All Chapters of เมีย(ลับ)นายทุน: Chapter 11 - Chapter 20

บทที่12หนูขออยู่บนนะคะบนห้องนอนบนเรือยอชต์ขนาดใหญ่ที่ยังทอดลำอยู่กลางทะเล มินตราขยับตัวเล็กน้อยในอ้อมแขนแข็งแรงของชายหนุ่มที่นอนแนบข้าง แผ่นอกแน่นตึงของคิรินทร์ขยับขึ้นลงอย่างสม่ำเสมอพร้อมกับลมหายใจที่อุ่นนุ่มแนบข้างแก้มของเธอกลิ่นหอมสะอาดจากกายเขายังติดอยู่ที่ปลายจมูก และเธอก็ไม่มีเจตนาจะผละออกไปไกลจากอ้อมแขนนี้เลยสักนิดมือหนาที่ยังพาดอยู่บนเอวบางกระชับแน่นขึ้นอย่างเงียบงัน ราวกับรู้ว่าเธอเริ่มตื่น คิรินทร์ลืมตาช้า ๆ ดวงตาคมใต้แพขนตาหนาทอดมองใบหน้าเล็กในระยะใกล้“ตื่นแล้วเหรอ” เขาถามเสียงแหบเบา ๆ แบบคนเพิ่งตื่นนอน แต่ยังเต็มไปด้วยน้ำเสียงอบอุ่น“ตื่นเพราะคุณกอดหนูแน่นเกินไปค่ะ” มินตราตอบเสียงแผ่ว ปลายนิ้วลูบอกเขาเบา ๆ อย่างคนที่ไม่อยากตื่นจริง ๆ“ก็กลัวเด็กน้อยจะหนีไปไหน” เขาตอบยิ้ม ๆ พลางกดจูบเบา ๆ บนหน้าผากมินตราหัวเราะในลำคอ ก่อนจะพลิกตัวนอนคว่ำทับเขาอย่างจงใจ แผ่นอกอุ่นแนบกับอกเปลือยของเขาเต็มแผ่น สายตาเงยขึ้นสบกับดวงตาคมเข้มของชายหนุ่มที่มองเธอด้วยสายตาอบอุ่นซ่อนระลอกคลื่นแห่งแรงปรารถนาไว้ลึก ๆ“เมื่อคืนคุณทำหนูเหนื่อยมากเลยรู้ไหม”“แล้วไม่ชอบเหรอ” เขาถาม พร้อมกับยกมือข

บทที่14ที่พึ่งพิงเสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์สงบลงเมื่อเท้าของมินตราแตะพื้นฮอลิโพลของโรงพยาบาลเอกชนใจกลางกรุงเทพฯ เจ้าหน้าที่ทางการแพทย์ในเครื่องแบบรีบมารับทันที หญิงสาวอยากวิ่งไปยังแผนกฉุกเฉิน แต่ฝ่ามืออบอุ่นกลับคว้ามือเธอไว้ ไม่ใช่เพื่อห้าม หากแต่ให้เธอใช้บัตรVIPที่เขาให้เลขาคนสนิทเร่งเอามาให้“ใช้บัตรนี้ เธอเข้าได้ทุกโซน ไปเถอะ พวกเขารออยู่แล้ว” เสียงของเขานุ่มลึกแต่มั่นคง สร้างแรงกระตุ้นในใจให้หญิงสาวกลั้นน้ำตาและรีบวิ่งไปข้างหน้า ภายในครึ่งชั่วโมงหลังสายโทรศัพท์ แม่ของเธอถูกย้ายจากโรงพยาบาลชนบทมาที่นี่ด้วยรถพยาบาลบริษัทในเครือของคิรินทร์ ห้องผ่าตัดเล็กเปิดไฟรอ ราวกับโลกหมุนตามคำสั่งของชายคนเดียวมินตราก้าวไปตามทางสว่างจ้า กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อและเสียงล้อเตียงดังสะท้อนหัวใจที่เต้นโครมคราม เมื่อเห็นแม่บนเปลแขนขวาเข้าเฝือก น้ำตาของเธอก็พรั่งพรู เธอทรุดตัวลงข้างเตียงทันที“อย่าร้องนะลูก แม่ไม่เป็นไรยังหัวเราะได้อยู่เลย” เสียงปลอบโยนของมารดาฝืนกลั้วรอยยิ้ม แต่ยิ่งทำให้หัวใจมินตราบีบรัดจนเจ็บหน่วงขณะเธอกุมมือแม่สั่นเทา คิรินทร์ยืนคุยกับหมออาวุโส ท่าทางสงบน่าอุ่นใจแต่ถ้อยคำเด็ดขาด“กระดูกร้

