All Chapters of เมีย(ลับ)นายทุน: Chapter 21 - Chapter 30

บทที่21ห่วงหาเสียงประชุมยังดังแว่วอยู่รอบโต๊ะ แต่คิรินทร์กลับไม่ได้ฟังสิ่งใด ดวงตาคมกริบเหลือบมองโทรศัพท์เครื่องหรูที่วางคว่ำอยู่หลายครั้ง ในที่สุดเขาก็หยิบมันขึ้นมากดโทรออก “สัญญาณที่คุณเรียก ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้” เสียงอิเล็กทรอนิกส์ซ้ำแล้วซ้ำเล่ากดทับลงบนขมับราวค้อนหนัก ริมฝีปากของเขาเม้มแน่น สายตาที่คมอยู่แล้วกลับยิ่งวาวลึกจนผู้ร่วมประชุมรู้สึกกดดัน เขากดซ้ำอีกครั้ง ผลลัพธ์เหมือนเดิมโทรไม่ติดเลขาส่วนตัวที่ยืนอยู่ด้านหลังเหลือบมองด้วยแววตาลังเล ก่อนกล้าเอ่ยเสียงเบา “ท่านครับ ปกติคุณมินตราไม่เคยปิดเครื่องเลยนะครับ… หรือว่า”“อย่าเพิ่งพูด” เสียงทุ้มเข้มตัดทันที แต่ความเย็นเยียบที่แทรกในน้ำเสียงนั้นทำให้ทั้งห้องรู้ว่าเขาไม่ปกติอีกต่อไป คิรินทร์วางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะอย่างแรงกว่าเดิมนิดเดียว พอให้ทุกคนชะงักเงียบ เส้นกรามที่ขบแน่นบ่งบอกชัดว่าเขากำลังข่มอารมณ์ทำไมถึงปิดเครื่อง…เกิดอะไรขึ้นกันแน่เขาหันไปกำชับลูกน้องคนสนิท “เช็กให้แน่ว่าตอนนี้เธออยู่ที่ไหน รายงานภายในครึ่งชั่วโมง”เสียงตอบรับดังชัดเจน “ครับท่าน”ห้องประชุมกลับสู่ความเงียบตึงเครียด ทุกสายตาก้มต่ำไม่กล้าเอ่ยคำใด

บทที่23ภาพความทรงจำเลือนลางรถลีมูซีนสีดำเคลื่อนตัวอย่างเงียบเชียบเข้าสู่ลานจอดของเพนต์เฮาส์หรูเหนือใจกลางเมือง หลังการรักษายาวนานในโรงพยาบาล คิรินทร์ถูกนำตัวกลับมายังที่พักถาวรตามคำสั่งแพทย์ให้พักฟื้นในสภาพแวดล้อมสงบและปลอดภัยการ์ดจำนวนมากยืนเรียงรายเป็นแถว บางส่วนกวาดสายตาตรวจสอบพื้นที่โดยรอบ ขณะที่อีกส่วนช่วยพยุงร่างสูงใหญ่ลงจากรถอย่างระมัดระวัง มินตราก้าวตามติดไม่ห่าง ดวงตากลมมองคนที่เธอรักด้วยความห่วงใยล้นอก แต่หัวใจกลับบีบรัดจนแทบหายใจไม่ออกเมื่อประตูบานใหญ่เปิดต้อนรับภายในเพนต์เฮาส์กว้างใหญ่ถูกจัดอย่างไร้ที่ติ ทุกมุมเหมือนใหม่เอี่ยมสะอาดเรียบหรูจนผิดปกติ ราวกับไม่เคยมีใครใช้ชีวิตร่วมกับเขามาก่อน ตู้เสื้อผ้าขนาดใหญ่เปิดอ้าไว้ เสื้อผ้าของคิรินทร์เรียงรายเป็นระเบียบ แต่ไม่มีวี่แววของเธอแม้แต่ชิ้นเดียวเสื้อผ้าบางเบาที่เคยแขวนข้างกัน ชุดเดรสที่เขาเคยเลือกให้เอง รองเท้าแตะที่เธอใส่ประจำall gone หายไปหมดราวกับไม่เคยมีอยู่จริงหัวใจมินตรากระตุกวูบ ความจริงจังเจ็บแปลบเข้าแทงกลางอก ทุกอย่างถูกลบออกไปแล้วแม้แต่ร่องรอยเล็กน้อยก็ไม่เหลือเธอก้าวเข้าไปในห้องนอนใหญ่ เงียบสงัดจนได้ยินเสียง

