All Chapters of เพียงนางที่ข้าจะรัก: Chapter 131 - Chapter 140

บทที่ 15 ปลูกพริกหวานทำพูดเหมือนจะปลูกต้นรัก ตอนปลาย หญิงสาวหยุดมือ พูดตอบเสียงร่าเริง “ไม่เหนื่อยหรอก ข้าชอบปลูกผักมากเลยล่ะ” คนตัวโตไม่เอ่ยคำใดต่อ เพียงยกยิ้มอ่อนโยนก่อนจะคุกเข่าลงข้างๆนาง หยิบต้นกล้ามาหนึ่งต้น ใช้ช้อนปลูกขุดดินอย่างคนที่รู้ดีว่าต้องทำอย่างไร “ไม่น่าเชื่อว่าทหารเก่าอย่างเจ้าปลูกผักได้คล่องแคล่วขนาดนี้” เสวี่ยหนิงแอบมองอย่างแปลกใจ “ก็ไม่เท่านายหญิงหรอกขอรับ แต่ถ้าได้ปลูกข้างๆท่าน จะให้ปลูกทุกวันข้าก็ยินดี” มือที่กำลังจะกดดินของหญิงสาวชะงักค้าง หน้าร้อนผะผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ “เจ้าพูดแบบนี้อีกแล้วนะ” บ่นพึมพำเบาราวเสียงกระซิบ พยายามเก็บอาการเก้อเขิน แต่พวงแก้มขึ้นสีระเรื่อจนปิดไม่มิด เว่ยลี่หยางเหลือบมองด้วยแววตาทอประกายยิ้มๆ “ข้าพูดความจริง นายหญิงรู้ไหม ตอนท่านจับต้นกล้าอย่างตั้งอกตั้งใจน่ะ ข้ารู้สึกริษยาต้นกล้าพวกนั้นที่ถูกท่านสัมผัสมาก” “พูดอะไรน่ะ! ข้าแค่ปลูกผักเอง” พวงแก้มที่แดงอยู่ก่อนแล้วยิ่งแดงขึ้นกว่าเก่า ซูฮวาที่นั่งยองๆปลูกพริกหวานอยู่ไม่ไกล ถึงกับเอามือปิดปากแอบร้อง “ว๊าย!” เบาๆแล้วรีบเบือนหน้าไปทางอื่น นางเขินแทนนายหญิงมาก! เว่ยลี่หยางรู้ส

ซ่งเจียวเจียวถึงกับสะอึก เมื่อโดนอีกฝ่ายตอกหน้ากลับมาต่อหน้าเหรินหมิง มือสองข้างใต้แขนเสื้อกำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเนื้อ อยากจะฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้าของเสวี่ยหนิงใจแทบขาด หากแต่ต้องข่มกลั้นเอาไว้ เอ่ยแก้ตัวเสียงสั่นเครือ “คุณหนูเชียน ท่านเข้าใจผิดแล้ว ข้ารู้ว่าท่านเกลียดข้า แต่การที่ท่านป้ายสีข้าเช่นนี้ ข้า…” หญิงสาวรีบก้มหน้า แสร้งเดินไปจ่ายเงินค่าสินค้าที่เลือกไว้ ด้วยท่าทางเหมือนคนถูกรังแก “แหม! พอเอาความจริงมาพูดก็รับไม่ได้ รีบสวมบทบาทเหยื่อผู้ถูกกระทำแสนถนัดทันทีเลยนะ เล่นบทนี้บ่อยๆ จนคนอื่นๆ เขารู้ทันกันหมดแล้วแม่คุณ” เสียงของเสวี่ยหนิงไม่เบาและไม่ดังเกินไป ทว่ากลับกระจายไปทั่วร้าน เหรินหมิงนิ่งเงียบดวงตาวูบไหวแฝงความรู้สึกซับซ้อนมองซ่งเจียวเจียว คล้ายผิดหวังระคนไม่เข้าใจ นางบอกกับคนอื่นๆ เช่นนั้นหรือ นับถือเขาเป็นเพียงแค่พี่ชาย?! และเป็นเพราะร้านเครื่องหอมร้านนี้เป็นร้านดัง บรรดาสตรีในเมืองหลวงจึงมาเลือกซื้อเครื่องหอมที่นี่กันไม่น้อย ครั้นสิ้นคำของเสวี่ยหนิงเสียงซุบซิบรอบร้านพลันดังขึ้นเป็นระลอก “คุณหนูซ่งพูดเช่นนั้นจริงหรือ?” “เขาลือกันว่าเป็นมือที่สาม…ที่ทำให้หย่ากัน” “ตา

