บททั้งหมดของ คุณหนูสี่ไป๋เกิดใหม่ครานี้ขอเลือกสามีเอง: บทที่ 11 - บทที่ 20

หลังจากโจวเหวินหลงพาไป๋เล่อฉิงออกไปจากอารามร้างไปแล้ว เจียหงกับลูกน้องอีกสองคนก็ต้องลงไปนอนกองอยู่ที่พื้น ด้วยฝีมือการต่อสู้ที่ตนไม่อาจเทียบกับกลุ่มคนแปลกหน้าได้“หึ ข้าก็นึกว่าคนของตระกูลขุนนางจะมีฝีมือมากกว่านี้เสียอีก ที่แท้ฝีมือก็งั้น ๆ ข้ายังไม่ทันได้ออกแรงเลยนะ พวกเจ้าสองคนมัดพวกมันเอาไว้อย่าลืมหาอะไรมาปิดปากให้เงียบด้วยล่ะ”“ขอรับ!”โจวเหวินหลงอุ้มร่างบางที่เบาประดุจกลีบบุปผา ราวกับว่าหากเขาโอบกอดนางแนบอกแรงอีกเพียงนิด กลีบบุปผานั้นจะร่วงหล่นไปกับสายลม จนกระทั่งเขาพาไป๋เล่อฉิงขึ้นมานั่งในรถม้าคันใหญ่ คำถามที่ออกจากปากสีอิงเถาทำเอาอีกฝ่ายชะงักไปเล็กน้อย“เจ้าเจ็บที่ใดหรือไม่...”“ท่านกับข้าเคยพบกันมาก่อนหรือไม่เจ้าคะ?”โจวเหวินหลงละสายตาจากมือบางและมองสบตากลมโตนิ่ง ๆ ก่อนจะตอบคำถามด้วยคำถามกลับไป “...ถ้าพี่บอกว่าพวกเราเคยพบกันมาก่อนเจ้าจะเชื่อหรือไม่?”“ใบหน้าของท่านข้าไม่คุ้นตานัก แต่น้ำเสียงที่ท่านเปล่งออกมาข้ากลับรู้สึกคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด ท่านพอจะบอกได้ไหมว่าเราเคยเจอกันที่ใด” ไป๋เล่อฉิงทั้งถามและใช้ดวงตากลมโตของตนจ้องมองโจวเหวินหลงอยู่เช่นนั้น“เด็กดี เรื่องนี้ยังมีเวลาอี

เมื่อโจวเหวินหลงก้าวเข้าไปด้านในรถม้าเขาแทบไม่กล้าหายใจแรง ๆ ภาพที่ไป๋เล่อฉิงนอนหลับยิ่งทำให้เขาอยากปกป้องและทะนุถนอมนางไว้ในมือ แม้แต่น้ำตาสักหยดเขาก็ไม่อยากให้ร่วงหล่นจากดวงตากลมโตนั่นด้วยเกรงว่าจะทำให้ไป๋เล่อฉิงตื่นโจวเหวินหลงจึงแง้มผ้าม่านหน้าต่าง เพื่อส่งสัญญาณให้กลับเข้าเมืองหลวงโดยเร็ว เพราะเกรงว่าที่จวนตระกูลไป๋จะกระวนกระวายจนเป็นเรื่องใหญ่ได้จิ่งฟางที่กลับมาถึงจวนพร้อมบ่าวชายทั้งสองคน ก็ถามบ่าวไพร่ในจวนว่าใต้เท้าไป๋กับคุณชายใหญ่กลับมาแล้วหรือยัง ส่วนคำตอบที่ได้รับก็คือเจ้านายทั้งสองยังไม่กลับจวน ทั้งสามคนจึงตัดสินใจยืนรออยู่หน้าประตูมากกว่าไปรายงานกับหวังฮูหยิน“ฮ้ายย เหตุใดวันนี้นายท่านกับคุณชายใหญ่ถึงกลับช้าเสียได้นะ ข้าไม่อยากนำเรื่องนี้ไปรายงานฮูหยินใหญ่เกรงจะตกใจจนเป็นลมไปเสียก่อน”“จิ่งฟางพวกเราก็รอนายท่านอยู่ที่นี่เถิด ข้าว่าไม่ถึงหนึ่งชั่วยามนายท่านคงกลับมาแล้วล่ะ” อาเผิงก็คิดเช่นเดียวกับจิ่งฟางเพราะฮูหยินใหญ่เพิ่งจะสบายใจหลังจากบุตรสาวหายป่วย“ก็ดีเหมือนกันตอนนี้คงได้แต่ภาวนาให้คุณหนูปลอดภัย”จิ่งฟางที่เอาแต่เดินไปเดินมาด้วยความร้อนใจ เพราะกังวลเกี่ยวกับความปลอดภัย

