All Chapters of ย้อนเวลามาร่านรักกับพี่เขย: Chapter 11 - Chapter 20

ลมหายใจของจางเฮ่อกระชั้น ร่างกายที่ผ่ายผอมกลับสั่นสะท้านทุกครั้งที่ปลายนิ้วของเธอป้วนเปี้ยนอยู่ใกล้จุดที่ไม่ควรแตะต้อง ความรู้สึกเสียวซ่านแผ่ซ่านไปทั่วเอวและสะโพก ราวกับว่าหญิงสาวกำลังเล่นสนุกอยู่กับขอบเขตความอดทนของเขา“หยางซิน…” เขาเอ่ยเสียงแหบพร่า แฝงทั้งคำเตือนและคำห้าม แต่ก็ไร้น้ำหนัก เพราะสายตากลับเผลอจ้องไปที่ร่องอกอวบที่โน้มต่ำใกล้ใบหน้าเขาอย่างช่วยไม่ได้นมของหยางซินทั้งใหญ่และขาวอวบ เสื้อชั้นในของเธอปิดเพียงแค่ปลายหัวนมเอาไว้เท่านั้น เขายังกลัวว่าเสื้อชั้นในตัวจิ๋วที่เขามองลอดเข้าไปเห็นนั้นจะรับน้ำหนักนมใหญ่ไม่ไหวจนขาดออกจากกัน เขาอยากตะโกนถามออกไปนัก ทำไมถึงได้กล้าใส่เสื้อชั้นในประหลาดนี่มา เธอคิดอะไรของเธออยู่กันแน่!หญิงสาวยกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์เมื่อเห็นท่าทางที่เขามองนมเธอ เธอแสร้งใช้แขนสองข้างบีบนมเข้าหากัน และตอนนี้ดวงตาของจางเฮ่อแทบถลนออกมา ปลายนิ้วยังคงเลื่อนไปมาช้า ๆ จากโคนต้นขาไล่ลงไปถึงนิ้วเท้า แล้ววกกลับขึ้นมาใหม่ทุกครั้ง พร้อมกับการบดเบียดสะโพกนุ่มบนต้นขาของเขาอย่างแนบแน่น“พี่บอกแล้วไง…อย่าขยับส่งเดช”หยางซินโน้มตัวลงมา กระทั่งเนินนมของเธอสัมผัสที่หน้าขาของเ

หลังจากที่จางเฮ่อได้ปลดปล่อยอารมณ์คั่งค้างออกไปแล้วครั้งหนึ่ง ทำให้เขาแข็งทนทานสู้ลิ้นยิ่งกว่าเดิม หญิงสาวดูดปลายหัวของเขาสลับเลีย จากนั้นก็ขยับมายั่วเขาด้วยปลายลิ้นที่เลียขึ้นมาช้า ๆ ร่างกายของจางเฮ่อสั่นสะท้าน เผลอส่งเสียงครางออกมา"ซี้ด อ่าส์..."หญิงสาวเลียลงไปจนถึงด้านล่างอีกครั้ง หลับตาดูดแท่งเนื้อของเขาช้า ๆ ทั้งชักรูดมือไม่หยุด เหมือนเธอจะหลงใหลดุ้นใหญ่ที่แข็งเหมือนหินไปแล้ว เจ้าแท่งเนื้อดีดเด้งอยู่ตรงหน้าของเธอ เธอพยายามยัดมันเข้าไปในปาก หวังจะดูดให้มิด แต่กลับไม่สามารถทำได้ เขาใหญ่โตจนเกินไป แต่ก็ถูกใจเธอมาก"อ๊าส์...ซี้ด...อ๊าส์..."เขาไม่มีแรงที่จะห้ามเธออีกต่อไปจึงมีเพียงเสียงครางเท่านั้นที่หลุดออกมา ไม่ว่าเธออยากทำอะไรเขาก็ได้แต่นอนนิ่ง หญิงสาวดูดเนื้อแข็งของเขาแรง ๆ แล้วเลียปลายหัว จากนั้นจึงขยับขึ้นไปจูบที่ปากของเขาพร้อมกับบอกว่า"พี่เฮ่อ ลืมตาขึ้นมาสิคะ พี่ครางเสียวขนาดนี้ แล้วพี่จะไม่มองฉันหน่อยเหรอ"เพราะเธอพูดคำนี้ จึงทำให้เขาลืมตาขึ้น ทว่าก็ต้องตกใจเป็นอย่างยิ่งเมื่อเห็นว่าเต้านมขาวของหยางซินลอยเด่นอยู่ตรงด้านหน้าเขาแล้ว เขาไม่รู้ว่าเธอถอดเสื้อออกตั้งแต่เมื่อไหร่ เ

