Tous les chapitres de : Chapitre 31 - Chapitre 40

ด้านไป๋เฟิงฮวาที่กลับมาร่วมรับสำรับมื้อกลางวันกับมารดาที่จวน นางก็ต้องสนทนาเรื่องของไป๋เล่อฉิงกับโจวเหวินหลง เนื่องจากมารดารู้สึกมีความสุขทุกครั้งที่เห็นโจวเหวินหลงดูแลเอาใจใส่บุตรสาวคนเล็กอย่างดี“ฮวาเอ๋อร์เหตุใดกลับมาเพียงลำพังเล่า ฉิงเอ๋อร์ไม่กลับมาพร้อมกับลูกหรอกหรือ”“คิ ๆ ๆ ท่านแม่อย่าห่วงไปเลยเจ้าค่ะ ป่านนี้ฉิงเอ๋อร์คงพุงกางเพราะอาหารอร่อยที่เหลาอาหารตระกูลโจวแล้วล่ะ”“หือ วันนี้คุณชายใหญ่โจวก็ไปรับน้องสาวของเจ้าอีกแล้วรึ?”“ไอหยา ท่านแม่ท่านใช่ว่าไม่รู้นี่นาวันไหนที่คุณชายใหญ่ไม่มา นั่นหมายความว่าเขามีงานสำคัญมากต้องจัดการ แต่พอมีเวลาว่างก็วิ่งมาอยู่เป็นเพื่อนฉิงเอ๋อร์ พานางไปโน่นมานี่ตามใจยิ่งกว่าพวกเราเสียอีกนะเจ้าคะ”“แม่ชักจะชอบคุณชายใหญ่โจวเสียแล้วสิ ช่างเป็นบุรุษที่ตรงไปตรงมากล้าแสดงออกต่อหน้าผู้คน ว่าฉิงเอ๋อร์เป็นคนสำคัญของเขาดีกว่าคนอย่างเส้าเหยี่ยนเสียงไม่รู้ตั้งกี่เท่า”“ดูท่าว่าที่บุตรเขยคนเล็กของตระกูลไป๋คงหนีไม่พ้นคุณชายใหญ่โจวเสียแล้วกระมัง ถูกใจท่านแม่และฉิงเอ๋อร์เช่นนี้ท่านพ่อกับพี่ใหญ่คงไม่กล้าทัดทานเป็นแน่แท้”“หึ ลองบิดาเจ้ากล้าทัดทานดูสิแม่จะไปนอนเรือนอื่น

สองวันต่อมาโจวฉีหมิงพร้อมผู้ติดตามจึงออกเดินทางตั้งแต่เช้ามืด พวกเขาใช้เวลาในการเดินทางจากเมืองเหมาชางไปถึงเมืองซีฮุ่ยเจ็ดวัน และหยุดพักอยู่ที่นี่เพียงหนึ่งคืนในยามอู่ของวันถัดมากลุ่มของจินเซินก็มาถึงแม้ว่ากลุ่มของจินเซินจะดูอ่อนเพลียเล็กน้อย แต่พวกเขามิได้อ่อนแอถึงเพียงนั้น ไม่ว่าภารกิจนี้จะเร่งรีบเพียงใดร่างกายของคนย่อมต้องการพักผ่อน โจวฉีหมิงเห็นเช่นนั้นจึงให้คนที่ติดตามตนเอง ช่วยดูแลเรื่องพยานสองคนที่นำมาด้วยแทนจินเซิน“คารวะคุณชายเล็กขอรับ /คารวะคุณชายเล็กขอรับ”“ไม่คิดว่าจะบังเอิญพบท่านที่เมืองซีฮุ่ย”“หึ ใช่เรื่องบังเอิญเสียที่ไหนเล่าจินเซิน เพราะพี่ใหญ่สั่งให้ข้ามาช่วยดูแลพยานและหลักฐานสำคัญต่างหาก ยามนี้รอเพียงแค่พวกเรากลับไปถึงเมืองหลวง การโค่นขุนนางกังฉินอำนาจล้นมือจะได้สำเร็จเสียที”“อ้อ ที่แท้ก็เป็นนายน้อยที่สั่งการนี่เอง”“ข้าจัดการเรื่องห้องพักไว้แล้วพาจื่อโจวกับอื่น ๆ ไปพักเถิด ส่วนพยานสองคนนั่นให้จ่านเผิงช่วยดูแลไปก่อนอีกสองวันค่อยออกเดินทางกันต่อ”“ขอบคุณคุณชายเล็กขอรับ”เมื่อจินเซินกับจื่อโจวแยกตัวไปแล้วโจวฉีหมิงจึงส่งสัญญาณให้จ่านเผิง พาผู้ติดตามกลุ่มของตนออกไปดูแ