ทางด้านไป๋เล่อฉิงที่ใช้แรงดิ้นรนกับพวกเจียหงขณะที่ถูกจับมัดมือมัดเท้าไม่อาจหลบหนีได้ ภายหลังได้รับการช่วยเหลือและกินขนมของโปรดจนผล็อยหลับไป ยามนี้หญิงสาวตื่นลืมตาอยู่บนเตียงในห้องนอนของตนเองไป๋เล่อฉิงนั่งคิดทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้นเพียงไม่นาน นางก็จำได้ว่าคนที่ช่วยนางออกมาจากอารามร้างคือใคร และเขายังพาตนเองมาส่งที่จวนหากเป็นเช่นนั้นเขาย่อมเจอบิดาของนางแล้ว“ตระกูลโจวงั้นหรือ? นั่นมิใช่ตระกูลของพ่อค้าที่นอกจากจะร่ำรวยมากที่สุดแล้ว ยังควบคุมเกี่ยวกับการค้าภายในแคว้นทั้งทางบกและทางน้ำ แต่ข้าไม่เคยข้องแวะกับคนตระกูลนี้มาก่อนทำไมพี่ชายโจวถึงมีท่าทีใส่ใจข้าถึงเพียงนั้นด้วยนะ”แต่ความคิดของไป๋เล่อต้องหยุดลงเพราะเสียงของจิ่งฟางที่เพิ่งกลับจากห้องครัว “คุณหนูท่านตื่นแล้วหรือเจ้าคะ รู้สึกเจ็บที่ใดหรือไม่หากมีบ่าวจะได้ช่วยทำแผลให้เจ้าค่ะ”“ขอบใจนะจิ่งฟางแต่ข้ามีเพียงรอยฟกช้ำแค่เล็กน้อย ต้องคอยทายาต่อเนื่องอีกไม่กี่วันก็หายแล้วล่ะ”“บ่าวตกใจแทบแย่ที่หาคุณหนูไม่เจอจึงกลับมารายงานนายท่าน แต่กลับมีคุณชายรูปงามพาท่านกลับมาเสียก่อน เอ๊ะ! คุณหนูเจ้าคะนี่ไม่ใช่ชุดที่ท่านใส่ตอนออกจากจวนนี่เจ้าคะ” จิ่งฟ

