Juliana—Shit. Kasasabi ko lang na hindi ako magpapadala sa tukso, pero heto na naman.Kung puwede lang tumakbo at hindi na bumalik pa, gagawin ko. If only it were that easy.It feels like doom is fast approaching, yet I have nowhere to run. Para bang wala na akong ibang magagawa kundi’y harapin na iyon dahil nandyan na, nasa harapan ko na.Para akong naliliyo sa lapit naming dalawa. Ang init ng kanyang katawan, maging ang hininga niya, ay halos sumasalubong na sa akin. Kung gagalaw lang ako nang kaunti, mahahalikan ko na siya.But I firmly stood there, frozen, despite the frantic beating of my heart. Pilit pa ring tinatatagan ang sarili at hindi basta-basta nagpapaubaya.I just wish he couldn’t hear it. Sa sobrang lakas kasi, pakiramdam ko’y mabibingi na ako sa tibok nito.“Answer me,” bulong niya, tila lalo pang nanghahalina.Gusto kong pumikit dahil sa kakaibang sensasyong nagsisimulang dumaloy sa akin.But if my walls crumble now, I don’t think I could ever recover. Marami pa kam
最終更新日 : 2026-02-24 続きを読む