บทที่25ต่อหน้าสื่อมินตราค่อย ๆ ขยับตัวจากความง่วงงุน ดวงตากลมกระพริบถี่เมื่อแสงแดดส่องกระทบ เธอลืมตาขึ้นก็พบว่ายังคงฟุบอยู่ข้างเตียง มือเล็กยังวางซ้อนบนมือใหญ่ของเขาไม่ปล่อยสายตาคมของคิรินทร์สบเข้ากับเธอทันที ร่างสูงนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนเอ่ยเสียงทุ้มต่ำแต่ชัดเจน“เธอร้องไห้ทั้งคืน…ทำไม ดูสิตาบวมหมดแล้ว”คำถามนั้นตรงไปตรงมาเกินกว่าจะหาคำแก้ตัว มินตราสะอึกหัวใจเต้นแรงจนเจ็บอก เธอเม้มริมฝีปากแน่น ไม่รู้จะตอบว่าเพราะอะไรเพราะคำดูถูกของพี่สาวหรือเพราะกลัวเขาจะไม่มีวันจดจำเธอได้อีกเธอเพียงแค่ยิ้มจาง ๆ ทั้งที่ในดวงตายังแดงก่ำ “หนูแค่ฝันร้ายค่ะ”คิรินทร์เลิกคิ้วดวงตาคมไหววูบเหมือนอยากถามต่อ แต่สุดท้ายก็เพียงหลับตาลงอีกครั้ง ปล่อยให้คำตอบนั้นค้างคาอยู่กลางอากาศมินตราก้มหน้าลงซ่อนน้ำตาที่เอ่อรินอีกครั้ง เธอรู้ว่าเขาไม่เชื่อ แต่ก็เลือกจะไม่พูดอะไรอีก เธอเพียงบีบมือเขาแน่นขึ้น เหมือนจะยืนยันกับตัวเองว่าอย่างน้อย…เขายังอยู่ตรงนี้เสียงลมหายใจของเขากลับสู่ความสงบอีกครั้ง ขณะที่หัวใจของเธอยังคงร้อนรุ่มไม่อาจดับลงได้และค่ำคืนที่ผ่านมาก็ฝากรอยบาดลึกไว้ในใจทั้งคู่เสียงโหวกเหวกจากภายนอกยังดังลอดผ่า

บทที่27เหมือนความรู้สึกแรกแสงแดดอุ่นส่องลอดผ่านผ้าม่านหนาเข้ามาในห้องนั่งเล่นของเพนต์เฮาส์ บรรยากาศสงบหลังคืนที่ยาวนาน คิรินทร์นั่งเอนหลังบนโซฟา เสื้อเชิ้ตสีขาวหลวม ๆ ถูกปลดกระดุมสองเม็ดเผยให้เห็นลำคอที่ยังมีรอยช้ำเล็ก ๆ จากอุบัติเหตุ ร่างสูงใหญ่ดูอ่อนแรงกว่าที่เคย แต่ดวงตาคมยังคงเปล่งประกายสงบเย็นมินตราประคองแก้วน้ำอุ่นมาให้ เธอนั่งลงข้าง ๆ ยื่นให้เขาด้วยมือสั่นเล็กน้อย “คุณหมอบอกว่าควรจิบน้ำบ่อย ๆ จะได้ไม่เพลียค่ะ”คิรินทร์รับแก้วไป ดวงตาคมกวาดมองเธอช้า ๆ ราวกับสำรวจมากกว่าฟังคำพูด มินตราใจเต้นแรงเมื่อรับรู้ถึงสายตานั้น รีบเบือนหน้าแล้วลุกขึ้นจัดหมอนหลังโซฟาแทน“เดี๋ยวหนูช่วยจัดให้คุณจะได้นั่งสบายขึ้น” เธอพูดพลางเอื้อมมือไปดึงหมอน แต่แรงประคองไม่พอ ร่างเล็กโน้มตัวเข้ามาใกล้โดยไม่รู้ตัวคิรินทร์ยกมือขึ้นคว้าหมอนพร้อมกับมือเธอพอดี ปลายนิ้วใหญ่สัมผัสหลังมือเล็ก ความเงียบเข้าปกคลุมในชั่วพริบตา ระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงลมหายใจรินรดกันมินตราชะงักดวงตากลมโตเบิกเล็กน้อย ก่อนที่ริมฝีปากอุ่นของทั้งคู่จะสัมผัสกันแผ่วเบาเป็นเพียงการแตะโดยไม่ได้ตั้งใจ แต่กลับทำให้โลกหยุดหมุนหญิงสาวส

บทที่29ปกปิดไม่มิดเช้าอันเงียบสงบภายในเพนต์เฮาส์แสนหรู แสงแดดลอดผ่านผ้าม่านสีครีมอ่อนสาดเข้ามาแตะผิวไม้ขัดมันจนเกิดเงาวับ มินตรากำลังยืนอยู่ในห้องครัวเล็ก ๆ เธอตั้งใจจะชงชาร้อนให้คิรินทร์ที่ยังพักผ่อนอยู่ แต่ทันทีที่กลิ่นชาหอมกรุ่นลอยขึ้น เธอกลับรู้สึกคลื่นไส้รุนแรงหญิงสาวรีบวิ่งไปที่ห้องน้ำ มือเล็กจับท้องแน่น ร่างบอบบางโน้มลงกับอ่างล้างหน้า เสียงอาเจียนดังสะท้อนอยู่ในห้องปิดตายเธอหอบหายใจหนัก ร่างกายอ่อนแรง แต่ก็พยายามกลืนความรู้สึกผิดและความหวาดกลัวลงไป เธอยกน้ำมาล้างหน้าให้สดชื่น แต่มือที่สั่นเล็กน้อยกลับทำให้น้ำหกเปื้อนเสื้อบางส่วน“ไม่เป็นไรแค่เหนื่อยก็แค่นั้น” เธอกระซิบปลอบตัวเอง แต่หัวใจกลับสั่นไหวไม่หยุดเพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกตลอดหลายวันมานี้ เธออาเจียนทุกเช้า อ่อนเพลียง่ายและบางครั้งยังเวียนหัวจนแทบยืนไม่อยู่ แต่เธอยังไม่กล้าเล่าให้คิรินทร์ฟังเสียงประตูห้องเปิดเบา ๆ ดังขึ้น ร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมก้าวออกมา คิรินทร์เดินช้า ๆ สีหน้าคมเข้มยังมีร่องรอยความเหนื่อยจากการประชุมเมื่อคืน แต่สายตาคมกริบกลับจับไปยังห้องน้ำทันที“มินตรา” เขาเรียกเสียงทุ้มต่ำ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความกังว