Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

เจ้าที่นั่งอยู่ใกล้หน้าต่างรถม้าเห็นเข้าจึงขอร้องใต้เท้าไป๋ให้หยุด เพื่อช่วยเหลือด้วยการมอบน้ำดื่มและยารักษาแผลหลายอย่าง นอกจากนี้ยังมอบเสบียงให้ติดตัวอีกส่วนหนึ่งด้วยนะ”“จริงหรือเจ้าคะ? แล้วเหตุใดฉิงเอ๋อร์ถึงจำเรื่องพวกนี้ไม่ได้เลยล่ะ หรือว่าหลังจากนั้นจะเกิดเรื่องอันใดขึ้น จนทำให้ความทรงจำในช่วงเวลานั้นของฉิงเอ๋อร์ขาดหายไป”ไป๋เล่อฉิงกำลังตั้งคำถามกับตนเองหลังจากฟังโจวเหวินหลงพูดถึงเรื่องเมื่อสามปีก่อน จนกระทั่งจิ่งฟางเดินถือถาดกาน้ำชาเข้ามาและทันได้ยินเรื่องที่ทั้งสองคนพูดคุยกัน นางจึงถือวิสาสะบอกเล่าโดยที่เจ้านายสาวไม่ต้องถามให้เสียเวลา“คุณหนูเจ้าคะเรื่องที่ท่านกำลังสงสัยบ่าวสามารถตอบท่านได้เจ้าค่ะ สามปีก่อนรถม้าของนายท่านผ่านเส้นทางเชื่อมระหว่างเมืองฮวยเป่ยกับเฟยหนาน ได้ยื่นมือช่วยเหลือคนกลุ่มหนึ่งไว้จริง ๆแต่เนื่องด้วยยามนั้นยังเป็นช่วงผลัดเปลี่ยนฤดู พอกลับมาถึงจวนคุณหนูก็ล้มป่วยหนักนอนไม่ได้สติเกือบสิบวัน และท่านหมอที่มาตรวจรักษาบอกกับนายท่านเกี่ยวกับเรื่องความจำ ที่อาจจะขาดหายไปบางส่วนไว้เช่นกัน นี่คงเห็นสาเหตุที่คุณหนูจำเรื่องที่ช่วยคุณชายใหญ่โจวไม่ได้ก็เป็นได้นะเจ้าคะ”“อ

โจวเหวินหลงกลับมาในห้องส่วนตัวพร้อมกับรอยยิ้มที่อบอุ่นให้แก่ไป๋เล่อฉิง เพราะเรื่องบทกวีที่ไม่น่าฟังเขาคิดว่าสตรีตรงหน้าคงหมดสนุก ตอนนี้หากพานางไปเดินเล่นกลางตลาดอาจกลายเป็นจุดสนใจ จึงคิดว่าควรพานางกลับจวนไปก่อนคงเป็นทางออกที่ดีที่สุด“ขอบคุณพี่ชายโจวที่ปกป้องฉิงเอ๋อร์เจ้าค่ะ บัณฑิตพวกนั้นดูจะเคารพและให้เกียรติท่านไม่น้อยเลยนะเจ้าคะ”“อันที่จริงพี่เคยสอบผ่านระกับจิ้นซื่อ เพียงแต่พี่ชอบทำงานอย่างอิสระมากกว่าการทำงานในราชสำนัก จึงสละสิทธิ์ตำแหน่งขุนนางให้บัณฑิตคนอื่นที่เหมาะสม ดังนั้นบัณฑิตที่มาในวันนี้พวกเขาย่อมจดจำชื่อแซ่ของพี่ได้”“อ้อ ที่แท้ท่านก็เก่งกาจไม่เบาเลยนะเจ้าคะ ฉิงเอ๋อร์ไม่แปลกใจเลยที่การค้าของตระกูลโจวจะครอบคลุมอย่างกว้างเช่นทุกวันนี้”“ขอบใจฉิงเอ๋อร์ที่ชมแต่ว่าการชุมนุมบทกวีน่าจะไม่มีอะไรสนุกแล้ว พี่ไปส่งเจ้ากลับจวนดีกว่าไว้พี่จะพาเจ้าออกมาเดินเล่นใหม่ก็แล้วกันนะ”“ก็ดีเจ้าค่ะ ฉิงเอ๋อร์ไม่อยากฟังเรื่องไร้สาระที่คนจะต้องพูดถึงมันอีก”“ดีมาก ไปกันเถิด”“เจ้าค่ะ”โจวเหวินหลงประคองไป๋เล่อฉิงออกจากร้านน้ำชาท่ามกลางสายตาของคนจำนวนมาก แต่เขาสนใจเพียงสตรีร่างบางที่เดินอยู่ข้าง ๆ

