บททั้งหมดของ น้องเมียเอามัน (หลาย P) PWP: บทที่ 211 - บทที่ 220

คนที่ตั้งใจละเลียดชิมแบบค่อยเป็นค่อยไปรู้สึกชะงักงันไปครู่หนึ่งก่อนจะถามเธออย่างกล้า ๆ กลัว ๆ “เอาจริงเหรอ” แม้จะถามแต่คนที่อยากชิมเธอกลับไม่ยอมละลิ้นจากสองกลีบสวย เขากวาดเกลี้ยงทุกซอกทุกมุมที่น้ำหวานของเธอเอ่อไหลบ่าออกมา ลิ้นที่สัมผัสแม้แผ่วเบาแต่ก็สร้างความรัญจวนใจไม่น้อย “บี๋...

“ไม่มีงานใช่ไหม พี่เช็กแล้วในโทรศัพท์ไม่มีตารางงานสามวัน ระหว่างนี้อยู่กับพี่เป็นยาหยีบนเตียงให้กับบีบี๋ไปก่อนนะ” เขาพูดจบพร้อมกับโน้มลงมาจูบอย่างดูดดื่มแล้วก็ลากเธอเข้าไปกอดรัดนัวเนียแต่เขาก็ยังเว้นระยะไม่ล่วงเกินเธอเข้ามา แต่เขาแข็งเป็นลำเธอเห็นนะ “อืม...อยากจัง...” เขาบ่นงึมงำอยู่ซอกคอขอ

“พี่แสงไม่ไปทำงานเหรอคะ” “พี่มีคนดูแลอยู่แล้ว เข้าอาทิตย์ละครั้งสองครั้งก็พอ” “หืม...งานอะไรคะ...ทำไมชิลจัง” กว่าเธอจะหาเงินมาได้เหนื่อยสายตัวแทบขาด ใครบอกอินฟลูเอนเซอร์ได้เงินง่ายเถียงขาดใจ ไหนจะต้องทำคอนเทนต์ให้ดูน่าสนใจ ตัดคลิปลงช่องแล้วให้สินค้าของลูกค้าขายได้อีก บอกเลยว่าเหนื่

แต่ขณะกำลังจะก้าวเข้างาน เสียงเรียกหนึ่งก็เรียกคนรักของเธอเอาไว้“เฮียครับถ่ายรูปด้วยกันหน่อย” เสียงของอันธการเจ้าของสายการบินกับเพื่อนอีกสามคนเดินมาด้วยกัน รวิวรรณรู้จักเพียงคนเดียวคือบาร์เทนเดอร์ที่มอมเหล้าเธอวันนั้นจนได้ผัวเป็นตัวตนวันนี้ ใจนึกอยากขอบคุณเขานัก แต่เมื่อเหลือบไปมองอีกสองหนุ่มหล่อลา

เธอภาวนาในใจพร้อมกับเป่าลมไปที่ปลายลำแล้วก็แตะลิ้นเบา ๆ กับลำแท่งอันใหญ่ของเขา “อา...” เสียงครางของพันแสงดังออกมาเมื่อปากเล็กครอบครองมันแล้ว เธอรู้จุดอ่อนของเขาแล้วกำลังจะทำให้เขาตายคาปากเธออีกครั้งแล้วก็อีกครั้งไปเรื่อย ๆ ยิ่งทำให้เขาครางได้สุดเสียงรวิวรรณเหมือนทำมิชชันได้คอมพลีท