All Chapters of สายใยแห่งรัก: Chapter 21 - Chapter 30

ค่ำคืนอันเหนื่อยล้าผ่านไปอย่างรวดเร็ว เมื่อเข้าสู่ช่วงเวลาย่ำรุ่ง ลลัลนาขยับตัวไปมา หญิงสาวรู้สึกหนักที่เอวแต่เลือกที่ไม่ลืมตาขึ้นมามอง เธอเหนื่อยจนไม่อยากจะตื่นเสียด้วยซ้ำ“อรุณสวัสดิ์ครับคุณภรรยา” นัทธีที่ปกติเป็นคนตื่นเช้า เขาตื่นตั้งแต่ตี 5 ชายหนุ่มนอนเอามือเท้าศีรษะมองลลัลนามาสักพักแล้ว“อรุณสวัสดิ์ค่ะ” ลลัลนาตอบเขาก่อนจะพลิกตัวซุกใบหน้าเข้าหาอ้อมกอดของเขานัทธีกอดภรรยาของเขาไว้ก่อนจะแกล้งเธอด้วยการโอบกอดเอวคอดเล็กไว้แน่นแล้วพลิกให้ร่างบางขึ้นมานอนบนตัวเขา“ไม่ตื่นเหรอครับ” มือใหญ่กอดเอวคอดเล็กเอาไว้หลวมๆ“ไม่ตื่นค่ะ ฝันดีค่ะ” ลลัลนาตอบสามีเสียงงัวเงียทั้งที่ยังไม่ลืมตา“งั้นพี่ปลุกนะ” นัทธีพูดจบก็พลิกตัวของลลัลนาลงนอนหงาย แล้วตัวเขาขึ้นไปคร่อมทับเธอเอาไว้“ลัล”“คะ”“…..” เขาไม่ได้พูดอะไร ใบหน้าหล่อเหลาก้มลงจุมพิตริมฝีปากนุ่มแผ่วเบาหญิงสาวสะดุ้งเล็กน้อยแต่ก็เผยอปากรับจุมพิต ให้ลิ้นหนาได้แทรกเข้าไปชิมความหวาน มือใหญ่ข้างหนึ่งทำหน้าที่แกะกระดุมชุดนอนเพื่อเปิดทางให้เจ้าของร่างสูงได้มองดอกบัวตูมคู่งามได้ถนัดตาเขาจูบหญิงสาวจนพอใจจึงถอนริมฝีปากออก ปากหยักลากไล้ลงมาตามลำคอขาวเนียน ขบ

ลลัลนารู้สึกตัวขึ้นมาด้วยความปวดระบมร่างกาย เธอหลับไปกว่า 3 ชั่วโมง หญิงสาวพลิกตัวนอนตะแคง ก็เห็นว่านัทธีตื่นแล้ว และกำลังมองเธออยู่“ทำไมไม่ปลุกลัลล่ะคะ”“พี่ปล่อยให้ลัลพักให้เต็มที่ไง” ลลัลนาเขินกับคำพูดของเขา เขาหัวเราะออกมาเบาๆ“แม่เสือสาวคนเมื่อเช้าหายไปไหนเสียแล้วล่ะ”“พี่นัทคะ” ลลัลนาอายจนต้องดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมใบหน้าตัวเอง นัทธีหัวเราะชอบใจ ก่อนจะสะบัดผ้าห่มออกให้พ้นตัว วงแขนแกร่งช้อนอุ้มเรือนร่างเปลือยเปล่าขึ้น เดินตรงเข้าห้องน้ำไปนัทธีอุ้มลลัลนามาวางลงในอ่างอาบน้ำที่ขนาดกำลังพอดีสำหรับ 2 คน เปิดน้ำอุ่นใส่จนเต็มอ่างให้หญิงสาวได้ผ่อนคลายร่างกาย หลังจากผ่านศึกครั้งแรกมาอย่างหนัก เรียวขายาวก้าวตามลงมาในอ่างและไปนั่งซ้อนหลังลลัลนาไว้ ก่อนจะดึงให้เธอเอนหลังมาพิงเขา“แหม ดูแลดีจังเลยนะคะ” ลลัลนาแซวสามีในขณะที่ยังหลับตาอยู่“แน่นอนสิ เมียทั้งคนนี่” เขาตอบเธออย่างอารมณ์ดีหลังจากแช่น้ำอุ่นอยู่นานพอสมควร ลลัลนาก็รู้สึกว่าร่างกายของเธอผ่อนคลายขึ้นมาก ไม่มีอาการปวดเมื่อยหรือระบมตัวอย่างที่ควรจะเป็น เหลือเพียงอาการเจ็บแปลบเพียงเล็กน้อยตรงพื้นที่ที่เขาบุกรุกหนักหน่วงตลอดช่วงเช้าที่ผ่านมา

