جميع فصول : الفصل -الفصل 200

“ตกลง”หลังจากคนทั้งหมดขึ้นเขามาแล้วฉินเซียวจึงได้สื่อสารกับผู้ชำนาญป่าอย่างสหายตัวโตทันที “ไป๋หู่นำหน้าไปเลยระวังด้วยนะ”“รู้แล้ว พวกเจ้าเดินมาดี ๆ ก็แล้วกัน” เสือขาวก้าวเดินอย่างระมัดระวังทุกฝีก้าวซึ่งการเดินทางของคนทั้งหกในการหาสมุนไพรหายากนั้นก็ได้เดินตามรอยเท้าของไป๋หู่เข้าไปยังป่าลึกมากขึ้น โ

“ขอรับ” เด็กหนุ่มอายุสิบหกกล่าวเสียงอ่อย“ถ้าศิษย์พี่หลางมาขึ้นเขากับพวกข้าบ่อย ๆ ท่านจะชินไปเองเจ้าค่ะ” ฉินเซียวอดสงสารพี่ชายไม่ได้กล่าวปลอบทำให้ชายหนุ่มส่งยิ้มบางอย่างขอบใจให้เด็กหญิง และเมื่อพวกเขาเดินมาถึงต้นเสียงที่ได้ยินจินหลางก็กล่าวออกมา “ไก่ป่าจริงเสียด้วยมีสองตัวเลย”ฉินเต๋อคิดจะนำพวกมันไ

“ท่านอา ท่านน้า ท่านลุง ท่านป้าทั้งหลาย ท่านเข้าแถวเรียงหนึ่งนะเจ้าคะ เพื่อเป็นการสะดวกสำหรับพวกเราการเข้าแถวทำแบบนี้เจ้าค่ะ” ฉินเซียว เอ้อเหมย ต่างเดินเข้าไปช่วยในเรื่องของการเข้าแถวของชาวบ้านซึ่งแต่ละคนก็พร้อมให้ความร่วมมือแต่โดยดี ซึ่งภาพนี้ทำให้หมอชราทั้งสองรู้สึกพอใจและคิดจะนำกลับไปใช้ที่โรงหมอ

“ด้วยความยินดี” ฉินเซียวยกยิ้มให้กระจกเทพหลังจากที่ครอบครัวภายในบ้านต่างไหว้เทพเจ้าทั้งสามเรียบร้อยแล้ว ฉินเซียวก็นำใบไผ่ที่เคยให้ฉินหยางกับซุนห่าวนำมาตากแห้งเก็บไว้มาห่อของหวานที่ตนตัดเป็นชิ้นขนาดเล็กไว้แล้วโดยมีพี่ชายทั้งสองช่วยห่อ“แม่ว่าพวกเจ้าไปทักทายท่านลุงท่านป้าท่านอาทั้งสองกับอาจารย์ก่อนดี

รวมทั้งคนในหมู่บ้านเองก็ด้วยไม่ใช่ว่าไม่มีใครอยากคุยกับเขาแต่เป็นเขาที่ปิดตัวเองเพราะความน้อยเนื้อต่ำใจ แต่ปีนี้ทั้งเขาและย่าได้แตกต่างออกไปจากทุกปีรวมทั้งคนในหมู่บ้านด้วยเช่นกัน ที่หันไปทางไหนทุกคนต่างยิ้มแย้มอย่างมีความสุขรวมทั้งเด็ก ๆ ทั้งหลายที่รู้ว่าตัวเองจะได้ร่ำเรียนด้วยเช่นกันซึ่งเหตุการณ์ท