ร่างบางหันกลับมา เอามือกอดอกเชิดคางตอบคำถามของชายหนุ่ม “ใช่ ข้ากำลังดู เอ่อ จวิ้นอ๋องน่ะ! ข้าอยากเห็นตัวจริงของเขาสักครั้ง!” “แล้วได้เห็นแล้วหรือยัง?” ชายหนุ่มเลิกคิ้วถามเสียงเรียบ พยายามซ่อนรอยยิ้มขบขันอย่างเต็มที่ ทั้งที่นางก็เห็นหน้าเขาอยู่ทุกวี่วันแท้ๆ “เห็นแล้ว! หล่อมาก! สูงสง่า สมเป็นจวิ้นอ๋อง ขนาดข้าแอบดูอยู่ห่างๆ ยังรู้สึกได้ถึงรังสีพระเอกกระแทกตาเต็มๆ!” พรืดด! ทางด้านองครักษ์สองหลิวที่ซุ่มดูอยู่ไม่ห่างมากนักแอบหลุดขำ ยามได้ยินถ้อยคำของเสวี่ยหนิง หญิงสาวที่ท่านอ๋องพึงใจ นิยามคำว่า แปลก ยังน้อยไป! เว่ยลี่หยางนิ่งอึ้ง ตัวกระตุกเล็กน้อยจากการกลั้นขำ จ้องใบหน้างามของเสวี่ยหนิง ในใจตรึกตรองถึงสิ่งที่นางต้องการสื่อและได้ข้อสรุปออกมาว่า “หากข้าเดาไม่ผิด นายหญิงคงชอบจวิ้นอ๋องมากเลยสินะขอรับ” “นั่นมันแน่นอนอยู่แล้ว” หญิงสาวตอบกลับอย่างมั่นใจ ใครบ้างไม่ชอบพระเอกของเรื่องกัน พระเอกเชียวนะไม่ใช่ตัวประกอบ ชายหนุ่มแอบยกยิ้มมุมปาก ยื่นซาลาเปาลูกหนึ่งให้หญิงสาวราวกับทำอยู่เป็นประจำ “ซาลาเปาไส้หมูแดงอบน้ำผึ้งของร้านจิ่นฉวนขอรับ” “ขอบคุณนะ” เสวี่ยหนิงยื่นมือรับมาอย่างเคยชินก่อนยกขึ้น

