Library

Search

Home / Romance / Living Under My Evil Stepbrother's Rule / Chapter 51 - Chapter 60

All Chapters of Living Under My Evil Stepbrother's Rule: Chapter 51 - Chapter 60

70 Chapters

051

Juliana—Hindi ko napigilang mapangiti muli. Itinabi ko ang kutsarang pinaglalaruan saka umupo nang maayos.“Hi, Kuya!”I hear him chuckle at my energetic greeting. Kumaluskos sa kabilang linya nang siguro’y inayos niya ang paghawak sa kanyang telepono.“Hoy, bakit ka lumalayo? Is that your new girl?”“Aba’t umalis pa talaga rito. Ipinagdadamot sa atin!”“Sino ‘yan? Ipakilala mo sa amin!”May tawanan at asaran akong naririnig sa background. Kaso mukhang papalayo siya roon dahil hindi ko gaanong mahinuha iyon, at unti-unting humina ang ingay.“What are you doing?” tanong niya pagkaraan ng ilang sandali.“Nothing. I just finished eating.” Masaya kong inindayog ang mga paa ko habang nakaupo. “Ikaw ba? Kumain ka na? You should eat, you know. It’s already lunch time.”“We’re still waiting for our order. We stopped by a fast-food chain before we head to our quarters.”Nilingon ko ang wall clock papuntang kitchen. “Alright. But it’s almost one. Hindi ka pa gutom?”“Not really. I’m still ful

052

Juliana—Kasalukuyan akong nakatitig sa kisame, paulit-ulit na iniisip ang naging huling usapan namin kanina.Kinagat ko ang ibabang labi ko habang mas hini-hinila ang unan palapit sa aking dibdib.He liked my picture? Alin do’n? He said he liked it because I looked pretty in it. So did he mean my selfie?Umayos ulit ako ng higa. I couldn't seem to find the right position to sleep. Kanina pa ako pabalik-balik sa magkabilang direksyon, at sa tuwing lilipat ako ng pwesto, hindi pa rin ako mapakali.Pero kasi… baka ang tinutukoy niya iyong kuha ng paa ko?It looked aesthetic—my feet against the ripples of water, habang ang katamtamang sinag ng araw ay sumasalamin doon. The picture could also be considered as pretty. Kaya baka… iyon nga?I shouldn’t assume, right? Na ako ‘yong sinasabihan niya?Kaso ang sabi niya, “You look pretty.” The most logical explanation would be that he was referring to me.So ako nga? Hindi ang paa ko? But my feet are also a part of me. Kaya alin do’n?Huh? Teka!

053

Juliana—I knew this would happen even before I accepted it.Ayaw na ayaw kasi talaga ni Mommy na malulong ako sa mga gadgets, dahil aniya bata pa naman ako at dapat hindi ito ang mga inaatupag ko.She also said that using them could become a form of addiction. Lalo na kapag natuto raw ako kung paano gumamit ng social media. Baka kung sino-sino raw ang makausap ko gamit iyon. For her, not giving me any gadgets was her one way of protecting me.That was why she was so against it.Kung may iba pa siyang rason, hindi ko na sigurado.But since it was Kuya Raegan who gave it to me, nagkaroon ako ng kaunting lakas ng loob sa akin na tanggapin iyon.Of course, it was from my stepbrother, and my mother wanted to please him in whatever way she could. Hindi niya kayang tutulan ang kinakapatid ko pagdating sa kung anumang bagay, kaya akala ko papalampasin niya ‘to.Besides, I was only using it as a way to communicate with him whenever he wasn’t here, tulad na lang ngayon. Hindi ko na inabala an

054

Juliana—“Tell me honestly, because I don’t understand a damn thing, Juliana.”And what answer does she want from me? Iyon lang naman ang sinabi ni Kuya Raegan, kaya hindi ko maintindihan kung bakit hindi siya makuntento sa sagot ko na iyon.“Maybe so we can update each other…” I said, still unsure.Lalong nagsalubong ang mga kilay ni Mommy.“And why the hell do you have to update each other? Ni hindi mo man lang ba naisip ‘yon? Ni hindi ka nagtanong?”Why does she make it seem like there is something more to it when that was really all there was?Puno ng kalituhan, sinalubong ko ang tingin niya nang tumayo siya.“Men don’t give women anything for nothing.”Her words sent a shiver from my nape down to the base of my spine. I didn’t like the feeling that it gave me.Napansin din niya ang pagkailang ko sa sinabi niya. It must have shown on my face how uncomfortable it made me. Kaso mukhang iyon din ang pakay niya dahil dahan-dahan siyang lumapit sa akin.This time, the confusion vanish

055

Juliana—Mommy really did buy me a new phone exactly like the one Kuya Raegan gave me. Ultimo ang kulay, pareho.Iniabot niya iyon sa akin sa mismong araw rin kung kailan niya hinagis at nasira ang nauna—noong pag-uwi nila ni Tito Garry galing sa kabilang isla.But then… accepting this meant I was agreeing to what she wanted me to do. Ngunit wala naman akong magawa kung hindi tanggapin iyon, dahil ayoko ring malaman ng kinakapatid kung anong sinapit ng ibinigay niya sa akin.He trusted me with that phone, and the last thing I wanted was for him to think that I was so careless with something he personally gave me.Kaso kahit sabihin kong gagamitin ko iyon base sa paraan na gusto ko, at hindi gaya ng gustong mangyari ni Mommy, hindi ko pa rin maialis sa isipan ko na parang sinusunod ko nga siya. Alam ko kasi na hindi lang iyon simpleng kapalit lang ng nasirang cellphone.Hindi ko maiwasang makaramdam ng kakaibang bigat sa dibdib tuwing pinagmamasdan ko iyon.Buti na nga lang at wala ri

