่ได้อยู่เฝ้ากู้ฉือจวินล่ะ?” เสิ่นชูรู้สึกแปลกใจอยู่บ้างตอนนี้เธอกับกู้ฉือจวินกำลังหวานชื่นคลั่งรักกันสุด ๆ อยู่ในช่วงโปรโมชัน เรื่องแบบนี้ใคร ๆ ก็เข้าใจกันดียังไม่ทันที่หลี่ลี่จะทันได้เอ่ยปาก หลี่ม่านยวี่ที่นั่งจิบกาแฟอยู่ข้าง ๆ ก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ “กู้ฉือจวินกลับเมืองเจียงเฉิงไปแล้ว ยัยเด็กคนนี้ไม่อยากอยู่คนเดียว ก็เลยแล่นมาหาแม่ถึงที่นี่ บอกว่าจะมาช่วยแม่เลี้ยงหลานน่ะสิ”แก้มของหลี่ลี่พลันขึ้นสีเลือดด้วยความเขินอาย เธอเบือนสายตาหนีอย่างไม่เป็นธรรมชาติ “หนูก็แค่มาเรียนรู้ไว้ก่อน สะสมประสบการณ์ไงล่ะคะ”“เธอคงไม่ได้ท้องแล้วหรอกนะ?” หลี่ม่านยวี่หันขวับไปมองเธอทันทีเธอสำลักน้ำลายพรวด “จะเป็นไปได้ยังไงคะ! คุณป้าคะ อย่าพูดจาสุ่มสี่สุ่มห้าสิคะ!”ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ เธอจะท้องได้อย่างไรกัน?หลี่ม่านยวี่พยักหน้ารับ “งั้นก็ดีแล้ว เธอยังเด็ก แถมจังหวะเวลานี้ก็ยังไม่เหมาะกับการเ
Read More

บทที่ 975

หวังน่าไม่ได้รู้สึกแปลกใจกับคำตอบนี้แม้แต่น้อย ฮั่วเจินเจินตั้งครรภ์โดยไม่ตั้งใจอยู่แล้ว เด็กในท้องคนนี้เดิมทีก็ไม่ควรรักษาไว้ต่อให้คลอดเด็กออกมา ก็ต้องถูกส่งไปยังสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้า เพื่อรอให้ครอบครัวที่ดีรับไปเลี้ยงดูต่อไปรอจนกระทั่งเธอพ้นโทษออกจากเรือนจำ เด็กก็คงกลายเป็นคนแปลกหน้าสำหรับเธอไปแล้ว ส่วนเรื่องที่เธอจะสามารถกลับคืนสู่ตระกูลฮั่วได้หรือไม่นั้นยังเป็นอีกเรื่องหนึ่ง หากปราศจากการจุนเจือช่วยเหลือจากตระกูลฮั่ว ลำพังตัวเธอเองก็ใช่ว่าจะเสวยสุขได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่มีภาระเด็กเพิ่มขึ้นมาอีกคนเลยเธอเองก็ไม่เข้าใจเช่นกันว่าฮั่วเจินเจินกำลังคิดอะไรอยู่หรืออาจเพราะกำลังตั้งครรภ์ จนได้รับผลกระทบจากฮอร์โมนบางอย่าง จึงยอมรับการมีอยู่ของเด็กคนนี้ และยืนกรานว่าจะต้องเก็บเด็กไว้ให้ได้?หวังน่าไม่ได้ซักไซ้ถามต่อ เมื่อรับคำสั่งเสร็จสิ้นก็ก้าวถอยออกจากห้องทำงานไปเดินไปได้เพียงไม่กี่ก้าว ก็เผชิญหน้ากับพนักงานหญิงคนหนึ่งที่กำลังอุ้มแฟ้มเอกสารเดินสวนมา เธอเป็นหนึ่งในผู้ช่วยที่เพิ่งเข้าทำงานใหม่ ดูเหมือนจะชื่อ หร่วนชิง“เลขาหวังคะ เรื่องนั้น... ครั้งก่อนขอบคุณมากนะคะที่ช่วย
Read More

