All Chapters of Fake Love ลวงรักสัมพันธ์ร้าย: Chapter 41 - Chapter 50

ณ สนามแข่งรถ คริสโตเฟอร์นั่งดื่มเงียบๆคนเดียวที่อัฒจรรย์ข้างสนามในขณะที่เพื่อนฝูงกำลังดื่มฉลองกันอย่างสนุกสนาน"ไอ้คริส!" "คุณคริสคะ!" เสียงผู้คนรอบตัวที่คอยเรียกเขามันแทบไม่เข้าหูเลยด้วยซ้ำ มือใหญ่ถือแก้วเบียร์เอาไว้ตลอดเวลาเรียกได้ว่าแทบจะดื่มแทนน้ำเปล่า ในขณะเดียวกันก็คอยเช็คโทรศัพท์ตลอดเวลาเผื่อลูกน้องจะรายงานความคืบหน้าเข้ามา"เหม่ออะไรวะ" เสียงหนึ่งดังขึ้น เป็นอีกครั้งที่บังเอิญเจอไอ้หมอนี่ "อย่าเสือกจะดีกว่า" เสียงห้าวทุ้มเอ่ยกลับโดยไม่หันไปมอง"ให้กูเดานะ มึงกำลังคิดถึงใครสักคนอยู่" นาธานเอ่ยออกมาพร้อมกับกลั้วหัวเราะในลำคอ".....มึงมาทำไม" คริสโตเฟอร์เอ่ยถามแม้จะพอเดาได้ว่าว่าไอ้นาธานมันมาทำไม"กูจะมาคุยเรื่องไอรีน" นาธานเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อนทำเอาคริสโตเฟอร์เลิ่กคิ้วขึ้นก่อนจะหรี่ตามองอีกฝ่ายอย่างจับผิด"มึงจะมาคุยเรื่องไอรีนกับกูทำไม กูไม่ว่าง มึงมีธุระก็โทรหาเธอเองโดยตรง" คริสโตเฟอร์ตอบกลับพร้อมกับยกแก้วเบียร์ดื่ม "ทำไมยัยรีนมาพักบ้านมึง" นาธานไม่สนใจประโยคก่อนหน้าของคริสโตเฟอร์แต่กลับยิงคำถามของตัวเองออกไป"ทำไมไม่

เช้าวันต่อมาช่อพิกุลเข้าไปดูงานในฟาร์มพืชดอกแต่เช้าต่อด้วยเข้าไปดูโรงบ่มไวน์ ชีวิตในฟาร์มชนบทแม้จะไม่หรูหราเท่ากับในเมืองที่เธอเคยอยู่มาแต่ก็เงียบสงบและมีความสุขไปอีกแบบ ในหนึ่งวันเธอยุ่งมากมีงานหลายอย่างให้ทำเพลิดเพลินเผลอแปบเดียวเวลาก็ผ่านไปนานเกือบครึ่งปีตั้งแต่ย้ายมาอยู่ที่นี่ พี่ชาย ป้าดารินทร์และแม่นมจะลงมาเยี่ยมเดือนละครั้งเพราะแซมยังคงรักษาตัวในโรงพยาบาลที่มิลานอย่างต่อเนื่อง รายได้ถึงจะไม่มากเท่ากับตอนมีบริษัทของตัวเองแต่ก็พออยู่ได้แบบไม่ขัดสนและยังพอมีเก็บบางส่วน ข้าวของแบรนด์เนมเธอเลิกซื้อและเลิกใช้ไปนานแล้ว รถหรูคันเก่ายังจอดสนิทที่คฤหาสน์ในมิลาน "คุณช่อคะ เพื่อนๆ มาเยี่ยมค่ะ" ทับทิมเข้ามาบอกเจ้านายสาวที่กำลังเปิดไวน์ชิมรสชาติ "เดี๋ยวฉันไป ให้พวกเขาไปรอที่คาเฟ่" เสียงหวานเอ่ยตอบ "รับทราบค่ะ" "ว้าว! อากาศดีจังเลย" เอ็มม่าเอ่ยบอกพร้อมกับมองไปด้านนอกโดยที่ไทเลอร์กับเฟลิกซ์นั่งจิบกาแฟพลางมองสำรวจบรรยากาศรอบๆ ที่รายล้อมไปด้วยธรรมชาติ มีนักท่องเที่ยวทยอยมาเรื่อยๆ "อืม..ไม่หนาวมาก" ไทเ

มือบางคว้าผ้าขนหนูรีบเอาพันกายก่อนจะลุกออกจากอ่างน้ำ"คุณคริส!" เสียงหวานเรียกชื่อเขาอย่างตื่นตระหนกพลางก้าวถอยหลัง"ระวังลื่น" คริสโตเฟอร์เอ่ยบอกพลางหยุดยืนนิ่ง"ถอยไปสิคะ ฉันจะใส่เสื้อผ้า" ช่อพิกุลเอ่ยบอกเขา"โอเค โอเค" คริสโตเฟอร์ยกมือขึ้นก่อนจะยอมถอยออกมาเล็กน้อยนั่งรอที่เตียงนุ่ม มองคนตัวเล็กที่เดินอ้อมไปทางตู้เสื้อผ้าพร่อมกับคอยหันมามองเขาอย่างหวาดระแวง"เรามานั่งคุยกันดีดี" "คุยข้างนอกบ้านค่ะ" "ตรงนี้แหล่ะ" มือใหญ่เอื้อมไปคว้าเอวคอดเล็กเอาไว้ก่อนจะดึงร่างบางนั่งทับตักแกร่งแล้วรวบกอดเอาไว้แน่น"นี่คุณจะมาทำรุ่มร่ามกับฉันอีกเหรอคะ!" ช่อพิกุลโวยวายขึ้นมาพร้อมกับดิ้นขลุกขลั่ก"ฟังสิ..ฟังก่อน" คริสโตเฟอร์พยายามใจเย็นทั้งที่เขาไม่เคยต้องอดทนกับใครแบยนี้มาก่อนในชีวิต"ว่าธุระคุณมาเลยค่ะ" ใบหน้าหวานเชิดขึ้นในขณะที่ใบหน้าหล่อเหลาก้มคลอเคลียไหล่มนพร้อมกับประทับจูบลง"ฉันต้องการให้เธอกลับมิลานไปทำงานกับฉันในฐานะเลขาส่วนตัวดูแลเรื่องส่วนตัวของฉัน ฉันจะจ่ายเงินค่าตัวให้ห้าล้านยูโรต่อเดือน มีคอนโดหรูให้อยู่และรถให้ใช้ งานเธอไม่มีอะไร

