All Chapters of เพียงนางที่ข้าจะรัก: Chapter 141 - Chapter 150

เว่ยลี่หยางบดกรามดังกรอด หันหน้ามาช้าๆ ดวงตาวาวโรจน์ดูอันตราย มองไปเหมือนแมวที่จู่ ๆ ก็เจอแมวอีกตัวเดินมาคลอเคลียเจ้าของของมัน ฮึ่ม! “อ้อ ท่านนี้คงเป็นสามีเก่าของนายหญิงกระมัง” ร่างสูงยกยิ้มบางหากน้ำเสียงที่ใช้กลับเย็นเยียบ “ใช่ นางและข้าเคย…” ยังไม่ทันที่เหรินหมิงจะได้พูดจบ เสียงของหมีหวงน้ำผึ้งก็ดังขึ้นแทรก “แต่หย่ากันแล้ว ข้าพูดถูกใช่หรือไม่” เหรินหมิงสะอึก ความรู้สึกไม่ชอบใจผุดขึ้นในอก “นั่นก็ใช่ แต่มันก็ไม่ใช่ธุระกงการใดๆ ของคนภายนอกมิใช่รึ” หย่ากันแล้วอย่างไร แต่หากเขาแสดงความจริงใจให้เชียนเสวี่ยหนิงเห็นมากพอ ไม่แน่ว่านางอาจให้โอกาสเขาอีกครั้ง…และเขาก็ทะนุถนอมดูแลนางให้ดีที่สุด จะไม่ทำให้นางต้องเจ็บช้ำน้ำใจอีก ผู้ชายด้วยกันแค่มองก็รู้ว่าบุรุษตัวโตตรงหน้ากำลังกินน้ำส้ม ถึงได้มาไล่ต้อนแสดงท่าทีไม่พอใจ พยายามกันท่าไม่ให้เชียนเสวี่ยหนิงพูดคุยกับเขา แต่เมื่อเหรินหมิงหันไปเห็นเผิงกั๋วกง ที่ยืนเอาพัดปิดปากเพื่อซ่อนรอยยิ้มขบขันอยู่ จึงหยุดต่อปากต่อคำกับหมีกินผึ้ง หันไปประสานมือแสดงความเคารพผู้ตรวจราชการตามมารยาทแทน “คารวะเผิงกั๋วกง ขายหน้าท่านแล้ว” “เฮอะ!” เว่ยลีหยางแค่นเสียงขึ

บทที่ 21 คนของข้า ตอนปลาย ถ้อยคำของเสวี่ยหนิงทำโม่หรานหน้ากระตุก รีบเฉไฉเบี่ยงหัวข้อสนทนาอย่างไว หันมาสนใจเป้าหมายที่แท้จริงของตนต่อ “พี่ชายหยาง ท่านช่างแรงดีจริงๆ แค่เห็นท่าเลื่อยไม้ก็ใจสั่นแล้ว… เอ๊ย หมายถึงน่าชื่นชมเจ้าค่ะ” องครักษ์เงาของเว่ยลี่หยางแทบตกจากต้นไม้ หญิงสาวนามโม่หรานเกี้ยวพานจวิ้นอ๋องโดยไม่สนใจหญิงสาวอีกคน ที่เกือบจะกลายร่างเป็นแม่เสือสาวเข้าไปทุกที ต้องขอชื่นชมในความหน้าหนาของนางจริงๆ “โอ้ ขนาดนั้นเชียวรึ” เสวี่ยหนิงเลิกคิ้วอุทานเสียงสูง ก้าวมาหาคนตัวโตด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ “พี่ชายหยางเจ้าคะ แม่นางโม่ใจสั่นเพราะพี่ชายเจ้าค่ะ ทำอย่างไรดี หืม?” “ทำอย่างไรก็ได้อย่างที่นายหญิงต้องการ ในเมื่อข้า…เป็นคนของท่านนี่ขอรับ” เว่ยลี่หยางรีบฉวยโอกาส กล่าวย้ำคำจำกัดความที่นางในดวงใจใช้เรียกเขาก่อนหน้านี้ จากนั้นจึงแกล้งกระแอมไอ ส่งสัญญาณให้องครักษ์ของตน ในเสี้ยวลมหายใจนั้นจู่ๆ ก็มีลมสายหนึ่งพัดวูบผ่าน กิ่งไม้เหนือหัวแม่ค้าคิ้วสาหร่ายวากาเมะได้ร่วงโครมลงมาทับลงบนเล็บขบของโม่หรานเข้าอย่างจัง โม่หรานกรี๊ดลั่นกระโดดโหยง “กรี๊ดดด เล็บขบข้า!!!” ความเจ็บปลาบที่ได้รับ แล่นขึ้นไปถึงรา

