Todos los capítulos de Dirty Rich Billionaire: Capítulo 51 - Capítulo 60

“Rico, anong ipapangalan natin sa baby natin?” tanong ko sa kaniya, mahina pero excited.Hinaplos ni Rico ang buhok ko nang dahan-dahan, iyong tipo na ingat na ingat siya, baka matanggal ang isa sa mga buhok ko. Ngayon lang niya ito ginawa. Ngayon lang din siya sobrang naging sweet.“Kapag lalaki, gusto ko ang pangalan niya ay Raven. Kapag babae naman, Cindy.”Nilingon ko siya na nakakunot ang noo. Halatang hindi ko gusto ang pangalang naisip niya. Mas mataas pa kasi ang standard ko riyan.“No, Rico. Our baby has Morgan blood. Hindi puwedeng simple lang ang pangalan niya. Dapat may dating. Iyong tipo na katatakutan kaagad kapag narinig ang pangalan niya,” excited kong sabi, saka hinimas ang tiyan ko.Pinaharap na ako ni Rico sa dagat at pinagpatuloy ang paghagod sa buhok ko. Inaantok ako sa ginagawa niya, pero na-relax naman ang ulo ko.“Eh, ano ba ang gusto mo?”Napaisip ako saglit at napangiti.“Maybe he could be Randall, or she could be Calleigh,” nakangiting sabi ko.“Sige. Ikaw a

Nagmadali akong dumaan sa bintana. Chineck ko pa kung safe sa labas, baka may bala na sumalubong sa akin. Kahit nanginginig, nagawa kong makalabas. Walang katao-tao dito. Ibig sabihin, nasa loob na sila ng safehouse.Bigla na naman akong nakonsensya sa pag-iwan ko kay Dad. Hindi ko na alam kung anong nangyari sa kaniya. Kahit kina Manang at sa family doctor namin ay wala akong balita.Sana ay makaligtas sila.Kung naririto lang si Rico, hindi ito mangyayari. Hindi niya kami pababayaan. Pero nagkataon na sinalakay rin ang compound. “Teka, hindi kaya konektado ang pagsalakay nila roon at dito?” tanong ko sa sarili habang tumatago sa damuhan.Sana ay mali ang hinala ko.Sana ay hindi kami mahulog sa trap nila. “NASAAN ANG ANAK MO?!”Napatakip ako ng bibig nang marinig ang boses na iyon. Siguradong si Dad ang kinakausap nila. At base sa tono ng pananalita niya, galit na siya kay Dad. “Kahit anong gawin mo, hindi mo makukuha ang anak ko,” matigas na sabi ni Dad. “PUWES, PAHIHIRAPAN KA

“Sa akala mo ba’y hindi ko palalampasin ang ginawa mo sa akin? Akala mo ba ay matatahimik na lang ako habang inaagaw mo sa akin ang lalaking mahal ko?” tanong ni Ria, na nanggigigil. “‘Di ba sabi ko naman sa iyo, sa akin pa rin ang huling halakhak.”Kinuyom ko ang mga kamay ko. Ramdam ko ang galit na nagmumula sa puso ko. Hindi lang niya ginamit ang identity ko; dumating pa sa puntong gusto niya akong ipapatay para lang makuha ang lalaking mahal niya.Ganito ba dapat kapag nagmamahal? Hahamakin ang lahat, masunod lang ang sinisigaw ng puso niya?Pero mali ang pagmamahal ni Ria. Dahil sa obsession niya, nakagawa na siya ng kasalanan. Para sa akin, iyon ang pinakamasahol na ginawa niya. “Nakuha mo man si Rico, hindi mo maitatago na naging masama ka para lang masunod ang gusto mo, Ria. In the end, mawawala sa iyo ang mga bagay na nakuha mo sa masamang paraan,” ani ko. Pero bigla niya akong sinampal at tinulak.Bumagsak ako sa sahig. Hindi ko kaagad nagawang tumayo dahil natakot ako. Na

Ang tunog ng putok ay parang pumutol sa oras. Sa isang iglap, nagkagulo sa compound: mga sigaw, mga yabag, mga kaluskos ng baril na hinahawakan. Kumikislap ang mga ilaw at ang hangin ay puno ng alikabok at takot.“Rico!” sigaw ko, pero natabunan ng ingay ang boses ko. Nakita kong tumakbo siya papunta sa akin, pero bago pa siya makalapit, may dalawang tauhan ni Ria ang humila sa akin palayo.“Let me go!” sigaw ko, nagpupumiglas, pero mas malakas sila.Si Ria ay nakatayo sa gitna ng kaguluhan, hawak ang baril. Ang mga mata niya ay nagliliyab. “Get her out of here!” utos niya.Ang mga tauhan niya ay mabilis na kumilos. Hinila nila ako papunta sa likod ng compound, habang naririnig ko ang mga sigaw ni Rico at ang mga putok ng baril sa paligid.“Ria!” sigaw ni Rico. “Huwag mo siyang gagalawin! Huwag mong sasaktan ang mag-ina ko!”Pero huli na, nailayo na nila ako.“Ria, please…” mahinang sabi ko. “You don’t have to do this.”Tumawa siya, pero walang saya. “You think you can talk your way

Tahimik ang gabi. Ang hangin ay malamig, pero may lambing na parang yakap ng alaala. Sa loob ng maliit na silid, naririnig ko ang mahinang iyak ng sanggol, ang tunog na pumupuno sa bawat puwang ng puso kong matagal nang basag.Nanganak ako kanina. Isang malusog na batang lalaki.Habang nakahiga ako, pinagmamasdan ko siya. Ang balat niya ay maputi, ang buhok ay itim na itim, at ang mga mata niya, bagaman hindi pa ganap na bukas, ay may liwanag na pamilyar sa akin.“Hi, baby,” mahina kong sabi, sabay haplos sa pisngi niya. “Welcome to the world.”Lumapit ang nurse sa akin. May ngiti sa labi niya. “Ang gwapo ng anak mo, Cassandra. May pangalan na ba siya?”Ngumiti ako, kahit may luha sa gilid ng mata. “Oo. Rico Morgan Varela.”Tumahimik ang nurse, parang alam niya ang bigat ng pangalang iyon. “Magandang pangalan,” sabi niya, sabay alis.Naiwan kaming dalawa, ako at si Rico. Hindi ang Rico na nawala, kun’di ang Rico na muling bumalik sa anyo ng pag-asa.Habang pinagmamasdan ko siya, bumal