บททั้งหมดของ Undress Me, Uncle Troy: บทที่ 201 - บทที่ 210

Hindi na ako nag-aksaya ng isa pang segundo.Paglabas ko ng mansyon, agad kong inilabas ang comms mula sa loob ng jacket ko. Ilang sandali ko iyong tinitigan bago ko isinuksok sa tenga. Parang may bigat ang maliit na aparatong iyon. Hindi lang iyon simpleng komunikasyon. Iyon ang tulay sa pagitan ng pamilya ko at ng digmaang matagal ko nang iniiwasan.“Charm,” mahinang tawag ko habang naglalakad ako pababa ng hagdan. “Naririnig mo ba ako?”May ilang segundo ng static bago sumagot ang pamilyar na boses.“Malinaw, Emie. Nasaan ka na?”“Papunta sa main chamber.”Kaagad kong pinaliwanag sa kanila ni Rafael ang lahat.Naramdaman ko ang panandaliang katahimikan sa kabilang linya. Kilala ko si Charm. Hindi siya basta tumatahimik kung walang iniisip na komplikasyon.“Bubuksan mo na ba?” tanong niya.“Oo. Nasa akin ang master override.”Huminto ako saglit sa tapat ng sasakyan ko. Binuksan ko ang pinto ngunit hindi pa ako sumakay. Pinilit kong pag-isahin ang isip at emosyon ko.“Emie, huwag mun

Magdamag kaming nakatutok sa override drive.Hindi ko na mabilang kung ilang beses akong huminga nang malalim para lang hindi magkamali ng pindot. Sa harap ko, nakalatag ang layered architecture ng system—mga linya ng code na parang ugat ng isang higanteng organismo. Isang maling galaw lang, at posibleng magsara ang buong main chamber o mas malala, mag-trigger ng kung anong defense protocol na hindi pa namin natutukoy.Tahimik ang hideout, pero hindi tahimik ang isip ko.Sa kaliwang bahagi ng workstation, nakabukas ang live feed mula sa mga CCTV camera na na-hack namin sa balwarte ni Heidi. At ngayon, malinaw naming nakikita si Troy.“Stable pa rin ang vitals niya base sa thermal reading,” sabi ni Charm mula sa likod ko. May hiwalay siyang panel kung saan sinusuri ang infrared fluctuation sa paligid ni Troy. “Walang sign ng physical assault nitong nakaraang dalawang oras.”“Hindi ibig sabihin no’n na hindi siya pinipiga sa ibang paraan,” sagot ko habang hindi inaalis ang mata sa overr

Mag-umpisa ito sa sandaling tuluyan nang bumigay ang mundo ni Heidi.Hindi sa pagsabog.Hindi sa sigawan.Kundi sa isang tunog na halos hindi marinig—isang mahina, tuluy-tuloy na paghinto ng mga makina.Sa wrist console ko, isa-isang namatay ang mga indicator.“Core isolation confirmed,” sabi ni Rafael sa comms, ngunit mas tahimik ang boses niya kaysa dati. Para bang ayaw niyang gambalain ang mismong sandali.Tumayo ako sa harap ng main chamber console, nakatitig sa malaking display na dati’y parang pusong tumitibok ng buong sistema ni Heidi. Ngayon, parang bangkay na.Sa mini-feed ng CCTV grid—na kami mismo ang nag-hack at muling binuhay para masilip ang loob ng balwarte niya—nakita ko ang eksena sa central operations.Hindi ko inaasahan ang makikita ko.Hindi na siya ang malamig at kontroladong babae na sanay akong nakikita sa screen.Nakatayo siya sa gitna ng silid, hawak ang tablet, nanginginig ang kamay. Sa paligid niya, nagbi-blink ang mga panel, naglalabas ng error logs, system

Nasa hideout pa rin kami. Ang parehong lugar na naging kanlungan, operation hub, at pansamantalang mundo naming lahat. Ang ilaw ay hindi masyadong maliwanag, sapat lang para makita ang mukha ng bawat isa. Amoy kape at antiseptic ang hangin—halo ng pagod at pag-asa.Napatayo ako sa may gilid ng silid nang makita kong magbukas ang pinto.Nauna si Troy.Mabagal ang lakad niya, halatang hindi pa buo ang lakas ng katawan. May bahagyang pilay, may bakas ng mga sugat na hindi pa tuluyang naghihilom. Pero diretso ang tindig niya—parang pinipilit ng loob niya na magpatuloy kahit ayaw na ng katawan.Sa likod niya, pumasok si TJ.Huminto siya sa may pinto. Hindi siya agad gumalaw. Hindi agad huminga nang malalim. Parang natigil ang mundo niya sa mismong sandaling iyon.“T-TJ, a-anak?” mahina ang boses ni Troy.Napansin kong bahagyang nanginig ang balikat ni TJ. Hindi siya agad tumingin. Parang takot siyang kumpirmahin ang nakikita niya, na baka ilusyon lang iyon. Na baka kapag tumingin siya, maw

Sinigurado kong gising na gising ang diwa ko bago pa man sumikat ang araw.Hindi dahil sa kaba—kundi dahil alam kong ang araw na iyon ay hindi na puwedeng palampasin ng emosyon. Kailangan malinaw. Kailangan matatag. Kailangan totoo. Wala nang puwang ang pag-aalinlangan kapag ang katotohanan ay ihaharap na sa hukuman.Tahimik ang sasakyan habang papunta kami ni Troy sa korte. Hindi kami nag-usap. Hindi dahil may tensyon—kundi dahil pareho naming alam na anumang sasabihin bago ang oras na iyon ay magiging kulang. May mga sandaling hindi kailangan ng salita para magkaintindihan.Nasa loob ng bag ko ang mga ebidensyang inipon namin sa loob ng mahabang panahon. Mga dokumento. Mga recording. Mga digital trail na pilit binura pero iniwan ang sariling bakas. Lahat ng iyon ay hindi lang papel—bawat isa ay piraso ng buhay na ninakaw, ng reputasyong winasak, ng mga taong sinadyang ipatahimik.Pagdating namin sa korte, sinalubong kami ng mabigat na katahimikan. Ibang klaseng ingay ang naroon—hind