056

Juliana—Natatakot ako sa maaaring maisip ni Mommy kapag nalaman niya ‘to. I’m sure she’ll take it the wrong way and twist it into something malicious. Knowing her, she would think that her plans were working.But at the same time, I also couldn’t deny the small spark of happiness that I felt when I read those words from him.Kinagat ko ang ibabang labi habang nag-iisip.Just one reply. Isa lang. Then I will go on with my day. Isa lang talaga. Ayoko lang ipagkait sa kanya ang isang simpleng sagot ko, gayong kaya ko naman itong gawin. Pinili ko lang na hindi gawin kanina dahil sa mga bumabagabag sa akin.Me: Kakain pa lang ako, Kuya. Enjoy your lunch!Pumikit ako nang pindutin ang send button, as if that small action carried more weight than it should. Kahit noong nakaraan naman ay simpleng kilos lang iyon at walang ibang kahulugan.Agad kong itinabi ang cellphone sa ibabaw ng bedside table. Pakiramdam ko kasi kapag mas matagal ko pang hinawakan ‘yon, baka lalo akong matukso na magtipa

057

Juliana—I cried the whole night.Hindi ko na rin binuksan ang cellphone. In fact, I even shut it down so that I wouldn’t be tempted to check his messages. Tinago ko na rin iyon sa drawer. Hindi ko kayang makita pa iyon na nakakalat sa ibabaw ng bedside table.Alam ko kasing kapag nakita ko na naman ang mga bago niyang mensahe ro’n, baka mawalan na naman ako nang lakas na pigilan ang sarili ko.Iyon ang ikinakatakot ko.Buong gabi akong umiyak dahil sa mga sinabi ni Mommy. Hindi ko matanggap na kaya niyang mag-isip ng gano’n, at kung paano niya nakakayanang sabihin sa akin ang mga bagay na ‘yon.Every word she said kept replaying inside my head, over and over again.But most importantly, I couldn’t accept how some of her words might be true.I hated that thought the most.Dahil… totoong nasisiyahan ako sa mga usapan namin ni Kuya Raegan. Totoong napapangiti ako kapag may bagong mensahe siya. At totoo ring hindi ako mapakali kakahintay sa mga reply niya.That realization alone made my

058

Juliana—Despite being shocked by how he knew all those things about me, sinubukan kong itago ang gulat ko. I tried to act like everything was normal, as if I wasn’t really that surprised at all. Dahil alam kong kaunting kibot ko lang, mahahalata agad iyon ni Mommy.She was like a vulture, waiting for her prey to show even the slightest weakness before she could attack.Madalas na palipat-lipat ang tingin niya sa amin ni Kuya Raegan, tila ba kinakabisado ang bawat kilos namin sa hapag.And if there was even the smallest thing unusual, she would surely interpret it in the way her mind always did.Kaya nang matapos ang kainan, dali-dali akong nagpunta sa sariling kwarto.It was funny how I once felt caged and trapped inside this room when I first got here. Pero ngayon, mas gugustuhin ko pa atang manatili rito kaysa makihalubilo sa kanila.Kinagabihan, hindi na ako ulit lumabas para sa hapunan. I pretended that I had fallen asleep. Ni-lock ko na rin ang pinto para hindi na maabala si Te

059

Juliana—Gusto ko nang umuwi.I should have known! Bakit ba hindi ko agad naisip ‘to?Knowing my mother, she would try anything just to make us closer. Dahil kung tama nga ang mga hinala niya, mas gugustuhin niyang maging malapit kaming dalawa lalo nang higit pa sa kasalukuyan.At kaya rin siguro siya galit na galit kanina dahil hindi agad natuloy ang plano niya.But now… it was already ongoing.And worse is… it was working!“We should take a seat first,” sambit ng katabi ko.Kanina pa kasi kami nakatayo sa gilid habang may iba pang inaasikaso ang napiling designer ni Mommy. They were still preparing the fabrics and measurements needed for our outfits.Napatingin ako sa maliit na sofa sa gilid at agad na nagduda sa sukat no’n.We were currently inside a large fitting room of the boutique, but the furniture inside was surprisingly limited. The sofa looked elegant, but it was clearly meant for only one person.Dahan-dahang lumipat ang tingin ko kay Kuya Raegan. Nakadungaw na siya sa aki

060

Juliana—Huli ko na napagtanto kung gaano iyon kasagwa pakinggan.I watched him in horror habang siya naman ay napatulala, bahagyang nakaawang ang mga labi at mukhang hindi rin makapaniwala sa narinig.“You’re… what…” tanong niya na hindi matuloy-tuloy.My cheeks heated profusely.Tinago ko ang matinding hiya ko sa kunwari’y pagkainis sa paulit-ulit niyang pagtatanong.“I said I was playing with jumping eggs!”Napaubo siya at saka kinagat ang labi.“Okay… you don’t have to shout.”Sinamaan ko siya ng tingin dahil mukhang galing sa pagkabigla, ngayon naman ay para siyang natatawa, at pilit lang na tinatago sa akin.He coughed again, and this time he was the one who tore his gaze away from me. Bumaling siya sa kabilang direksyon.I only realized that he couldn’t hold it in anymore nang mapansin ko ang marahang paggalaw ng kanyang balikat.“Hey!” sigaw ko. “Are you laughing at me?”“N-no…” sagot niya sa pigil at natatawang tinig habang hindi pa rin muling tumitingin sa akin.Lalo lang na

PREV

NEXT

SCAN CODE TO READ ON APP

DMCA.com Protection Status