All Chapters of สายใยแห่งรัก: Chapter 11 - Chapter 20

“ข้าว วันนี้ฉันจะไปหาพี่นัทที่บริษัทอะ แกกลับเลยนะ ไม่ต้องรอฉัน” ลลัลนาหันไปบอกเพื่อนสนิท ขณะกำลังเดินออกจากห้องหลังเลิกคลาส“โอเค วันนี้ฉันว่าจะกลับเร็วพอดี” ฟางข้าวบอกก่อนจะแยกกันไปเมื่อลงมาถึงข้างล่าง“ขอโทษนะคะ มาพบคุณนัทธีค่ะ” หญิงสาวเดินตรงไปบอกพนักงานที่หน้าเคาน์เตอร์ หลังจากเดินเข้ามาภายในบริษัท“ได้นัดไว้ไหมคะ”“ไม่ได้นัดค่ะ”“งั้นคงให้เข้าพบไม่ได้นะคะ วันนี้ท่านประธานสั่งไว้ว่าไม่รับแขกค่ะ”“งั้นสักครู่นะคะ”หญิงสาวพยักหน้าเข้าใจ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มากดโทรออกหาใครบางคน หลังจากที่เธอวางสายลง โทรศัพท์ที่หน้าเคาน์เตอร์ก็ดังขึ้น และเธอก็ได้รับการเรียกจากพนักงานอีกครั้ง“เอ่อ คุณลัลขึ้นลิฟต์ส่วนตัวของท่านประธานได้เลยค่ะ ชั้นบนสุดค่ะ รอสักครู่นะคะ” พนักงานคนดังกล่าวเดินออกมาจากด้านในเคาน์เตอร์ แล้วผายมือเชิญให้หญิงสาวเดินตามตนเองไปยังลิฟต์“ขอบคุณค่ะ”เมื่อเดินมาถึงที่ลิฟต์พนักงานกดปุ่มเปิดลิฟต์ให้กับหญิงสาว ลลัลนายิ้มขอบคุณหล่อนก่อนจะก้าวเข้าไปในลิฟต์ หลังจากประตูลิฟต์ปิดลง พนักงานก็เดินกลับมาที่เคาน์เตอร์ตามเดิมพนักงานสาวยืนทำหน้าตกใจแขนขาหล่อนอ่อนแรงจนสั่น เพื่อนพนักงานด้วยกันต

ช่วงเวลาอันแสนสงบสุขของลลัลนาผ่านไปได้ไม่นาน ก็มีเรื่องราวให้หญิงสาวต้องไม่สบายใจ เมื่อได้มีคนปล่อยข่าวในมหาวิทยาลัย ว่าเธอเป็นเมียน้อยของอาจารย์ เนื่องจากมีคนเห็นว่าเธอไปทานอาหารกับนัทธี และเอาไปพูดว่าเธอเป็นเมียน้อยเขาข่าวนี้ แพร่กระจายไปทั่วมหาวิทยาลัย ทำให้ผู้คนเริ่มมองเธอด้วยสายตาแปลกๆ บางคนมองเธอแบบสมเพช บางคนมองแบบหมั่นไส้ อาจเป็นเพราะเธอเป็นดาวมหาวิทยาลัยด้วยหรือเปล่า เลยทำให้ข่าวมันรุนแรงกว่าคนอื่นหลายเท่าตัวนัก และช่วงนี้ตัวนัทธีเองก็ยุ่งๆเรื่องที่บริษัท เลยไม่ได้มาบรรยายที่มหาวิทยาลัยเป็นเวลาเกือบเดือนแล้ว“แก ฉันเริ่มจะทนไม่ไหวแล้วนะ” ฟางข้าวที่กำลังโมโห ได้หันมาบอกกับลลัลนา หลังจากที่ขึ้นมาบนห้องแล้วโดนนักศึกษาคนอื่นแกล้งเดินชนและพูดใส่ว่าลลัลนาเป็นเมียน้อย“อืม ช่างมันเถอะ ฉันขี้เกียจมานั่งแก้ข่าว” ลลัลนาไม่ใส่ใจ“เห้อ ถ้าเป็นฉันนะ ฉันจะเปิดตัวให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย” ฟางข้าวบ่นพลางมองเพื่อนสนิทอย่างไม่ได้ดั่งใจลลัลนามองฟางข้าวขำๆ เธอไม่ใส่ใจเรื่องนี้มากนักเพราะมันไม่ใช่เรื่องจริง หลังจากสองสาวเข้ามาให้ห้องไม่นาน นัทธีก็เข้ามาในห้อง วันนี้เขามีเวลาว่างพอที่จะมาบรรยาย เพ

