Undress Me, Uncle Troy의 모든 챕터: 챕터 181 - 챕터 190

Pagbalik ko sa opisina ko, hindi ako agad umupo.Isinara ko muna ang pinto nang dahan-dahan. Hindi malakas. Hindi padabog. Isang kontroladong galaw lamang, parang walang nangyaring paghalughog sa katawan ko ilang minuto ang nakalipas.Naroon pa rin ang malamig na ilaw. Naroon pa rin ang glass wall na nakatanaw sa corridor. Naroon pa rin ang main server chamber sa dulo—tila tahimik, tila inosente, tila hindi alam na may piraso na ng sistema nito ang nailabas ko.Dahan-dahan akong huminga.Sa lalamunan ko, may bahagyang hapdi. Sa tiyan ko, may kakaibang bigat. Hindi ko alam kung epekto iyon ng pagkalunok ko ng chip o ng adrenaline na unti-unting bumababa.“Ayos ka lang ba?” biglang tanong ni Charm sa hikaw ko. Mas malinaw na ngayon ang signal.“Okay lang ako,” sagot ko, marahan.Narinig ko ang mabilis na pagta-type sa kabilang linya. Siguradong nakatutok na sila sa feed na nakuha ng chip bago ko ito tinanggal.“Ilang oras pa ang kailangan namin para isa-isahin ang mga file,” sabi ni Cha

Hindi ko alam kung gaano katagal akong nakaupo roon.Sa ilalim ng ilaw na nasa labas ng selda, ang anino ng rehas ay humahati sa sahig—parang mga marka ng kulungan na hindi kailangang ipaalala kung nasaan ka. Mabigat ang hangin. May halong amoy ng kalawang, pawis, at lumang kahoy na nabasa na ng panahon.Sa malayo, may sumisigaw.Hindi ko alam kung laban ba iyon o pagsusugal o parusa.Nakasandal ang likod ko sa pader. Ramdam ko pa rin ang kirot sa pisngi ko. May bahagyang paninigas sa panga ko tuwing gumagalaw ako. Ang tiyan ko ay parang may nakabaong maliit na bato—paalala ng ginawa ko.Tahimik lang ako.Hindi ako umiiyak. Hindi ako nag-iisip ng pagtakas. Nag-iipon ako ng lakas.Narinig ko ang yabag bago ko nakita ang anino. Hindi ito mabilis na hakbang ng guwardiya. Hindi ito mabigat na boots ng mga tauhan ni Heidi.Mas kontrolado.Mas maingat.Huminto sa harap ng selda. Sandaling katahimikan. Pagkatapos— isang kalansing ng susi. Bumukas ang rehas. Tumayo ako hindi para umatake, hin

Hindi ko alam kung ilang beses kumurap ang ilaw bago tuluyang namatay.Walang babala.Walang countdown.Isang iglap, maliwanag ang hallway.Sa susunod na segundo—dilim.Narinig ko ang maikling pag-ungol ng generator. Isang metalikong pag-alog na parang nagdadalawang-isip kung magigising ba muli ang sistema.Iyon na.Ikatlong pagpatay ng ilaw.Hindi ako nagdalawang-isip.Tumayo ako agad. Hindi ako tumakbo. Hindi ako nagmadali sa paraang halata. Inilapit ko ang tainga ko sa rehas. Walang yabag. Walang sigaw. Walang agarang utos mula sa itaas.May maliit na emergency light sa dulo ng corridor, kulay pula, mahina, sapat para makakita ng anino ngunit hindi malinaw ang detalye.Lumuhod ako sa harap ng rehas.Ang lock ng selda ay hindi high-security vault. Ito ay mechanical, may manual override sa labas. Ngunit sa bawat selda, may maliit na pagitan sa ilalim ng frame—isang espasyo na kasya ang manipis na bagay.Sa unang araw pa lang, napansin ko na ang turnilyo sa gilid ng pinto ay bahagyang

Tahimik ang buong hideout nang tuluyan akong makaupo sa gitna ng conference table.Hindi ito pormal na meeting room. Isa lamang itong maluwang na espasyo sa gitna ng warehouse—may mahabang mesa na puno ng laptop, mga monitor sa pader na nagpapakita ng iba’t ibang feed, at mga whiteboard na may nakasulat na mga diagram at pangalan.Ngunit sa sandaling iyon, parang naging sentro iyon ng lahat.Nakaharap sa akin sina Rafael at Charm. May ilan pang miyembro sa likod, tahimik na nakikinig. Walang nagtatype. Walang gumagalaw. Ang tunog lang ng mahinang pag-ugong ng mga server ang maririnig.Huminga ako nang malalim.“Isalaysay mo sa amin simula sa umpisa,” sabi ni Rafael, seryoso ang tono.Tumango ako.“At walang itatago,” dagdag ni Charm.Hindi ako nag-alinlangan.“Diniretso nila ako sa underground,” panimula ko. “Walang hearing. Walang formal charge. Base lang sa hinala.”Nakita kong kumunot ang noo ni Charm.“Inaakala nilang may nilunok ako,” dagdag ko.“May nilunok ka nga,” sabi ni Char

Hindi na kami natulog.Mula madaling-araw hanggang sa lumalim ang gabi, walang tumayo sa kani-kanilang pwesto maliban kung kailangang magpalit ng kape o mag-unat ng likod sa loob ng ilang segundo.Ang buong hideout ay naging parang control room ng isang operasyong mas malaki kaysa sa kaya naming dalhin.Sa gitna ng operations area, nakabukas ang tatlong malalaking monitor na direktang naka-link sa core dump ng main server chamber. Ang ibang screen ay nagpapakita ng scrolling code, encrypted partitions, layered firewalls na parang magkakapatong na pader sa loob ng isang digital na kuta.“Layer seven pa rin,” sabi ni Rafael, nakatingin sa linya ng code na paulit-ulit na nagfa-fail sa authentication bypass.“Hindi ito simpleng encryption,” sagot ni Charm, mabilis ang mga daliri sa keyboard. “May behavioral key. Nagre-react siya depende sa pattern ng access.”“Adaptive?” tanong ni Rafael.“Mas malala,” sagot niya. “May self-destruct protocol sa loob. Kapag mali ang sequence, magwa-wipe ou