บทที่ 976

เสิ่นชูตกใจกับเสียงที่ดังขึ้นอย่างกะทันหันนี้จนไหล่สะดุ้งโหยง แทบจะกระเด้งตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้เธอรีบหันขวับกลับไป สายตาประสานเข้ากับดวงตาสุกใสล้ำลึกคู่นั้นของฮั่วจินเฉิน หัวใจพลันกระตุกผวาไปจังหวะหนึ่ง “คุณทำฉันตกใจหมดเลย!”ฮั่วจินเฉินสวมกอดเธอจากทางด้านหลัง สูดกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของครีมอาบน้ำบนตัวเธออย่างตักตวง เส้นประสาทที่ตึงเครียดมาตลอดทั้งวันค่อย ๆ ผ่อนคลายลงตามไปด้วย “เป็นเพราะคุณตั้งใจเกินไปต่างหากล่ะ”เธอรู้สึกหงุดหงิดตัวเองเล็กน้อยที่มัวแต่มุ่งมั่นกับงาน ใบหน้าซับสีเลือดแดงระเรื่อ ก่อนจะเอ่ยง้องอนออกมาอย่างน่าเอ็นดู “ฉันไม่สนหรอก ยังไงคุณก็ทำฉันตกใจ จ่ายค่าทำขวัญมาเลยนะ!”ฮั่วจินเฉินยืดตัวขึ้นตรง มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกงสแลก อีกข้างหนึ่งยื่นไปลูบเรือนผมของเธออย่างเบามือและทะนุถนอม ท่วงท่าเป็นธรรมชาติและแฝงความใกล้ชิด “บัตรหลักของผมก็ยกให้คุณไปหมดแล้วนะ ที่รัก คุณคงไม่ได้คิดจะยึดบัตรสำรองไปด้วยอีกหรอกใช่ไหม? ผู้ชายของคุณออกไปข้างนอกโดยไม่มีเงินติดตัว คงเสียหน้าแย่เลยนะ”“งั้นไม่เอาก็ได้” เสิ่นชูแค่นเสียงเหอะในคอ “ฉันยังไม่ได้เป็นภรรยาอย่างถูกต้องตามกฎหมายของคุณสักหน่อย จ
Read More

บทที่ 977

“นายก็รู้ว่าฉันหมายถึงก๊วนไหน พวกที่เคยร่วมก๊วนเดียวกับไอ้คนนามสกุลเฟิงนั่นไง ไม่รู้ว่าตาแก่ที่บ้านเรียกฉันกลับไปเที่ยวนี้จะเกี่ยวกับเรื่องนี้ด้วยหรือเปล่า เพราะเมื่อก่อนพวกนั้นก็แย่งชิงอาณาเขตกับตระกูลโจวของเราไปไม่น้อย คิดไม่ถึงเลยว่าจะถูกใครบางคนเก็บซะเรียบ”ภายในไร่องุ่นเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมหนาวด้านนอกพัดผ่านกิ่งไม้แห้งกรอบเบา ๆ ยิ่งขับให้บรรยากาศภายในห้องดูเคร่งขรึมและกดดันยิ่งขึ้นนัยน์ตาของฮั่วจินเฉินฉายแวววูบ “พวกนั้นตายหมดแล้วเหรอ?”“ใช่ ฉันเองก็ค่อนข้างประหลาดใจเหมือนกัน” โจวอวี้ลดเสียงต่ำลง สายตาจับจ้องปฏิกิริยาบนใบหน้าของฮั่วจินเฉินอย่างใกล้ชิด “พูดก็พูดเหอะ ไอ้พวกนี้ล้วนมีส่วนเกี่ยวข้องกับการตายของเฟิงสวิ้นทั้งนั้น นายว่าจะมีใครบางคนกำลังล้างแค้นแทนไอ้คนสกุลเฟิงนั่นหรือเปล่าวะ?”สายตาของฮั่วจินเฉินหม่นแสงลงวูบหนึ่ง ประกายความเย็นชาอันยากจะสังเกตพาดผ่านก้นบึ้งดวงตาในอดีตเฟิงสวิ้นพาเหวินซีกับคุณหนูตระกูลซูหลบหนีไปยังเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ทว่าคาดว่ากระทั่งตายไป เฟิงจื้อเหนียนก็คงคิดไม่ถึงว่า “ทางรอด” ที่ตนเองทิ้งไว้ให้ลูกชายนั้นแท้จริงแล้วคือกับดักถึงตายพวกคนกลุ่ม
Read More

บทที่ 978

กู้โหยวโยวได้ยินความเคลื่อนไหวก็รีบผุดลุกขึ้นยืน บนใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มใสซื่อก่อนจะเดินเข้าไปต้อนรับ “แหม พี่จินเฉิน หายหน้าหายตาไปนานเลยนะคะ!”“มาเมืองจิงกับพี่ชายเธอเหรอ?”“ก็มาดูว่าที่พี่สะใภ้ของฉันน่ะสิไม่ถูกต้องแล้วเหรอคะ?” กู้โหยวโยวทรุดตัวลงนั่งอีกครั้ง “ไม่นึกเลยว่าฉันเพิ่งจะไปต่างประเทศแค่สองปี พี่สะใภ้จะกลายเป็นลูกพี่ลูกน้องของพี่ไปซะแล้ว”เมื่อได้ยินบทสนทนาภายในห้อง หร่วนชิงก็ชะงักงันไปทันทีเธอน่ะไม่ใช่ภรรยาเก่าของประธานฮั่วสักหน่อย...ฮั่วจินเฉินยังไม่ทันได้เอ่ยปาก จู่ ๆ เขาก็เบนสายตาหันไปมองหร่วนชิงที่ยังคงยืนทำอะไรไม่ถูกอยู่ตรงประตู พลางขมวดคิ้วมุ่นเล็กน้อยเขาไม่มีความประทับใจใด ๆ กับพนักงานหญิงคนนี้เลย รู้เพียงแค่ว่าเป็นคนมาทำงานแทนหวังน่าชั่วคราวเท่านั้น ความสามารถในการทำงานก็พอใช้ได้ เพียงแต่ไม่มีความเฉลียวฉลาดเอาเสียเลยหวังน่าเลือกคนมายังไงกันแน่กู้โหยวโยวสังเกตเห็นสีหน้าไม่พอใจของเขาเช่นกัน ดูเหมือนจะเกี่ยวข้องกับคนที่อยู่ด้านนอก ตอนแรกเธอก็นึกว่าเป็นแค่พนักงานในบริษัทของเขาธรรมดา แต่พนักงานที่ไหนจะกล้าหาญชาญชัยถึงขนาดมายืนฟังเจ้านายคุยกันล่ะ?ไม่สิ
Read More