ภายใต้แว่นตาสีดำที่บดบังดวงตาคมกริบเอาไว้มองรถสปอร์ตคันหรูแล่นออกมาจากคฤหาสน์ตระกูลเบลลามี่ "ตามไหมครับนาย" เดวิดหันมาถามเจ้านายที่นั่งเงียบอยู่ด้านหลัง"ไม่ต้อง กลับบริษัท" เฟลิกซ์ก้าวเข้ามาในห้องทำงานตัวเองก่อนจะเปิดโน๊ตบุ๊คเพื่อเช็คอีเมลล์ที่ส่งมาหาเขาจากสำนักงานย่อยทั่วโลก อีเมลล์จากตัวแทนของธนาคารจากเฮมเวิร์ทส่งถึงเขาโดยตรง คิ้วหนาขมวดมุ่นก่อนจะกดเข้าไปอ่านเนื้อหาที่ภัตราคารหรูบนโรงแรมของตระกูลเฮมเวิร์ท เฟลิกซ์และบอดี้การ์ดอีกสองคนก้าวออกจากลิฟท์ โดยมีเดวิดยืนรออยู่ด้านหน้า"สวัสดีครับคุณเฟลิกซ์ นายรออยู่ที่ห้องอาหารแล้ว" เดวิดเอ่ยก่อนจะเดินนำเฟลิกซ์และบอดี้การ์ดมาจนถึงห้องอาหารแบบเปิดที่ตกแต่งหรูหราสไตล์อิตาเลียนโบราณผสมผสานความทันสมัยเอาไว้อย่างลงตัวเฟลิกซ์เดินหยุดตรงหน้าชายหนุ่มที่นั่งสูบบุหรี่อยู่เงียบๆคนเดียว คริสโตเฟอร์เพียงชำเลืองมามองเล็กน้อยก่อนจะขยี้ก้นบุหรี่ลงในจาน"มาตรงเวลาพอดีเลยนะครับ นั่งก่อนสิ" คริสโตเฟอร์เอ่ยพลางเอนหลังพิงพนักเก้าอี้พร้อมกับไขว่ห้างมองอีกฝ่ายอย่างประเมิน "ต้องตรงเวลาอยู่แล้วครับ เรื่องสำคัญขนาดนี้ ใช่ไหมล่ะครับ" เฟลิกซ์เอ่ยพร้อมกับจ้

"ฉันจะชดเชยให้ เธออยากได้อะไรบอกมาเลย" คริสโตเฟอร์เอ่ยพร้อมกับรวบร่างบางกอดแน่น ในหัวเขาคิดอะไรไม่ออกนี่เป็นสิ่งที่เขาทำให้เธอได้"ตอนนี้ฉันไม่อยากได้อะไรจากคุณเลยสักอย่างเดียว แล้วก็หยุดตามฉันสักที ไม่มีวันที่ฉันจะยอมเป็นของเล่นให้คุณอีก!" ร่างบางดิ้นขลุกขลั่กในขณะที่ท่อนแขนกำยำก็กอดรัดเอาไว้แน่น"มันต้องมีสิ แค่เธอบอกมาหรือว่าอยากได้บริษัทคืนฉันก็ทำให้ได้" "เราแค่แยกย้ายจากกันไปแค่นั้นพอแล้วค่ะ ฉันอยากจะเริ่มต้นใหม่" เสียงหวานเอ่ยพร้อมกับกลั้นก้อนสะอื้นลงคอ "ช่อ..หยุดพูดแบบนี้" เสียงห้าวทุ้มกดต่ำ"ออกไปจากห้องฉันเดี๋ยวนี้เลยค่ะ เราไม่มีอะไรต้องคุยกันอีก" เอ่ยพร้อมกับผลักไสคนตัวโตออกจากห้อง มือใหญ่จับรวบข้อมือบางเอาไว้เมื่อเธอเริ่มพูดไม่รู้เรื่องเอาแต่ไล่เขาอยู่นั่น ดวงตาคมกริบเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ"ไม่มีเวลาแล้วที่รัก" เขาคว้ากระเป๋าสะพายข้างของเธอก่อนจะอุ้มร่างบางขึ้นพาดบ่าเดินออกมาจากห้อง"จัดการต่อให้เรียบร้อย" เสียงห้าวทุ้มเอ่ยสั่งเดวิดที่ยืนรออยู่หน้าประตู"ครับนาย" เดวิดโค้งศรีษะรับคำสั่งเจ้านายก่อนจะหันไปสั่งลูกน้องอีกสองคน ทั้งหมดก