Lahat ng Kabanata ng The Billionaire Doctor’s Hidden Marriage (RATED 18+): Kabanata 91 - Kabanata 100

Napansin ng ilan ang eksenang iyon, at agad na kumalat ang mga bulung-bulungan. Kahit pa kilala si Reydon bilang isang makapangyarihang tao, alam ng lahat na kapag may nagugustuhan siya, sobra siyang maalaga at mahinahon. Kailan pa siya naging ganito kabastos at nagmamadaling paalisin ang dalawang babae?Sa paningin ng mga nakasaksi, hindi iyon mukhang inimbitahan ang dalawa. Mas mukhang sila pa ang kusang dumikit, at si Reydon ay halatang gustong-gustong ipagtulakan sila palayo sa lalong madaling panahon.Naroon si Aurora, tahimik na pinakikinggan ang mga usapan. Sa loob-loob niya, siguradong papunta sa kapahamakan si Cassie.‘Isang Calix, isang Wayne, at ngayon pati si Reydon, ilang lalaki ba ang sabay-sabay niyang nilalandi?’ isip niya.Hindi puwedeng sabay-sabay na tapakan ang tatlong bangka nang hindi lulubog.Habang tumitibay ang ideyang iyon sa isipan ni Aurora, sinimulan niyang hanapin si Donya Carol. Balak niyang ibunyag mismo sa harap nito ang “tunay na mukha” ni Cassie.Ng

“Kung ayokong magsabi, hinding-hindi mo rin makukuha ang totoong sagot. Kung gusto ko namang magsabi, hindi ako magsisinungaling. Sa huli, pareho lang, walang kabuluhan ang resulta. So why are you asking so much?” malamig at kalmadong sagot ni Calix sa paulit-ulit na pag-uusisa ni Cedrick.Nang marinig iyon, kumibot ang labi ni Cedrick, halatang pipigilan ang galit. Ngunit bago pa siya makapagsalita, muling nagsalita si Calix, mas tahimik ngunit mas matalim ang tinig.“Katulad noong una, ilang beses din kitang tinanong tungkol sa relasyon mo sa babaeng iyon. Sinabi mo ba sa akin ang totoo? Hindi. Sa huli, basta mo na lang siyang pinakasalan at dinala sa bahay, ni hindi mo man lang tinanong ang opinyon ko.”Hindi nag-atubili si Cedrick. “Magkaiba kayo. Ikaw ang pag-asa ng Rosales'. Ang babaeng pakakasalan mo ay kailangang mula sa isang kilalang pamilya!”Bahagyang ngumiti si Calix, ngunit ang ngiting iyon ay puno ng panunuya. “Kung ang pagiging ‘pag-asa ng Rosales'’ ay may kasamang gan

“Ganito na lang,” mahinahong sabi ni Cassie habang pilit na pinananatiling kalmado ang boses. “May pera na tayo. Hahanapin natin si Mama sa lalong madaling panahon, magpapa–bone marrow transplant ka, at kapag maayos ka na, ibibigay ko sa’yo ang kumpanya. Sa’kin na lang ang pagkain, gala, at lahat ng kalokohan.”Sinakyan niya ang biro upang gumaan ang usapan, ngunit biglang natahimik si Carlo. Unti-unting nagbago ang ekspresyon ng mukha nito, at napalitan ng bahagyang lungkot.“Don’t worry,” mabilis na dugtong ni Cassie nang mapansin ang reaksyon ng kapatid. “Mahahanap natin si Mama. I promise.”Ngunit hindi pa rin nagbago ang tingin ni Carlo. Mahina niyang itanong, “Ate… what if mahanap natin siya, pero huli na? Paano kung matagal na pala siyang wala? O kaya naman, ayaw niyang magpa–bone marrow transplant para sa’kin? Mas masakit… what if ayaw niya rin tayong kilalanin?”Napasinghap si Cassie, ngunit hindi agad nakapagsalita.“Even if willing siya,” patuloy ni Carlo, pinipigilan ang s

Maagang inihanda ni Calix ang isang RV. Paglabas pa lamang nila ng airport ay agad silang sumakay, at sa loob ng sasakyan ay salitan silang nagpalit ng damit. Tahimik ang bawat isa, ngunit ramdam sa hangin ang kakaibang pananabik na halo sa kaba.Nang matapos silang magbihis, naupo sila malapit sa bintana. Tahimik na minamasdan ni Cassie ang tanawin sa labas, ang mga punong bahagyang sumasayaw sa hangin, ang mga bubong na may bakas ng lumang panahon, at ang mga kalyeng tila nagkukuwento ng nakaraan. Alam niyang maaaring hindi nila matagpuan ang ina rito, ngunit sigurado siya sa isang bagay, ito ang bayan kung saan nagsimula ang lahat.Habang umaandar ang sasakyan, hindi maiwasang isipin ni Cassie kung ang daang tinatahak nila ngayon ay minsan ding nilakaran ng kanyang ina. Kung huminto ba ito sa mga parehong tulay, kung tumingala rin ba ito sa parehong langit, at kung may iniwan ba itong alaala sa bawat sulok ng lungsod.Huminto ang RV sa harap ng isang limang-bituing hotel sa silanga

Isang file at isang wrench ang dala nila, tig-isa sina Cassie at Carlo, bago sila sabay na tumalikod at umalis.Hindi man lang nagtanong ang babae kung saan sila nakatira, ni hindi rin sila inabala na ihatid pauwi. Hindi pa sila gaanong nakakalayo mula sa bahay nang marinig pa rin nila ang masiglang boses ng babae sa loob, tila may kausap, tila may ipinagmamalaki, ngunit hindi na malinaw kung ano ang sinasabi.Napangiti si Cassie nang mapait. Sa isang iglap, nakaramdam siya ng matinding inis, gusto niyang bumalik at sipain ang pinto, makita kung gaano kakinang ang ngiti ng matandang babae. Ngunit pinigilan niya ang sarili. Ayaw niyang gumawa ng eskandalong maaaring magdulot ng mas malaking problema, kaya binilisan na lamang niya ang hakbang pabalik.Pagdating nila sa lumang mansiyon ng Lorenzo, mas lalo niyang naramdaman ang bigat ng paligid. Madilim ang buwan, malamig ang hangin, at ang bahay na matagal nang napabayaan ay mistulang may sariling aninong nakamasid sa kanila. Parang may