My Brother’s Bestfriend is My Baby’s Father のすべてのチャプター: チャプター 91 - チャプター 100

Alam ni Malia Denize na mabuti ang intensyon ng kaibigan at labis siyang natuwa, ngunit tumanggi pa rin siya dahil ayaw niyang makahawa."Healthy naman ang pangangatawan ko, hindi ako basta-basta mahahawa," tiwalang sagot ni Lexie nang hindi binibigyan ang kaibigan ng pagkakataong tumanggi pa, "I'm on my way now. Hintayin mo ako riyan."Ibinaba na niya ang cellphone matapos sabihin iyon upang hindi na makahingi ng dahilan ang kaibigan.Habang nasa daan, dumaan muna si Lexie sa isang botika upang bumili ng mabisang gamot sa sipon at lagnat, pati na rin ng ilang sariwang sangkap para sa balak niyang iluto para sa kaibigan.Medyo matagal ang biyahe patungo sa villa ng mga Ventura dahil sa traffic. Tumingin si Lexie sa mga tanawin at ilaw sa labas ng bintana ng sasakyan, at pagkalipas ng ilang sandali ay naramdaman niya ang pagkapagod ng kaniyang mga mata.Ipinikit niya ang kaniyang mga mata upang magpahinga sandali sa backseat, at hindi niya inaasahang tuluyan siyang makakatulog dahil sa

Pinayuhan ang mga mag-aaral na bumalik na sa kanilang mga silid upang maagang makapagpahinga.Walang takure sa loob ng maliit na hotel, kaya kailangan pang kumuha ng termos sa front desk para sa mainit na tubig. Bitbit ang isang matingkad na pulang termos, binuksan ni Lexie ang pinto ng kaniyang silid, at kasabay nito ang pag-vibrate ng cellphone sa kaniyang bulsa.Ibinaba niya ang termos, kinuha ang cellphone, at nakita kung saan naggaling ang notif "Kaizer the Great Philanthropist" sa kaniyang screen bilang pangalan ng caller. Kusang gumuhit ang ngiti sa kaniyang mga labi, at agad niyang sinagot ang tawag, "Hello..."Isang malalim at medyo paos na boses ang narinig sa kabilang linya, "Are you at the hotel already?""Kanina pa, tapos na rin akong kumain." Naupo si Lexie sa gilid ng kama at sumagot habang sumusulyap sa maliit na bintana. Nakaramdam siya ng kaunting pangungulila at bigla niyang ninais na makita ang lalaki."Ikaw, kumain ka na ba?""I haven't left the office yet," sagot

"May mga kainan doon sa bayan, medyo masarap naman ang mga pagkain."Bahagyang yumuko si Lexie bilang paggalang, "Sige po, thank you, Prof. Leo.""Walang anuman." Kumaway si Prof. Leo, na isinesenyas na maaari na siyang kumuha ng kaniyang pagkain.Nagtungo naman si Lexie sa kanluran at nakakita nga ng ilang stall ng agahan. Ang mga pagkain doon ay walang gaanong kaibahan sa mga nakikita sa Quezon City.Bumili siya ng ilang pagkain na paborito niyang ahagan, tahimik na kinain ang mga ito, at pagkatapos ay nagpalakad-lakad muna nang ilang sandali sa paligid upang maghanap ng magandang anggulo bago bumalik sa hotel. Pagbalik niya, sa wakas ay gising na rin ang kaniyang mga kaklase.Kasalukuyang pinapagalitan ng kanilang propesor ang mga ito, tinatawag silang mga maton sa katamaran dahil sa huling paggising. Pinagmamadali niya ang mga ito na bumili ng agahan na makakain na lang sa daan, at pinupuri pa si Lexie sa kalagitnaan ng kaniyang pagsasalita bilang magandang halimbawa.Bahagyang ng

“Gusto ba nila ang katulad ninyong tamad aber?" sabay dila ng mabilis.Naglalakad ang buong grupo habang nagtatalo sa daan, samantalang si Lexie naman ay tahimik at walang kibo na sumusunod lang sa dulo ng linya dahil sa sama ng pakiramdam.Ilang beses na lumingon sa kaniya si Prof. Leo habang naglalakad, tila nag-aalangan kung kakausapin siya o hahayaan na lang muna siyang makapagpahinga ang boses.Buong araw na masama ang pakiramdam ni Lexie sa site. Sumasakit ang kaniyang ulo, masakit ang lalamunan, at nanghihina ang buong katawan na may kasamang ngalay at kirot sa mga kasukasuan.Pinilit niya lang panatilihing gising ang sarili at magpokus sa canvas hanggang magtatakipsilim, nang sa wakas ay lumapit si Prof. Leo sa kaniya at pinigilan ang kaniyang kamay."Huwag ka nang magpinta kung masama ang pakiramdam mo, Lexie. Ang kalusugan mo pa rin ang pinakamahalaga sa lahat.""Ubo, ubo lang po ito..." Umubo si Lexie ng ilang beses bago pinilit na umiling. "Ayos lang po ako, kaya ko pa."S

Lumalabas kasi na matapos ihatid ni Prof. Leo si Lexie kagabi, hindi na ito muling nakita ng kahit sino na lumabas ng silid na iyon.Nang pumunta sila sa kwarto ni Prof. Leo kaninang umaga, walang tao roon at maayos na maayos ang pagkakatiklop ng kumot. Halatang walang natulog doon kagabi, kaya mas lalong naging kahina-hinala ang sitwasyon.Dahil sa madalas na labis na pag-aalaga ni Prof. Leo kay Lexie, at ngayong sumugod na ang mismong kasintahan nito, natural na hindi na sila nangahas na basta-basta na lamang magsalita. At higit sa lahat, hindi naman nila ganoon kakilala si Lexie para ipagtanggol ang pagkatao nito sa ganitong iskandalo."Mabuting guro si Prof. Leo sa ating lahat. Nag-aalala lang siya sa kaniyang estudyante dahil may sakit ako, mali ba iyon?" pagmamatuwid ni Lexie sa lalaking kaklase.Bago pa man makasagot ang lalaki, mabilis na sumabat si Samantha nang may inis at pang-uuyam."Siyempre, hindi mali para kay Prof. Leo ang mag-alala sa kaniyang mga estudyante! Ang may