“ข้าว วันนี้แกไปกับฉันด้วยนะ แกต้องตัดชุดด้วย” ลลัลนาบอกฟางข้าวระหว่างที่นั่งรอนัทธีมารับหลังเลิกเรียน“อือ ฉันเตรียมตัวละ ลดความอ้วนมาเรียบร้อย” ฟางข้าวแซวเพื่อนสนิท“พอแล้วแก ไม่ต้องลดละ แค่นี้ก็ผอมจะแย่ ช่วงนี้แกหน้าซีดๆนะ เป็นอะไรหรือเปล่า”“เอาไว้ฉันพร้อมฉันจะบอกนะ” ฟางข้าวบอกลลัลนาเสียงเบา“แกไหวนะ”“อืม ยังพอไหว” สองสาวจับมือให้กำลังใจกันเงียบๆ ก่อนจะพากันขึ้นรถเมื่อนัทธีขับมาจอดรับพวกเธอหลังจากเดินทางมาถึงร้านที่สั่งตัดชุดเอาไว้ ลลัลนากับนัทธีก็แยกกันไปลองชุด จากวันที่ตกลงกันว่าจะจัดงานเลี้ยง นัทธีกับลลัลนาได้จัดการสั่งตัดชุดและเตรียมงานให้ออกมาดีที่สุด เมื่อทางร้านแจ้งมาว่าชุดเสร็จแล้วให้เธอมาลองชุดเผื่อต้องแก้ไขอะไร เธอกับนัทธีจึงหาวันว่างมาถ้านับจากวันที่สั่งตัดก็เป็นเวลาสองเดือนกว่าแล้ว อีกทั้งลลัลนาเองก็ใกล้จะเรียบจบเต็มที หน้าที่เตรียมงานหลักๆจึงตกไปอยู่กับนัทธีเกือบทั้งหมด“ลัลว่าช่วงหน้าอกคับไปหน่อยค่ะ” หญิงสาวบอกพนักงานที่กำลังช่วยเธอแต่งตัว“หน้าอกใหญ่ขึ้นอีกแล้วหรอ” ฟางข้าวถามเพื่อนสนิทน้ำเสียงล้อเลียน“มั้ง ไม่รู้สิ ไม่ได้สนใจ” ลลัลนาตอบเพื่อนพลางยกแขนขึ้นให้พนัก

ช่วงสายของวัน หลังจากลลัลนานั่งคุยกับมารดาได้สักพัก หญิงสาวจึงขอตัวไปพักผ่อน แล้วเดินขึ้นห้องนอนไปคล้อยหลังลลัลนาเพียงไม่นาน นัทธีได้เดินทางมาถึงที่บ้านของลลัลนา เขารีบเข้ามาในบ้าน เจอกานดากำลังนั่งพักผ่อนอยู่ ชายหนุ่มตรงเข้าไปหาท่านแล้วเล่าเรื่องทุกอย่างให้ท่านฟังเพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจว่าเขากับแอนนี่ไม่มีอะไรจริงๆ กานดารับฟังอย่างเข้าใจก่อนจะบอกให้นัทธีไปปรับความเข้าใจกับลลัลนาก๊อก ก๊อก“เข้ามาเลยค่ะ ไม่ได้ล็อก” เธอขานรับ“ลัล” ลลัลนาหันมามองทันทีที่ได้ยินเสียง“มาทำไมคะ”“พี่มาอธิบาย พี่ไม่อยากให้ลัลเข้าใจผิด” หญิงสาวไม่ได้พูดอะไร เธอทำเพียงแค่นั่งหันหลังให้เงียบๆนัทธีถอนหายใจก่อนจะอธิบายความจริงที่เกิดขึ้น ตอนนี้เขาไม่รู้ว่าลลัลนาจะยังเชื่อใจเขาอยู่ไหม เขาทำได้เพียงแค่อธิบายเหตุการณ์ทั้งหมดให้เธอฟังอันที่จริงตัวเขาเองก็ไม่ได้มีอะไรปิดบังเธอ ตั้งแต่แต่งงานกับลลัลนา เขาอยู่กับเธอแทบจะตลอดเวลานอกจากเวลาทำงาน ซึ่งเขาก็จะบอกกับเธอตลอดว่าเขาจะไปไหนหรือทำอะไร เพียงแต่ครั้งนี้เขาคาดไม่ถึงว่าจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น เขาได้แต่หวังว่าเธอจะเข้าใจและให้อภัยเขาลลัลนานั่งฟังนัทธีอธิบายเงี

ลลัลนาขับรถกลับคอนโดตามที่ได้รับปากนัทธีไว้ หลังจากกลับมาถึงคอนโด เธอก็ตรงเข้าห้องน้ำชำระล้างร่างกายของตัวเอง ก่อนจะออกมาพักผ่อนที่โซฟาในห้องนั่งเล่น พอดีกับที่นัทธีเปิดประตูเข้ามา เขาเห็นหญิงสาวนั่งอยู่ จึงเดินมาหย่อนตัวนั่งลงข้างๆ“ทานข้าวมาหรือยังคะ” ลลัลนาเป็นฝ่ายเอ่ยปากชวนคุยก่อน เพื่อให้นัทธีรู้ว่าเธอไม่ได้มีอะไรติดค้างในใจแล้ว“เรียบร้อยแล้วครับ พี่แวะไปหาคุณพ่อมา เลยทานข้าวกับท่านเลย” ลลัลนาพยักหน้ารับรู้“พอลัลรู้ปัญหาของข้าว ลัลว่าปัญหาของเราเล็กไปเลยค่ะ” ลลัลนาถอนหายใจ นัทธีเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม“ยัยข้าวเครียดจนตรอมใจ ผอมลงเยอะเลยล่ะค่ะ จากที่ข้าวเป็นคนรูปร่างบอบบางอยู่แล้ว ตอนนี้ผอมลงจนน่าเป็นห่วงเลยค่ะ”“เครียดเรื่องอะไรขนาดนั้น”“ยัยข้าวชอบณดลค่ะ แล้วคงจะมีปัญหาอะไรกันอยู่ ยัยข้าวดูนิ่งไปเยอะเลยค่ะ แววตาดูเศร้ามากเลย” ลลัลนาพูดพลางถอนหายใจ นัทธีเองก็ไม่รู้จะปลอบหญิงสาวยังไง เขาเข้าใจที่เธอเป็นห่วงฟางข้าวมาก“เอาเถอะ เวลาเท่านั้นที่จะช่วยทำให้ทุกอย่างดีขึ้น” นัทธีบอกลลัลนาเป็นการปลอบหญิงสาวกลายๆ ว่าเราไม่สามารถแก้ไขปัญหาแทนใครได้ มีเพียงเวลาเท่านั้น ที่จะช่วยแก้ปัญหาลลัลนา