ต้นยามเหม่าของวันถัดมาจงผิงเกิดความงุนงงทันที เมื่อเห็นว่ามีคนยืนรออยู่หน้าโรงเตี๊ยมพร้อมม้าและสัมภาระ ไป๋เซียวหยาเห็นเช่นนั้นจึงต้องแนะนำให้พวกเขาได้รู้จักก่อนจะออกเดินทาง“จงผิง”“ขอรับท่านแม่ทัพ”“นี่คือจินเซินกับจื่อโจวสองคนนี้จะตามพวกเราไปยังชายแดน เพื่อช่วยจัดการเรื่องที่ท่านพ่อเตือนมาในจดหมาย ระหว่างทางค่อยทำความคุ้นเคยตอนนี้รีบออกเดินทางเถิด”“บ่าวทราบแล้วขอรับ /ขอรับท่านแม่ทัพ /ขอรับท่านแม่ทัพ”เสียงฝีเท้าม้าทั้งสี่ตัวเร่งความเร็วตั้งแต่ออกจากเมืองจินฮวน พวกเขาทั้งสี่คนเดินทางด้วยความเร็วและพักเอาแรงระหว่างทางตามป่าเขา เนื่องจากไม่ต้องการเสียเวลาไปมากกว่านี้ได้อีกแล้วหากคนของเสนาบดีเส้าสามารถส่งข่าวถึงแม่ทัพของแคว้นหนานเฉิง ชายแดนของทั้งสองแคว้นอาจเกิดการปะทะก่อนที่ตนจะไปถึงก็เป็นได้ ทำให้การเดินทางจำต้องหยุดพักให้น้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้ด้วยความรีบร้อนไป๋เซียวหยากับผู้ติดตามอีกสามคนในที่สุดก็มาถึงชายแดนของเมืองฮวยติง ซึ่งใช้เวลารวมแล้วอีกสามสี่วันก็ครบหนึ่งเดือนพอดี แม้จะเพิ่งมาถึงแต่ไป๋เซียวหยามิได้พักผ่อนเขาเรียกรองแม่ทัพมาพบทันทีรองแม่ทัพซือโหย่งที่ถูกตามตัวจึงมาปรากฏต

เพื่อไม่ให้ครอบครัวเป็นห่วงหลังจากส่งพวกจินเซินออกเดินทางแล้ว ไป๋เซียวหยาจึงได้เขียนจดหมายถึงเรื่องที่เกิดขึ้นส่งไปถึงบิดา โดยไม่ลืมถามเกี่ยวกับนายน้อยตระกูลโจวที่ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือตนส่วนจินเซินได้ส่งจดหมายถึงโจวเหวินหลงเรื่องที่กำลังเดินทางกลับเมืองหลวง พร้อมพยานและหลักฐานปลอมที่ค้นเจอ หลังจากนี้เจ้านายของตนจะได้วางแผนขั้นต่อไปว่าจะจัดการเสนาบดีเส้าอย่างไรทางด้านเมืองหลวงหลังจากไป๋เล่อฉิงเปิดใจพูดคุยกับโจวเหวินหลงไปตรง ๆ ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนก็เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ไม่มีวันไหนที่ไป๋เล่อฉิงจะไม่ได้รับการเอาใจใส่จากโจวเหวินหลงนอกจากการพาไป๋เล่อฉิงออกไปเดินเล่นทำสิ่งที่นางชื่นชอบแล้ว โจวเหวินหลงยังช่วยสอนนางเกี่ยวกับเรื่องการค้า การเจรจากับคู่ค้าให้ตนเป็นฝ่ายได้เปรียบซึ่งเป็นสิ่งที่ไป๋เล่อฉิงชื่นชอบอย่างมากและการที่บุรุษรูปงามกับสตรีหน้าตางดงามเดินเคียงข้างกันไปทุกที่ในเมืองหลวง ยิ่งทำให้สตรีมากมายอิจฉาตาร้อนแต่ก็ทำได้เพียงเท่านั้น ขืนพวกนางเข้าไปแทรกสร้างความวุ่นวายมีหวังตระกูลของตนคงเดือดร้อนเป็นแน่เพียงแต่เรื่องความสนิทสนมของไป๋เล่อฉิงกับโจวเหวินหลง ดังไปเข้าหูของเส้าเหยี่ยนเ

ภายหลังเรื่องวุ่นวายที่เส้าเหยี่ยนเสียงก่อขึ้นได้จบลง ไป๋เล่อฉิงที่มีโจวเหวินหลงคอยช่วยชี้แนะการตรวจสมุดบัญชีร้านค้า จนเล่มที่นางตรวจได้เสร็จสิ้นลงก็แทบจะกระโดดตัวลอย เนื่องจากจิตใจของนางล่องลอยไปยังเหลาอาหารแล้วนั่นเองแต่ยังดีที่ไป๋เล่อฉิงควบคุมอารมณ์ดีใจเอาไว้เสียก่อน และไม่ลืมเอ่ยถามพี่สาวของตนว่าจะไปกับนางหรือไม่ ไป๋เฟิงฮวาย่อมปล่อยให้คนสองคนได้อยู่กันตามลำพัง เพื่อพัฒนาความสัมพันธ์ให้แน่นแฟ้นยิ่งขึ้น ทำไมนางต้องไปเป็นก้างขวางคอพวกเขาด้วยเล่า“พี่หญิงใหญ่เจ้าคะนี่ก็ใกล้จะยามอู่แล้ว ท่านจะไปชิมอาหารรายการใหม่ที่เหลาอาหารของพี่ชายโจวด้วยกันไหมเจ้าคะ”“หือ ฉิงเอ๋อร์ไปกับคุณชายใหญ่โจวเถิด พี่สาวมีนัดกับสหายเอาไว้แล้วคงไปกับเจ้าไม่ได้”“อ่อ เช่นนั้นหลังจากกินมื้อเที่ยงเสร็จฉิงเอ๋อร์จะรีบกลับจวนนะเจ้าคะ”“กลับให้ตรงเวลาอย่าถะเหลถะไหลล่ะ”“ฉิงเอ๋อร์ทราบแล้วเจ้าค่ะ”โจวเหวินหลงรอให้ไป๋เล่อฉิงพูดคุยกับพี่สาวให้เรียบร้อยเสียก่อน เขาถึงจะกล่าวลากับพี่สาวของว่าที่ฮูหยินได้“คุณหนูใหญ่ไป๋ไม่ต้องห่วงข้าจะพาฉิงเอ๋อร์ไปส่งที่จวนด้วยตนเอง”“รบกวนคุณชายใหญ่โจวแล้วเจ้าค่ะ” ไป๋เฟิงฮวาย่อตัวคำนับโจวเ