บทที่ 22 ใครอยู่ในนั้นกับแม่นางโม่! ตอนปลาย ในขณะที่เสวี่ยหนิงกำลังสับสนกับความคิด ทางด้านเว่ยลี่หยางที่เดินตามพ่อบ้านไปเงียบๆ และเมื่อถึงหน้าห้องสำหรับใช้เปลี่ยนเสื้อผ้า พลั่ก! ตุ๊บ!! จู่ๆพ่อบ้านจวนโม่ก็หลับกลางอากาศโดยไม่รู้ตัว …โม่หรานกำลังรอพ่อหยางหยางหุ่นล่ำบึ้กอยู่ภายในห้องอย่างใจจดใจจ่อ กลิ่นกำยานลอยอวลอยู่ในอากาศ ผ้าม่านโปร่งบางพัดไหวตามสายลมแผ่ว แสงนวลสลัวตาจากโคมดวงเล็กที่มีก็เหมือนไม่มี ตกกระทบเรือนร่างของหญิงสาวผู้ที่อยู่ในห้อง โม่หรานเอนตัวกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนตั่ง เสื้อคลายออกนิดๆ ผมหลุดรุ่ย หน้าร้อนผ่าวเพราะดื่มไปหลายจอกเพื่อความเนียน เสียงบานประตูเปิดออก ร่างสูงกำยำเดินเข้ามาในแสงสลัว “ท่าน…” โม่หราน ยิ้มเอียงอาย ลุกขึ้นแล้วโผเข้าหาอีกฝ่ายทันที “ข้าร้อนเหลือเกินเจ้าค่ะ ช่วยข้าที ช่วยข้าด้วย” เสียงหวานเร้าอารมณ์เกินห้ามใจ มือไม้ปัดป่ายไปทั่วแผ่นอกกว้างของชายหนุ่ม ผ่างงง!! ประตูห้องถูกผลักเปิดกะทันหัน พร้อมด้วยเสียงชาวบ้านหลายคนตะโกนเสียงดังตามบท “เกิดอะไรขึ้น!?” “ข้าได้ยินเสียงแปลกๆ ในห้องนี้!” และภาพที่เห็นคือ… โม่หรานในสภาพเสื้อหลุดไหล่ หน้าแดงระเรื่อกำ