ลลัลนารอมารดาเพียงไม่นานท่านก็ลงมา เธอจึงพาท่านเดินทางไปยังบ้านของฟางข้าว ที่ตอนนี้ คุณปลายฝน มารดาของฟางข้าวกำลังรอข่าวของบุตรสาว ด้วยใจหวังว่าจะได้รับข่าวของบุตรสาวเสียที ไม่ว่าทางใดก็ทางหนึ่ง“คุณแม่คะ” หญิงสาวก้าวเข้าไปในบ้านของเพื่อนรัก หลังจากที่จอดรถเรียบร้อย เธอพบว่าทั้งปลายฝน วัชระ บิดาของวัชระ ทุกคนมารวมกันเพื่อรอฟังข่าวของหญิงสาว“หนูลัล” ปลายฝนลุกขึ้นมาเมื่อเห็นลลัลนาเข้ามาในบ้าน“ได้ข่าวหนูข้าวหรือยังคะน้องฝน” กานดาเดินมาโอบคุณปลายฝนก่อนจะสอบถามอย่างเป็นห่วง“ยังเลยค่ะ พี่ดา” ปลายฝนตอบหญิงสาวรุ่นพี่ด้วยความทุกข์ใจกานดาพยุงปลายฝน มารดาของเพื่อนสนิทบุตรสาวให้มานั่งที่โซฟาดังเดิม“คือ ลัลมีอะไรจะบอกทุกคนค่ะ” ลลัลนาตัดสินใจที่จะบอกทุกคนครืด ครืด“แม่คะ ดลติดต่อมาค่ะ ทุกคนรบกวนเงียบก่อนนะคะ” ลลัลนาหันไปบอกกับทุกคนก่อนจะกดรับสายโทรศัพท์ และกดเปิดลำโพง“ฮัลโหล ดล”“…..เดี๋ยวเราจะพาข้าวกลับไปนะ”“อืม ขอบใจนะ ขอบใจนะที่เชื่อเรา”“ขอโทษนะ เราจะกลับไปรับผิดชอบทุกอย่าง”“กลับมาแล้วค่อยว่ากัน”ลลัลนากดวางสาย ทุกคนมองหน้ากันอย่างไม่เข้าใจ“หมายความว่า ณดล เป็นคนพาข้าวไปงั้นเหรอ” วัชร

