Lahat ng Kabanata ng Undress Me, Uncle Troy: Kabanata 221 - Kabanata 230

Mahigit isang buwan.Mahigit sa tatlongpu’t isang araw ng paghihintay.Mahigit sa tatlongpu’t isang araw na unti-unting tinuruan kaming bumalik sa dati—kahit alam naming hindi na talaga babalik ang lahat sa kung ano ang dati.Sa loob ng isang buwan na iyon, walang balita kay Heidi.Walang sightings. Walang leads. Walang kahit anong senyales na siya ay gumagalaw.At sa una, akala namin ay panandalian lang iyon. Akala namin—lalabas din siya. Magpaparamdam. Magkakamali.Pero hindi.Nanatili siyang anino.At sa paglipas ng mga araw, napagod din kami sa paghihintay. Hindi dahil sumuko kami— kundi dahil kailangan naming magpatuloy sa buhay namin.Unti-unti, bumalik ang buhay sa bahay ni Mama Estella. Hindi na kasing ingay ng mga araw bago ang kasal. Hindi na rin kasing tahimik ng mga gabing puno ng takot.Ito ay isang kakaiba, nasa gitna lamang ng ingay at katahimikan. Isang uri ng normal na buhay na may kasamang pag-iingat.Maaga akong nagising isang umaga. Hindi dahil sa kaba. Hindi dahil

(TJ's POV)Maaga akong dumating sa opisina. Mas maaga kaysa sa usual.Hindi dahil kinakabahan ako— hindi na bago ang meetings, hindi na bago ang mga taong kaharap ko araw-araw. Pero may mga araw talaga na kahit gaano ka na kasanay, may kakaibang bigat sa hangin.At ngayong araw na ‘to— isa iyon.Huminto ako sandali sa harap ng glass wall ng opisina ko. Mula rito, kita ang buong lungsod. Mga sasakyan na parang walang tigil ang galaw. Mga tao na may kanya-kanyang direksyon. Mga gusali na parang nagsisiksikan sa espasyo.Dati, tinitingnan ko lang ‘to bilang tanawin.Ngayon— may nakaabang na itong responsibilidad.Huminga ako nang malalim bago tuluyang lumingon.“Sir, confirmed na po ang attendance ng investors,” sabi ni Melvin, ang personal assistant ko, habang papasok sa opisina.“Lahat?” tanong ko.“Almost. May isa pang paparating, pero confirmed na rin.”Tumango ako. “Tell them to set the room.”“Yes, sir.”Pagkaalis niya, napatingin ako sa tablet na nasa mesa ko. Nandoon ang proposal

Mas maaga ako kaysa kahapon. Mas maaga kaysa sa kailangan. At mas maaga kaysa sa inaasahan ng kahit sino.Hindi dahil may hinahabol akong oras—kundi dahil may hinahabol akong direksyon.Pagpasok ko sa opisina, tahimik pa ang buong floor. Iilan pa lang ang empleyado. Ilaw pa lang ang gising. Ang mga screen ay naka-standby. Ang lungsod sa labas ay nagsisimula pa lang gumalaw.Ganito ko gusto ang umaga.Malinaw ang isip. Tahimik ang paligid. At wala pang ingay ng mundo.Huminto ako sa harap ng glass wall. Parehong tanawin. Pero ngayon— mas malinaw na sa akin kung anong gusto kong mangyari sa lungsod na ‘to.Hindi lang pag-unlad. Hindi lang modernisasyon. Kundi— proteksyon.“Sir, maaga kayo ngayon.”Napalingon ako. Si Melvin.“Schedule?” tanong ko.“Meeting with Ms. Samantha, 8:30,” sagot niya. “Then city hall by 10.”Tumango ako. “Prepare everything.”“Already done, sir.”Of course.Pagdating ng 8:25, dumating si Samantha.Walang pagbabago. Diretso pa rin ang lakad. Hawak ang tablet. Wal

Hindi ako nagising dahil sa alarm. Nagising ako dahil sa bigat ng araw na ‘to.Hindi ito katulad ng mga nakaraang meeting. Hindi ito simpleng presentation. Hindi rin ito negotiation lang.Ito na ang punto kung saan ay hindi na kami lang ang magdedesisyon. Hindi na kami lang ang may kontrol. Ito na ang araw na haharap kami sa mga taong may kakayahang ituloy o tuluyang ihinto ang lahat ng plano namin ni Samantha.Maaga akong dumating sa opisina. Mas maaga pa kaysa sa kahapon. Mas maaga pa kaysa sa lahat.Tahimik ang buong building. Ilaw pa lang ang gising. Ang mga hallway ay walang laman. Ang conference floor—sarado pa.Pero sa loob ko ay hindi tahimik. Ayaw ko mang aminin pero kinakabahan ako.Pagpasok ko sa opisina ko, hindi na ako dumiretso sa upuan. Dumiretso ako sa bintana. Parehong tanawin. Parehong lungsod.Pero ngayon, ito na ang huhusga sa akin.“Sir.”Napalingon ako. Si Melvin.“Lahat po ay confirmed,” sabi niya. “Board of directors—Arizcon Technologies, Board of directors ng

Hindi ako agad umalis ng opisina matapos ang meeting. Kahit tapos na. Kahit malinaw na ang resulta. Kahit alam ko nang aprubado na ang Aether Grid.Nanatili lang ako roon nang tahimik. Nakatayo sa harap ng glass wall. Parehong lungsod ang nasa harap ko—pero hindi na ito katulad ng kanina.Kanina, ito ay isang posibilidad.Ngayon—isa na itong responsibilidad.Huminga ako nang malalim. Mabigat. Hindi dahil sa pagod. Hindi dahil sa kaba. Kundi dahil sa bigat ng katotohanan.Ang project na ito— hindi na lang sa amin ni Samantha.Hindi na lang sa kumpanya.Hindi na lang sa lungsod.Nasa radar na kami ng gobyerno.Ng presidente.At alam ko— na sa sandaling iyon ay nagbago na ang lahat.Hindi ko na pinatagal pa.Kung may isang tao na kailangang makaalam agad— si Papa iyon.Gabi na nang makarating ako sa bahay. Pareho pa rin. Tahimik ang paligid. May ilaw sa veranda. May presensya sa labas na hindi halata pero alam mong nandiyan.Hindi nawala ang pagbabantay kahit ilang taon na ang lumpias at