บทที่ 23 อย่างมากเปิ่นหวางก็แค่สละฐานันดร เว่ยลี่หยางหูแดง พยักหน้ารับเบาๆ “ท่วงท่าการปีนกำแพงของหนิงเอ๋อร์ในวันนั้น…ทำเปิ่นหวางหัวใจกระตุก” ยิ่งเห็นตอนที่นางไปนอนค้างเติ่งอยู่บนขอบกำแพง ด้วยอาการเหนื่อยหอบจนลิ้นห้อย ทว่าดวงตาทั้งสองข้างของหญิงสาว กลับเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นเด็ดเดี่ยว มิต่างจากทหารหาญที่ต้องการเอาชนะข้าศึก! ช่างร้อนแรงสุดจะบรรยาย! องครักษ์สองหลิวกลั้นขำจนไหล่สั่น ท่านอ๋องทรงมีรสนิยมไม่เหมือนใครจริงๆ “คราแรกเปิ่นหวางก็ไม่ได้แน่ใจว่าความรู้สึกที่เกิดในวันนั้นคือสิ่งใด จนกระทั่งได้ข่าวว่านางหย่ากับสามีแล้ว เปิ่นหวางเกิดความรู้สึกปีติยินดีอย่างบอกไม่ถูก จึงได้ตัดสินใจปลอมตัวมาอยู่ในหมู่บ้านหว่านเซินและมาขอเป็นคนสวน เพื่อทำตามความปรารถนาในส่วนลึกของจิตใจ หากเปิ่นหวางไม่สามารถพิชิตหัวใจของหนิงเอ๋อร์ได้ นั่นก็เป็นเพราะเปิ่นหวางไม่เอาไหนเอง แต่เมื่อทราบว่าหนิงเอ๋อร์มิได้รังเกียจหมีตัวโตหน้าปานนามหยางหยางทั้งยังมีไมตรีจิตให้ เปิ่นหวางจึงได้บากหน้าหนาๆ มาสู่ขอนางกับนายหญิงเย่ หวังว่าท่านจะกรุณาเห็นใจบุรุษหยาบกระด้างผู้นี้…และยอมยกบุตรีให้แต่งกับข้าด้วยเถิด” เย่หลินเงียบ

บทที่ 24 ไปเดินเล่นเป็นเพื่อนข้าสักประเดี๋ยวเถิด ตอนปลาย ใบหน้างามของเสวี่ยหนิงร้อนฉ่าไปถึงใบหู! ผิวขาวแดงเรื่อประหนึ่งผลท้อสุก เผลอกำพัดจีบในมือแน่นจนพัดเกือบหัก! นางแทบอยากขุดหลุมฝังตัวเองหนีความเขิน เจ้าหมีบ้าจู่โจมนางอย่างไม่ทันตั้งตัวอีกแล้ว! คนตัวโตเห็นใบหูขาวเปลี่ยนเป็นสีแดงก็ลอบยิ้มอย่างพอใจ เอ่ยเย้าคนตัวเล็กหน้าตาใสซื่อต่ออีกนิด “นายหญิงล่ะขอรับ คิดถึงข้าบ้างไหม” ฉ่าาา เสวี่ยหนิงอยากวิ่งไปกรี๊ดมาก พ่อหยางหยางจะร้ายกาจเกินไปแล้ว เขินนะ คนบ้า! แต่ถึงจะเขินจนหน้าร้อนฉ่าอยากมุดดินเป็นตัวตุ่นมากแต่ไหน เสวี่ยหนิงก็ยึดถือคำว่า สติ (ยกเว้นเวลาเจองู) เป็นที่ตั้ง สายตาพลันเหลือบไปเห็นตะกร้าปิกนิกที่เอามาด้วย เลยยกมาเป็นเครื่องช่วยแก้เขินเสียเลย “นะ นี่ก็ใกล้เที่ยงแล้ว เจ้า เจ้า หิวรึยังมากินข้าวกันก่อนเถิด ใต้ต้นไม้นั่น ข้า เอ่อ เอาข้าวกลางวันมาด้วยน่ะ “นางพูดตะกุกตะกัก พลางก้าวไปยังตะกร้าอาหารทันที ณ ใต้ร่มไม้ใหญ่ เสวี่ยหนิงปูผ้าปิกนิกง่ายๆบนผืนหญ้าใกล้โคนต้นไม้ใหญ่ ลมเย็นพัดเอื่อยเฉื่อยพร้อมกลิ่นหอมของดอกไม้และเปลือกของต้นสน พาให้บรรยากาศเหมือนหลุดเข้าไปในฉากนิยายรัก “นั่งสิ