ยามค่ำคืนที่ผู้คนต่างพากันพักผ่อนจากความเหนื่อยล้ามาทั้งวัน มีเงาดำร่างหนึ่งกระโดดออกจากจวนตระกูลไป๋อย่างเงียบเชียบ และจุดมุ่งหมายที่เงาดำนี้กำลังไปนั้นจะเป็นที่ใดไปไม่ได้นอกจากจวนตระกูลโจวซวี่ไห่รู้ว่าเจ้านายย่อมเฝ้ารอข่าวจากตน และข่าวที่ต้องนำไปรายงานก็มิใช่เรื่องเล็ก ๆ หากไม่คิดวางแผนรับมือตั้งแต่เนิ่น ๆ ย่อมเป็นฝ่ายถูกกระทำจนถึงแก่ชีวิตได้เมื่อมาถึงจวนตระกูลโจวซวี่ไห่เดินผ่านประตูเข้าไปอย่างง่ายดาย เพราะบ่าวไพร่ล้วนคุ้นเคยกับเขาเป็นอย่างดี ยามนี้ยังไม่ดึกมากนักซวี่ไห่จึงไปพบโจวเหวินหลงยังห้องตำราทันทีเจิงอู่เห็นว่าสหายมีท่าทีเร่งรีบพิกลก็ไม่คิดถามอันใดให้เสียเวลา ทั้งสองเพียงพยักหน้าเป็นการทักทายเท่านั้น และหายเข้าไปด้านในห้องตำราด้วยกัน“นายน้อยบ่าวมีเรื่องสำคัญต้องรายงานให้ทราบขอรับ”โจวเหวินหลงเงยหน้าจากรายงานการค้าทันทีเมื่อได้ยินคนสนิทบอกว่าเป็นเรื่องสำคัญ “ว่ามาอย่าให้ข้าเสียเวลาถาม”“ขอรับ หลังจากนายน้อยออกจากจวนไป๋ได้ไม่นาน คุณหนูสี่ไป๋ที่ตื่นขึ้นมาก็รีบเข้าพบใต้เท้าไป๋กับคุณชายใหญ่ไป๋ทันที นางกล่าวว่าไม่ไว้ใจตระกูลเส้ากลัวจะเกิดเรื่องร้ายแรงกับคนในครอบครัวโดยมีสาเหตุมา

คนที่คิดเกี่ยวกับเรื่องราวการได้กลับมาเกิดใหม่อีกครั้งมิได้มีเพียงไป๋เล่อฉิงผู้เดียว เพราะโจวเหวินหลงที่มีโอกาสกลับมาทำอย่างที่หัวใจต้องการ เพื่อไม่ให้สตรีในดวงใจของตนต้องพบจุดจบอันเจ็บปวดเช่นเดิมอีกโจวเหวินหลงนั่งรอเจิงอู่ที่ไปซื้อขนมยังร้านเยว่ฮวาโหลว เนื่องจากขนมจากร้านนี้เป็นของโปรดที่ไป๋เล่อฉิงชื่นชอบมากที่สุด และเขาเองก็ชอบมองยามที่นางนั่งกินขนมอย่างอารมณ์ดีเจิงอู่ที่กลับมาจึงได้รายงานเรื่องราวที่กำลังเป็นที่กล่าวถึงในเมืองหลวงแก่เจ้านายของตน “นายน้อยบ่าวกลับมาแล้วขอรับ”“อืม ได้ขนมมาครบใช่ไหมเจิงอู่”“ในเถานี้เป็นขนมที่คุณหนูสี่ไป๋ชื่นชอบทั้งสิ้นขอรับ”“ดี เช่นนั้นก็ไปจวนตระกูลไป๋กันเถิด”“เอ่อ แต่ว่ายามที่บ่าวเพิ่งออกจากร้านเยว่ฮวาโหลว ได้ยินชาวบ้านพูดกันอย่างหนาหูว่า ฮ่องเต้ทรงมีรับสั่งให้ใต้เท้าฝูรับผิดชอบยึดทรัพย์ตระกูลขุนนาง ส่วนคนในครอบครัวถูกส่งไปเป็นทาสหลวงแถวชายแดนขอรับ”“หึ ถือว่าอามู่จัดการมือเท้าของเสนาบดีเส้าไปพอสมควร แต่ยังไม่อาจวางใจให้คนของเราคอยติดตามสืบข่าวอย่าได้ประมาทเป็นอันขาด” โจวเหวินหลงไม่อาจสบายใจได้หากเขายังกำจัดเสนาบดีเส้าไม่ได้“ขอรับนายน้อย”ภายหล