《ย้อนเวลามาร่านรักกับพี่เขย》全部章節：第 51 章 - 第 60 章

จุดเร้นลับของเธอจึงกลายเป็นจุดที่หม่าเฮ่อโปรดปรานที่สุด เขาจูบหนัก ๆ ที่เนินเนื้อ เอ่ยเบา ๆ ว่า“คิดถึงจังเลย หอยหวานของผัว มาให้ผัวกินซะดี ๆ”พูดจบเขาก็กดจมูกลงไปสูดความหอมหวาน ก่อนจะค่อย ๆ ใช้ลิ้นไล้ไปที่กึ่งกลางรอยแยกใหญ่ ควานหาเม็ดเสียวที่หลบซ่อนตัวอยู่ สองมือของเขาช่วยแหวกกลีบออก พริบตาเม็ดเสียวที่กำลังเบ่งบานก็เด้งออกมารอรับลิ้นของเขาแล้ว“อา...อร่อย”เขาตวัดเลียเม็ดเสียวแรง ๆ ทำให้หยางซินดิ้นพล่านเด้งสะโพกเย่อกับลิ้นของเขาทันใด สองแขนของเธอยันไว้ที่ด้านหลัง ดวงตาจับจ้องที่การดูดเลียของหม่าเฮ่อ มือเรียวข้างหนึ่งขยับมาลูบที่ท้ายทอยของเขาอย่างเอ็นดู“ดูพี่จะหิวมาก ถ้างั้นก็กินเยอะ ๆ นะคะ”“อื้ม ผัวหิวหอยเมียมากจริง ๆ ต้องช่วยตัวเองไปด้วยคิดถึงหอยเมียไปด้วยทุกวันทรมานมากเลยรู้หรือเปล่า”หยางซินหัวเราะชอบใจพร้อมกับครางอืออา เธอมีความสุขที่รู้ว่าหม่าเฮ่อคิดถึงเธอแค่ไหน หม่าเฮ่อกดจมูกสูดดมอีกครั้ง มือสองข้างแบะกลีบให้อ้าออกกว้างขึ้น แล้วสอดลิ้นเข้ามาเลียเม็ดเสียวเบา ๆ ก่อนจะลากยาวตามรอยแยกลงมาจนถึงรูจีบด้านหลัง แล้วลากกลับขึ้นมาที่แคมอีกครั้ง“ซี้ด ผัวขา ลิ้นของผัวอร่อยจัง”“หอยของเมี

รถยนต์สีดำขลับเคลื่อนตัวออกจากเขตคฤหาสน์ตระกูลหม่ามุ่งหน้าสู่ย่านการค้า หยางเหมยนั่งเชิดหน้าอยู่เบาะหลัง สายตายังคงมองไปรอบ ๆ ด้วยความระแวง เกรงว่าจะบังเอิญพบกับสามีชาติชั่วของตัวเองเข้า และเมื่อถึงจุดหมายที่ต้องการ น้ำเสียงถือตัวของเธอก็ดังขึ้น“หยุดรถตรงนี้!”คนขับรถจอดรถตามคำสั่ง ในยามนี้หยางเหมยขอให้คนขับรถที่บ้านของหยางซินพาเธอมาซื้อของ หลายวันที่อาศัยอยู่กับหยางซิน หยางเหมยทำตัวดีไม่น้อยจนทำให้หยางซินเริ่มเชื่อใจเธอขึ้นมาแล้ว“ฉันจะลงไปซื้อยา แกรออยู่ที่นี่”คนขับรถรับคำ จากนั้นหยางเหมยก็เดินลงจากรถไปอย่างรวดเร็ว ใช้ผ้าคลุมผมปิดบังใบหน้าไว้อย่างมิดชิด เธอเดินเข้าไปในร้านขายยาร้านหนึ่งที่อยู่ในตรอกลึกและดูซอมซ่อผิดปกติจากร้านขายยาทั่วไปหยางเหมยเคยมาที่นี่ครั้งเดียวกับพ่อเมื่อนานมาแล้ว และเจ้าของร้านคนนี้ยังไปเป็นแขกที่บ้านเธออยู่เสมอ ท่าทางของเขาเหมือนทำงานให้กับพวกอันธพาลมากกว่าเป็นเจ้าของร้านยาอย่างที่ควรจะเป็น“น้าจาง”น้าจางคนนั้นเป็นชายวัยกลางคนอายุราวสี่สิบต้นๆ รูปร่างผอมสูง ดวงตาแหลมเล็ก ผิวออกเหลืองซีด เขาเงยหน้าขึ้นมองด้วยสีหน้าสงสัย หยางเหมยจึงดึงผ้าคลุมหน้าลงให้เห็น “

ระยะนี้หยางซินมีอาการอ่อนแรงและมักจะอาเจียน หม่าเฮ่อจึงให้หมอมาดูแลถึงที่บ้านเพราะงานกองทัพของเขาเป็นงานเร่งด่วนทำให้เขาไม่ได้กลับบ้านหลายวันตอนนี้หยางเหมยกำลังใช้ทัพพีไม้คนน้ำแกงในหม้ออย่างใจเย็น ความอำมหิตถูกซ่อนไว้ภายใต้ท่าทางอ่อนน้อมที่แสร้งทำขึ้นทันทีที่ได้ยินเสียงฝีเท้าของคนรับใช้เดินเข้ามาในครัว หยางเหมยรีบหันไปส่งยิ้มกว้างที่ดูเป็นมิตรที่สุด“ฉันจัดการเอง ฉันตั้งใจเคี่ยวให้น้องสาวของฉันเป็นพิเศษ”“แต่คุณผู้ชายสั่งไว้ว่า ยาของคุณนายฉันต้องดูแลให้ดีไม่ให้ผิดพลาดเด็ดขาด”หยางเหมยจ้องมองคนรับใช้คนนั้นด้วยสายตาแข็งกร้าว“ส่วนผสม ฉันให้หมอประจำตัวของน้องสาวตราวจสอบแล้วแกก็เห็น ทำไมแกถึงพูดแบบนี้ แกเป็นใคร ถึงกล้าไม่ไว้ใจฉัน ฉันคือพี่สาวของหยางเหมย ไสหัวไปให้พ้น”สาวรับใช้รู้สึกหวาดกลัว ก่อนหน้าที่หยางเหมยจะต้มน้ำแกง หมอประจำตัวของคุณนายมาตรวจสอบแล้วว่าไม่มีอะไรอันตรายสำหรับครรภ์ของคุณนาย และมีแต่ของที่เป็นประโยชน์ แต่เธอก็ไม่กล้าละเลยหน้าที่ จึงยืนกรานที่จะเป็นคนทำของบำรุงเองหยางเหมยกำมือแน่นคิดว่าตัวเองไม่ควรเผยพิรุธ เธอจึงยิ้มออกมา“ฉันพูดตรง ๆ นะ ว่าฉันก็ไม่ไว้ใจเธอ น้องสาวของ

ภายในห้องหลังร้านขายยาที่อบอวลไปด้วยกลิ่นยาสมุนไพรฉุนจมูกสลับกับกลิ่นอับชื้น บรรยากาศนิ่งสงัดกลับร้อนระอุด้วยเพลิงราคะที่กำลังโหมกระหน่ำอยู่บนเตียงยับย่นหยางเหมยในสภาพเปลือยเปล่าถูกน้าจางกระแทกกระทั้นเข้าใส่มาจากทางด้านหลังอย่างเผ็ดร้อน เขาซุกใบหน้าลงดูดเลียแผ่นหลังนวลเนียนที่มีรอยช้ำจาง ๆ ราวกับจะประทับตราความเป็นเจ้าของเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสนั่นหวั่นไหวแข่งกับเสียงครางแหบโหยของน้าจาง ความเป็นชายที่แข็งขึงปานแท่งเหล็กจ้วงแทงเข้าสู่ร่องฉ่ำรักที่ชุ่มโชกไปด้วยน้ำหวานครั้งแล้วครั้งเล่ากระทั่งในที่สุดเขาก็ปลดปล่อยสายธารราคะอุ่นร้อนเข้าสู่ร่างกายของเธอจนทุกหยาดหยด ทั้งคู่ต่างทิ้งตัวลงนอนหอบหายใจอย่างแรงด้วยความเหนื่อยล้าครั้งนี้น้าจางนับว่าทำได้นานขึ้นกว่าคราวก่อน แม้เขาจะเป็นหมอแผนจีนโบราณที่รอบรู้เรื่องสมุนไพร แต่การทดลองยาพิษและยาบำรุงหลากชนิดกับตัวเองทำให้เขาประสบปัญหานกเขาไม่ขันมานานนับปีกว่าจะปรุงยาเคี่ยวกรำให้ตัวเองกลับมาใช้งานได้ขนาดนี้ก็นับว่าดีขึ้นมากแล้ว ถึงจะไม่ทนทานปานคนหนุ่มแต่ก็พอจะเรียกศักดิ์ศรีลูกผู้ชายกลับมาได้บ้างทว่าหยางเหมยกลับนั่งนิ่งอยู่บนเตียงด้วยอารมณ์ที่ยั

หยางเหมยยกถาดน้ำแกงขึ้นไปยังห้องโถงชั้นสอง เห็นหยางซินนั่งรออยู่ด้วยท่าทางอ่อนเพลีย เธอรีบวางท่าเป็นพี่สาวแสนดีเข้าไปประคอง“พี่ไปหาหมอเป็นยังไงบ้าง” หยางซินเอ่ยถาม“แผลเกือบหายสนิทแล้ว อาการไม่มีอะไรน่าห่วง ต้องขอบคุณเธอที่ทำให้พี่ปลอดภัยจนไอ้เลวนั่นไม่กล้าเข้าใกล้พี่อีก”“พี่เองก็ดูแลฉันเต็มที่ พี่ไม่ต้องเกรงใจหรอก พวกเราพี่น้องกันตัดกันไม่ขาด ยังไงพี่ก็คือพี่ของฉัน และฉันขอบคุณมากที่พี่เห็นฉันเป็นน้องเสมอ”หยางซินพูดพร้อมมองหน้าหยางเหมยด้วยสายตาจริงใจเสียจนหยางเหมยอยากอาเจียนกับความรักพี่น้องจอมปลอมที่เธอไม่ต้องการ แต่เธอก็แสร้งยกมือลูบผมน้องสาวอย่างอ่อนโยน“พวกเราพี่น้องตัดกันไม่ขาดไม่ใช่เหรอ ในโลกนี้พี่ก็มีแค่เธอแล้ว นี่ ดื่มเถอะจะได้สบายขึ้น”หยางซินยิ้มพลางรับถ้วยน้ำแกงมาดื่มจนหมด “อื้ม... ฉันชอบดื่มน้ำแกงนี่ที่สุดเลย”หยางซินมองสบตากับหยางเหมย เห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยจากดวงตาคู่นั้นแม้ในใจจะรู้สึกสะอิดสะเอียนแต่หยางเหมยก็ส่งยิ้มให้น้องสาวอ่อนโยน“ฉันขอโทษที่เคยคิดว่าพี่ไม่ดี ที่จริงแล้วพี่ดีกับฉันจริง ๆ”“พี่เคยผิดพลาดมาก่อน ตอนนี้สำนึกแล้วพี่จะไม่ยอมให้เป็นแบบนั้นอี