หญิงสาวร้องเสียงดังขึ้นเมื่อนิ้วของเขาสอดลึกเข้าไปสำรวจ ตอนนี้เธอยังไม่รู้สึกเจ็บนอกจากความเสียว ยังไงร่องของเธอก็เคยถูกเธอใช้นิ้วของตัวเองสำรวจเพื่อเตรียมความพร้อมมาแล้ว"ซี้ด...พี่เขยขา ฉันเสียวค่ะ อ๊า"หยางซินร้องครางออกมา พร้อมกับขยับตัวเย่อนิ้วของเขาไปด้วย ด้านจางเฮ่อกำลังพอใจ เขามองใบหน้างามที่เหยเก และทำท่าทางเสียวซ่านก็รู้สึกพึงพอใจ"ซี้ด...อ้าส์..."จางเฮ่อใช้นิ้วและลิ้นร่วมมือกันปรนเปรอหยางซิน เขากระตุกนิ้วงอเบา ๆ จากนั้นก็เย่อร่องเธอแรง ๆ ปลายลิ้นยังขยับเลียแผล็บ ๆ อย่างไม่รู้สึกเหน็ดเหนื่อย สุดท้ายเธอก็ปล่อยน้ำรักแตกออกมาเต็มใบหน้าของเขาจางเฮ่อไม่ได้รังเกียจ เขายังคงไล้เลียร่องของเธอต่อและคราวนี้ก็ยัดนิ้วเข้าไปเพิ่มมากขึ้นและมากขึ้นในที่สุดนิ้วที่อยู่ในร่องรักของเธอก็รวมสามนิ้วด้วยกันเธอทั้งคับและแน่น แต่จากการที่เขาใช้ความชำนาญในการระเบิดรูหวานทำให้หยางซินรู้สึกเจ็บไม่มากและตอนนี้ก็หลงเหลือแค่เพียงความเสียวซ่านแล้วครู่หนึ่งต่อมาหยางซินก็ถูกจางเฮ่อทำให้น้ำแตกต่อเนื่องถึงสามครั้งด้วยกัน กระทั่งร่างอวบรู้สึกหมดแรง ตอนนี้เธอถูกเขาจับให้นอนหงาย ใบหน้าของเขายังคงฟุบอยู่ที่หอย

ด้านหยางซินเดินขาถ่างออกมาจากห้องจางเฮ่ออย่างระมัดระวัง จากนั้นก็เดินขึ้นบันไดและอดกลั้นความเจ็บปวดเอาไว้เต็มที่ ก่อนอื่นเธอต้องอาบน้ำล้างกลิ่นคาวของน้ำกามและเลือดออกไปให้หมด หยางซินกำลังอาบน้ำในห้องน้ำ หยางเหมยก็เดินเข้ามาในห้องนอน"หยางซิน""อะไร"หยางเหมยเดินมาหยุดที่หน้าประตูห้องน้ำในห้องของเธอ พร้อมกับกอดอกมองยังประตูที่ปิดสนิท "เมื่อกี้ฉันมาหาที่ห้องแล้วทำไมไม่เจอ เธออยู่ในห้องน้ำตลอดเหรอ""อืม ฉันท้องเสียน่ะ อยู่ในนี้มานานแล้ว สงสัยกินอะไรผิดไป พี่มีอะไรจะใช้ฉัน แต่ตอนนี้ฉันไม่ทำให้นะ ฉันไม่สะดวก"หยางเหมยขยับออกห่าง ส่งเสียงยี้ออกมาจากนั้นก็ยกมือขึ้นปิดจมูก "แม่ให้ฉันมาบอกแกว่า เย็นนี้แม่สื่ออี้จะมากินข้าวที่บ้าน เขาอยากเจอแกอีกเดี๋ยวเขาคงจะมาถึงแล้ว"หยางซินเบิกตากว้าง แม่สื่ออี้เหรอ ทำไมมาเร็วขนาดนี้ และคนที่ส่งมาก็ไม่ใช่จางเฮ่อ เพราะเขายังไม่ได้กลับมาแก้แค้น เพียงเธอกลับมาทุกอย่างก็เปลี่ยนไปหมดงั้นเหรอ แม่สื่ออี้คนนี้คือคนที่ทำให้เธอได้แต่งกับเถ้าแก่ลู่คนนั้น และทำให้ชีวิตต้องตกนรกทั้งเป็นหยางซินทำเสียงอ่อนเหมือนไร้เรี่ยวแรง "พี่บอกแม่ว่าฉันรับแขกไม่ไหวจริง ๆ ฉันปวดท้องแบบน

เจี่ยเล่ยเดินเข้าร้านยาแผนปัจจุบันซื้อยาคุมกำเนิดนั้นไม่ผิด เพราะเธอมีสามีและแต่งงานแล้ว หยางซินจึงขอให้เจี่ยเล่ยช่วย และเจี่ยเล่ยก็ยินดีช่วยเหลือเพื่อน เพราะเธอเองก็หมั่นไส้พี่สาวของหยางซินที่เอาแต่มองคนอื่นด้วยสายตาเหยียดหยามทั้งยังกดขี่ข่มเหงหยางซินเพื่อนสนิทของตัวเองด้วยเงินของหยางซินไม่มากนัก เพื่อยารักษาของจางเฮ่อแล้วเธอถึงกับเอาเครื่องประดับชิ้นเดียวที่ญาติฝ่ายพ่อให้เป็นของขวัญวันเกิดมาขาย โชคดีที่ร้านนี้เป็นร้านของพ่อเพื่อน เธอจึงได้ราคาพิเศษมาเงินที่มีอยู่จำกัดจึงถูกใช้อย่างคุ้มค่า และจางเฮ่อเองก็ให้เธอเอาแหวนของเขามาจำนำ เพื่อนำเงินมาจ่ายค่ายาเช่นกันหยางซินปรึกษาเรื่องอาการของจางเฮ่อ พ่อของเจี่ยเล่ยจึงบอกว่า มีหมอที่มีชื่อเสียงคนหนึ่งที่เขารู้จัก เป็นคนมีฝีมือมาก ดังนั้นหยางซินควรจะพาไป แต่ว่าหมอคนนี้อยู่ไกลถึงจิ้งโจว ต้องนั่งรถไฟไปถึงหนึ่งวันหนึ่งคืนเลยทีเดียวหยางซินพอจำได้เลือนรางว่า ชาติที่แล้วก็มีคนบอกว่าจางเฮ่อก็รักษาตัวที่จิ้งโจวจนหายดี แปลว่าหากเธอพาเขาไปที่นั่นได้ เขาก็จะหายเร็วขึ้น หยางซินกลัดกลุ้ม เพราะเธอไม่รู้ว่าจะพาจางเฮ่อไปที่จิ้งโจวได้ยังไงชาตินี้ทุกอย่างจึ