เชียนต้งตกใจหน้าเปลี่ยนสี เพราะเรื่องนี้แม้แต่มารดาของเขาก็ไม่รู้ แล้วเชียนเสวี่ยหนิงรู้ได้อย่างไร! ดวงตาของเขากลอกไปมา รีบแก้ตัวเสียงตะกุกตะกัก เพื่อกลบเกลื่อนความลับที่มิอาจเปิดเผย “จะ เจ้า อย่ามาพูดจาพล่อยๆกล่าวหาข้าเรื่องแอบเลี้ยงอนุ ท่านแม่อย่าฟังนางนะขอรับ นางจงใจเบี่ยงเบนหัวข้อเพื่อหลบเลี่ยง นาง…” แต่ก่อนที่จะได้เอ่ยวาจาต่อ หางตาพลันเหลือบไปเห็นชายฉกรรจ์หลายคนตั้งท่าพร้อมลงมือหากเย่หลินเอ่ยสั่ง เขารีบสะกิดมารดาให้รู้ตัว เมื่อเห็นว่าใช้ไม้แข็งไม่ได้ผล ข่งซื่อจึงเปลี่ยนมาใช้ไม้อ่อนแทน “หนิงเอ๋อร์ พี่ชายของเจ้ากำลังจะสอบเคอจวี่ หากเจ้าจะช่วยพูดกับเหรินหมิงใช้ช่วยสนับสนุนเขาสักหน่อย ย่าจะขอบใจเจ้ามาก อีกอย่างอี๋เอ๋อร์ก็ถึงวัยออกเรือนแล้ว การได้มีพี่เขยเป็นขุนนางระดับสูง น้องสาวของเจ้าก็จะได้มีโอกาสหาสามีดีๆ ตำแหน่งหน้าที่การงานดีๆ ได้ง่ายขึ้น หากพ่อของเจ้ายังอยู่ เขาคงอยากเห็นคนในครอบครัวได้ดี จริงหรือไม่อาหลิน” ปัง!!” ท่านต้องการให้ลูกข้ากลับไปง้องอนบุรุษที่ทำให้นางชอกช้ำใจ เพียงเพื่อช่วยเจ้าเด็กไม่เอาอ่าวนั่นให้สอบผ่านเคอจวี่ และเชียนชิวอี๋ได้แต่งสามีดีๆ อย่างนั้นรึ!!” เย่ห

“ไอ แคน บาย มายเซลฟ์ xxx …ไรท์ มาย เนม xx xxx ทอล์ค ทู xxx ฟอร์ อาวเออร์ และเมื่อหญิงสาวเดินมาถึงร่องน้ำ ซึ่งคั่นกลางระหว่างแปลงพริกหวานกับแปลงของแตงกวาอีกฝั่ง นางก็ชะงักฝีเท้าไปครู่หนึ่ง หยุดยืนนิ่งมองน้ำขุ่นในร่อง ที่มีตะไคร่น้ำเกาะแน่นบนหิน สายตากวาดหาแนวทางที่จะข้ามไปได้โดยไม่ลื่นตกน้ำป๋อมแป๋ม ครั้นมองเห็นจุดที่คาดว่าน่าจะพอข้ามไปได้ ร่างบางย่อตัวลง แหย่เท้าทดสอบความมั่นคงของก้อนหินริมร่องน้ำ ก่อนจะถอยกลับมายืนกอดอก หัวคิ้วมุ่นอย่างครุ่นคิด “ข้ามดีหรือไม่ข้ามดีนะ แต่ถ้าไม่ข้ามก็อ้อมไกลอีกอ่ะ ขี้เกียจอ้อมทำไงดี แต่ถ้าข้ามแล้วเกิดลื่น มีหวังกลิ้งเป็นลูกโบว์ลิ่งแน่ๆ…” เสวี่ยหนิงพึมพำเบาๆกับตัวเอง สีหน้าลังเลอย่างน่าเอ็นดู “หุหุหุ” เสียงหัวเราะเบาๆ ดังขึ้นจากด้านหลัง “เพียงร่องน้ำตื้นๆ นายหญิงยืนบ่นงึมงำ ราวกับกำลังวางแผนยกทัพไปตีด่านเป่ยโตว” เสวี่ยหนิงสะดุ้งเล็กน้อย หันขวับไปมองก็พบพ่อหมีหยางหยาง ยืนกอดอกพิงต้นไม้มีรอยยิ้มขบขันเจืออยู่ในแววตา “ข้าไม่ได้ลังเล…เพียงแต่หินมันดูไม่น่าไว้ใจ!” ใบหน้างามง้ำงอ ส่งค้อนไปให้คนตัวโตวงหนึ่ง ก่อนหันกลับมาจ้องร่องน้ำต่อ “จับไม้สั้นไม้ยาวดีก