บทที่16ไม่ต้องสนใจใครจะคิดยังไง...สนใจแค่ฉันก็พอแล้วค่ำคืนยังไม่สิ้นสุด เมื่อรถลิมูซีนคันหรูเคลื่อนตัวอย่างนุ่มนวลผ่านเส้นทางระยิบระยับด้วยแสงเมือง มินตรานั่งสงบอยู่เคียงข้างชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของโลกใบใหม่ที่เธอไม่เคยกล้าคิดฝันถึงภายในรถมีเพียงเสียงเพลงบรรเลงคลอแผ่วเบา แสงไฟจากข้างนอกส่องผ่านกระจกรถมาตกกระทบบนแก้มเนียนใสของเธออย่างอ่อนโยน คิรินทร์เหลือบมองเธอจากมุมสายตา ก่อนจะเอื้อมมือมาจับมือเล็กของเธอไว้อย่างเงียบ ๆ“คืนนี้...เธอทำได้ดีมาก” เสียงเขานุ่มลึก ราวกับจะลูบไล้หัวใจเธอด้วยถ้อยคำเพียงไม่กี่คำ มินตราหันไปสบตาเขา ดวงตาของเธอไหวระริก ไม่ใช่เพราะความเหนื่อย แต่เพราะความรู้สึกอบอุ่นที่หลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสาย เธอหลบตาเล็กน้อยแล้วกระซิบเบา“เพราะคุณอยู่ข้างหนู...หนูเลยกล้า”คำพูดนั้นทำให้มุมปากของคิรินทร์กระตุกขึ้นเพียงนิดเดียว ก่อนที่เขาจะค่อย ๆ ดึงเธอเข้ามาใกล้ เอียงใบหน้าลงจูบเบา ๆ ที่หน้าผากอย่างทะนุถนอมเมื่อรถมาถึงหน้าเพนต์เฮาส์ คิรินทร์ไม่ปล่อยมือของเธอเลย เขาพาเธอขึ้นลิฟต์โดยไม่พูดอะไรมากนัก แต่ภายในความเงียบกลับอบอวลด้วยแรงอารมณ์ที่พูดไม่ออก ราวกับคลื่นใต้น้ำที่พร้อมจ

บทที่18ฉันจะอยู่ข้างเธอเสมอแดดยามบ่ายทอดเงาลงมาบนสนามหญ้ากว้างด้านหลังโรงพยาบาล ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งแผ่กิ่งก้านปกคลุมจนเกิดเป็นร่มเงาธรรมชาติ ม้านั่งหินอ่อนตัวเรียบเย็นใต้ต้นไม้กลายเป็นที่พักชั่วคราวของคนสองคนหลังจากเหตุการณ์ตึงเครียดในห้องพักผู้ป่วยจบลงมินตรายังคงนั่งนิ่งหัวคิ้วขมวดกันแน่น แม้จะพยายามกลั้นน้ำตาแต่ดวงตากลมโตกลับแดงเรื่อ ความรู้สึกผิดและเจ็บปวดท่วมท้นในอกจนไม่มีคำพูดใดจะเอื้อนเอ่ยออกมา เธอเพียงแค่นั่งกอดเข่าชิดตัว เหม่อมองพื้นดินอย่างไร้จุดหมายคิรินทร์เดินตามมาช้า ๆ สายตายังแน่นิ่งเหมือนเดิม แต่แฝงไว้ด้วยความอ่อนโยน เขาทรุดตัวลงนั่งข้างเธอ เงียบอยู่นาน ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มลึก ทว่าเต็มไปด้วยอำนาจที่ไม่ต้องตะโกนก็ยังสะกดใจ"คนที่ต้องเสียใจไม่ใช่เธอเลยมินตรา"หญิงสาวสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเสียงเขาเอ่ยขึ้น เธอเบือนหน้ามามองเขาทั้งน้ำตาคลอหน่วย"หนูยังดูแลพ่อแม่ไม่ดีพอค่ะ ตั้งแต่พ่อป่วยแม่ก็ทำงานหนักมาตลอดจนแม่ล้มป่วยไปอีกคน หนูมีเวลาคิดแต่เรื่องความเป็นอยู่ของตัวเองจนลืมรนข้างหลังไป ก็ถูกอย่างที่พี่มาลินว่านั่นแหละค่ะบางทีหนูอาจจะเห็นแก่ตัวจริงๆ ก็ได้”มินตราพูดด้วย

บทที่20หัวใจดวงน้อย@เพ้นท์เฮ้าส์เสียงหัวใจที่ไม่เป็นจังหวะของหญิงสาวร่างเล็กบนเตียง มินตราค่อย ๆ ลืมตา รู้สึกเวียนหัวตั้งแต่ยังไม่ทันลุกขึ้น ความขมในลำคอและแรงปวดหน่วงที่ท้องทำให้เธอต้องหลับตาลงอีกครั้งเธอสูดลมหายใจลึก ตั้งใจจะไม่ให้ใครสังเกตเห็น แต่เพียงพอจะยันกายขึ้นจากหมอน ความวูบวาบก็เล่นงานจนเกือบล้มลงไปอีก“มินตรา” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นทันที ร่างสูงที่เพิ่งก้าวออกมาจากห้องแต่งตัวหันขวับมามอง เขาก้าวยาวเพียงไม่กี่ก้าวก็มาถึงข้างเตียง ประคองแขนเล็กเอาไว้ก่อนที่เธอจะทรุด ดวงตากลมโตพยายามหลบสายตาคม เธอฝืนยิ้มจาง ๆ “ไม่เป็นไรค่ะแค่ลุกเร็วไปนิด”คิรินทร์ก้มลง จ้องหน้าเธอใกล้ ๆ ริมฝีปากเม้มแน่น ดวงตาเข้มวาวด้วยความไม่พอใจ“นี่ไม่ใช่ครั้งแรกแล้วที่เธอพูดว่าไม่เป็นไรทั้งที่ตัวเองก็แทบยืนไม่อยู่”มินตราก้มหน้าไม่กล้าสบตาพร้อมกับเอ่ยตอบเสียงแผ่ว“ก็ไม่อยากให้คุณกังวล”มือใหญ่ยกขึ้นแตะหน้าผากและแก้มเธอ ตรวจวัดอุณหภูมิด้วยสัมผัสของตัวเอง “ไม่มีไข้แต่หน้าซีดยิ่งกว่าคนไม่ได้นอนทั้งคืน”เธอหัวเราะในลำคอเบา ๆ พยายามทำให้ทุกอย่างดูเบา “เมื่อคืนก็ไม่ค่อยได้นอนจริง ๆ ค่ะ คงเพราะคิดมากเรื่องข