“กรมตุลาการตรวจสอบทำคดีไม่เคยกล่าวหาผู้ใดโดยไร้หลักฐาน รบกวนใต้เท้าเซิ่งเปิดตาให้กว้าง ๆ ดูให้ดีว่าในมือข้าคือสิ่งใด” ฝูอวิ้นมู่ตอบกลับเพียงเท่านั้นก็หันไปกราบทูลฮ่องเต้เพื่อถวายหลักฐานในมือของตน“ฝ่าบาทในหีบไม้ใบนี้ล้วนเป็นหลักฐานการกระทำผิดของใต้เท้าเส้าและพรรคพวก นอกจากหลักฐานในหีบไม้แล้วกระหม่อมยังมีพยานอีกสองคน หากพระองค์ทรงต้องการสามารถเบิกตัวเข้ามาได้ทันทีพ่ะย่ะค่ะ”“จั๋วกงกงเจ้าไปนำหีบไม้นั่นมาให้เจิ้นเร็วเข้า หากนี่เป็นสิ่งยืนยันว่าเสนาบดีเส้ากระทำความผิดจริง เจิ้นย่อมตัดสินโทษตามกฎหมายบ้านเมืองอย่างแน่นอน”“พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท”จั๋วกงกงรับหีบไม้จากฝูอวิ้นมู่ขึ้นไปถวายต่อฮ่องเต้ เพียงแค่ทรงเปิดหีบไม้และหยิบจดหมายที่เสนาบดีเส้าคิดใส่ร้ายแม่ทัพไป๋ขึ้นมาทอดพระเนตร ก็ทำเอาทรงกริ้วหนักยิ่งได้ทอดพระเนตรหลักฐานอื่น ๆ ที่เหลือยามนี้กลับกลายเป็นทรงมีโทสะอย่างรุนแรงปัง! “เส้าเฉิงเจ้าช่างบังอาจนักเงินทองมากมายที่ต้องช่วยราษฎร เจ้ากับพรรคพวกกลับแบ่งสันปันส่วนกันไปเกือบหมด แม้แต่แม่ทัพไป๋ผู้ชนะศึกสงครามมาหลายครั้ง เจ้ายังคิดจะใส่ร้ายป้ายสีเพื่อทำลายคนที่ปกป้องแผ่นดิน เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงแอบใ

สามวันต่อมาขบวนเดินทางของนายท่านโจวและฮูหยินก็กลับมาจากไปท่องเที่ยวแดนใต้ ทั้งสองแม้จะส่งต่อกิจการให้บุตรชายทั้งสองดูแล แต่ไม่ว่าอย่างไรยามไปที่ใดก็อดจะนำสินค้ากลับมามากมายไม่ได้อยู่ดีโจวเหวินหลงกับโจวฉีหมิงยืนรอต้อนรับบิดามารดาอยู่ด้านหน้าจวน ด้วยท่าทางเคร่งขรึมที่เป็นเอกลักษณ์ของโจวเหวินหลง มักจะทำให้มารดาบ่นอยู่บ่อย ๆ เนื่องจากเกรงว่าบุตรชายคนโตจะไม่มีสตรีใดอยากเข้าใกล้“คารวะท่านพ่อท่านแม่ขอรับ /คารวะท่านพ่อท่านแม่ขอรับ”หลีฮูหยินผละจากสามีเข้ามาจับมือบุตรชายทั้งสองอย่างรวดเร็ว “หลงเอ๋อร์ หมิงเอ๋อร์ แม่คิดถึงพวกเจ้าสองคนยิ่งนัก”“ท่านแม่ลูกกับพี่ใหญ่ก็คิดถึงท่านขอรับ โดยเฉพาะพี่ใหญ่ที่คิดถึงพวกท่านมากกว่าหลายเท่าในเวลานี้”“หือ หมิงเอ๋อร์เจ้าหมายความว่าอย่างไร แม่ดูท่าทางพี่ใหญ่ของเจ้าก็ไม่เห็นมีอันใดแปลกตรงไหนเลยนะ”นายท่านโจวก็ลอบสังเกตบุตรชายคนโตของตนอย่างที่บุตรชายคนเล็กกล่าวมา แต่เขาเห็นด้วยอย่างที่หลีฮูหยินกล่าวมาจริง ๆ“นั่นน่ะสิแม่ของเจ้าพูดถูกนะหมิงเอ๋อร์ ดูสิพี่ใหญ่ของเจ้าไม่เห็นว่าจะกระตือรือร้นอันใดเลยสักนิด”“หึ ๆ ๆ ถ้าพวกท่านอยากรู้ก็เข้าไปนั่งพูดคุยกันด้านในดีกว่าข

ชาตินี้ข้าเลือกเขาเป็นสามีระหว่างทางกลับโจวเหวินหลงถูกฝูอวิ้นมู่บ่นให้เล็กน้อยเรื่องที่ยอมให้ตนติดตามมา โดยหวังว่าวันนี้เขาจะได้เห็นหน้าของคุณหนูใหญ่ไป๋เสียหน่อย แต่จนแล้วจนรอดนางก็ไม่ยอมออกมาต้อนรับ ทำให้ฝูอวิ้นมู่รู้สึกผิดหวังอยู่เล็กน้อย“เฮ้อ อาหลงเจ้าว่าข้าไม่มีดวงเรื่องเนื้อคู่หรือไม่นะ”“หึ ๆ ๆ ทำไมเจ้าผิดหวังมากหรือที่คุณหนูใหญ่ไป๋ไม่ออกมาต้อนรับร่วมกับใต้เท้าไป๋”“ไอหยา ข้าก็แค่อยากเห็นนางชัด ๆ สักครั้ง เผื่อว่าระหว่างข้ากับนางจะมีวาสนาต่อกันทันทีที่ได้พบหน้าก็เท่านั้นเอง”โจวเหวินหลงตอบคำถามโดยไม่มองสหายเกี่ยวกับเรื่องของไป๋เฟิงฮวา “ใช่ว่าเจ้าจะไม่มีโอกาสเสียเมื่อไหร่ ในวันที่ข้ามารับตัวฉิงเอ๋อร์คุณหนูใหญ่ไป๋นางต้องออกมาช่วยต้อนรับแขก เจ้าย่อมได้เห็นนางหรือบางทีอาจได้พูดคุยกันก็เป็นได้นะอามู่”“ใช่ เจ้าพูดไม่ผิดในวันนั้นนางต้องมาช่วยครอบครัวต้อนรับแขก ขอบใจเจ้ามากนะอาหลงที่ช่วยเตือนข้าเรื่องนี้ เช่นนั้นข้าขอตัวก่อนก็แล้วกันดูเหมือนว่าเสื้อผ้าที่มีอยู่ของข้าคงต้องตัดใหม่ จะได้ไม่ทำให้เจ้ากับท่านลุงท่านป้าขายหน้าในวันงาน ข้าไปล่ะ” ฝูอวิ้นมู่เมื่อได้รับคำชี้แนะจากสหายก็กลับมาม