หญิงสาวเลิกแกล้งเขา เธอขยับสะโพกโหย่งขึ้นแล้วทิ้งตัวลงมาครอบครองมัน บดควงสะโพกตอนทิ้งตัวลงที่โคนเนื้อเนิบนาบ จนนัทธีทนไม่ไหวคำรามออกมาเสียงดังชายหนุ่มเสียวซ่านรุนแรงกับสิ่งที่เธอปรนเปรอให้เขา จนเขาต้องดึงเธอมาขยี้จูบหนักหน่วง หญิงสาวตอบสนองเขาด้วยความรุนแรงไม่แพ้กัน เขาถอนริมฝีปากออกมากัดที่ไหล่เธอแรงๆ ยิ่งเพิ่มความเสียวซ่านให้กับทั้งคู่เมื่อเริ่มมองเห็นปลายทาง ลลัลนาจับบ่าหนาของชายหนุ่มไว้มั่น ก่อนจะร่อนสะโพกรัวเร็ว ชายหนุ่มช่วยเบาแรงเธอ จับเอวเล็กกระแทกลงมา จนใกล้ถึงปลายทางหญิงสาวเพิ่มความเร็ว ในคราท้าย ทิ้งตัวลงมาจนสุดแรง ปลดปล่อยน้ำหวานออกมาชะโลมแท่งเนื้อร้อนที่ตอนนี้เธอรู้สึกว่ามันขยายขึ้นจนแน่น“ถึงตาผัวแล้วนะครับ”นัทธีอุ้มหญิงสาวลุกขึ้น จับหญิงสาวนอนลงบนพื้น จับขาเธอขึ้นพาดบ่าตนเองข้างหนึ่ง กดกระแทกท่อนเนื้อขนาดเขื่องเข้าใส่ร่องคับแน่นของภรรยาสาวเต็มแรงสะโพกแน่นงัดขึ้นเวลากระแทกลงไป ก่อนจะถอนออกมาจนเกือบจะหลุด หญิงสาวหวีดครางสุดเสียงเวลาที่เขากระแทกกายเข้ามา มันลึกจนชนมดลูกของเธอ หญิงสาวจุกจนแน่นท้อง แต่กลับสร้างความเสียวซ่านจนเหมือนมองเห็นสวรรค์อยู่ตรงหน้าชายหนุ่มเห็นภรรย

ก๊อก ก๊อก“เชิญ”“พี่นัท”“อ้าว มาแล้วเหรอ นั่งสิ”“ครับ…”นัทธีมองผู้มาใหม่ ที่กดล็อกประตูห้องทำงานเขา ก่อนจะเดินมานั่งเก้าอี้ตรงหน้าโต๊ะทำงานของตัวเองแล้วยื่นซองเอกสารมาให้“พี่ลองดูเอกสารก่อน ผมเกรงว่าพี่อาจจะไม่เชื่อ”“ข้อมูลนายไม่เคยพลาด ทำไมพี่จะไม่เชื่อล่ะ”“ลองดูก่อนเถอะครับ” นัทธีสบตากับแขกก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบซองเอกสารบนโต๊ะมาเปิดดู“ใกล้ตัวกว่าที่คิดนะ”“ครับ แล้วมันก็เรื่องใหญ่กว่าที่คิดกันในตอนแรกเยอะมาก ผมว่าพี่ต้องระวังตัวแล้วนะ”“อืม เดี๋ยวพี่ติดต่อเพื่อนให้ส่งคนมาช่วยอีกแรง”“ระวังตัวนะพี่ มีอะไรให้ผมช่วยก็บอกนะ”“ไม่ต้องห่วง นายระวังตัวเองด้วย เพราะนายหาข้อมูลมาให้พี่ นายอาจจะโดนหางเลขไปด้วย”“ไม่เป็นไรพี่ เดี๋ยวผมอาจจะไปเก็บตัวสักพัก”“โอเคขอบใจมาก …เฟรม…”หลังคุยกันเสร็จ วัชระก็ขอตัวกลับเลย เพราะเขาจะไปทำธุระต่อนัทธีคิดอะไรบางอย่าง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์กดโทรหาใครบางคน เพียงไม่นาน ปลายทางก็รับสาย“กูมีอะไรให้มึงช่วย ครั้งนี้งานใหญ่ กูจำเป็นต้องยืมมือมึง”“จะให้กูช่วยอะไร”“ขอยืมลูกน้องมือดีของมึงหน่อย”“ไปเกี่ยวข้องกับอะไรล่ะคราวนี้”“ไม่ได้อยากจะเกี่ยวหรอก แต่มันหาเร