บทที่ 979

“นี่คงเป็นเพราะพรหมลิขิตมาเยือนมั้งคะ ขวางยังไงก็ขวางไม่อยู่ แถมฉันเองก็ค่อนข้างพึงพอใจในตัวเขามากด้วยค่ะ” พอพูดถึงหมิงเจี้ยนชวน ปลายหูของกู้โหยวโยวก็ซับสีเลือดฝาด ความประทับใจแรกที่มีต่อชายคนนั้นก็นับว่าถูกใจอยู่ไม่น้อยฮั่วจินเฉินไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไรอีกหร่วนชิงถือแก้วกาแฟสองแก้วเดินกลับมา ทว่ากลับประจวบเหมาะกับตอนที่กู้โหยวโยวและฮั่วจินเฉินกำลังเดินออกจากห้องทำงานพอดี ดูเหมือนกำลังจะออกไปข้างนอกเธอเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะเดินเข้าไปต้อนรับ “ประธานฮั่วคะ กาแฟซื้อกลับมาแล้วค่ะ พวกคุณกำลังจะออกไปข้างนอกกันเหรอคะ?”ยังไม่ทันที่ฮั่วจินเฉินจะตอบกลับ กู้โหยวโยวก็ยื่นมือมาทางเธอ “ส่งมาให้ฉันเถอะค่ะ พอดีฉันกับประธานฮั่วกำลังวางแผนจะออกไปกินข้าวกันพอดี”ออกไปกินข้าว?สองต่อสองน่ะเหรอ?แต่ข่าวลือเขาพูดกันให้แซ่ดไม่ใช่หรือว่าท่านประธานฮั่วไม่เคยไปตามนัดกับหญิงสาวคนอื่นสองต่อสองเลยสักครั้ง...หร่วนชิงชะงักไปชั่วครู่ กู้โหยวโยวก็มองทะลุปรุโปร่งในทันที เอื้อมมือไปหยิบกาแฟในมือของเธอมาถือไว้เอง “ฉันกับประธานฮั่วจะออกไปกินข้าวด้วยกัน ดูท่าทางคุณเหมือนจะมีปัญหา?”“เปล่าค่ะ ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ..
Read More

บทที่ 980

มือที่ถือแก้วน้ำของหลี่ลี่สั่นสะท้านขึ้นมาเบา ๆ ใบหูพลันขึ้นสีแดงระเรื่อทันตาเห็น “ฉัน... จริง ๆ ก็พอไหวอยู่ ไม่ได้ร้อนขนาดนั้น”พูดจบ สายตาก็ชำเลืองมองกู้ฉือจวินที่อยู่ข้างกาย แต่เขากลับทำตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แถมยังตั้งท่ารอชมความสนุกอีกต่างหาก!พอรับรู้ได้ถึงสีหน้าและบรรยากาศอันพิสดารของทั้งสองคน กู้โหยวโยวถึงเพิ่งจะคิดได้ แอบต่อว่าตัวเองในใจว่าดันเสนอหน้าถามเรื่องโง่ ๆ ออกไปเสียได้ สาเหตุที่ไม่ยอมถอดผ้าพันคอออกยังต้องถามอีกเหรอ?เธอส่งเสียงกระแอมแก้เขิน ก่อนจะคีบอาหารให้หลี่ลี่เพื่อเปลี่ยนเรื่อง “พี่สะใภ้ ทำไมพี่กับพี่ชายถึงเพิ่งมาถึงกันป่านนี้ล่ะคะ?”ไม่ถามยังพอว่า แต่พอเอ่ยถามออกไป ใบหน้าของหลี่ลี่ก็แดงเถือกจนแทบสุกกู้โหยวโยวคิดไปเองว่าเป็นเพราะเธอไม่ยอมถอดผ้าพันคอออก อากาศมันเลยร้อนเกินไปนั่นเองเสิ่นชูหลุดหัวเราะพรืดออกมา “คุณหนูกู้ ถ้าเธอถามต่ออีกหน่อยจะไม่สุภาพแล้วนะ นั่นมันเรื่องส่วนตัวของพี่สะใภ้กับพี่ชายเธอนะ”กู้โหยวโยวเอามือตีปากตัวเองเบา ๆ ยัยปากสว่างเอ๋ย!ฮั่วจินเฉินจิบไวน์แดงในแก้วด้วยท่าทีผ่อนคลายสบายอารมณ์ “ข้าวใหม่ปลามันก็แบบนี้แหละ”“ประธานฮั่วคงไม่
Read More
Dernier
1
...
9596979899100
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status