All Chapters of Ex Lover แค่เด็กเลี้ยง: Chapter 31 - Chapter 40

“จะคุยที่นี่หรือคุยที่อื่น” คือคำถามแรกเมื่อเราวนกลับมาเจอกันอีกครั้งธุระที่ไอยาบอกคือที่นี่อย่างนั้นสินะ“อะไรคะ”“นี่ผมใจเย็นนะ”“แล้วบัวใจร้อนเหรอคะ บัวถามว่าคุณต้องการจะคุยอะไร”“เรื่องของเราไง”“สำหรับเราไม่มีเรื่องของเราค่ะ มีแค่เรื่องของลูก”“...”“ถ้าคุณธีร์อยากเจอลูกก็ตามสบายเลยค่ะ ลูกคิดถึงคุณมาก ก่อนหน้านี้บัวบอกลูกว่าคุณทำงานยุ่งอย่างที่คุณเคยบอกไว้ค่ะ ตอนนี้มาอยู่ที่บ้านของคุณคุณจะเข้าไปเจอลูกเลยก็ได้ค่ะ บอกลูกว่าแวะมาหาลูกก็จะเข้าใจ”“...”ที่ยืนนิ่งไม่พูดอะไรเพราะไม่พอใจที่ฉันมายืนอยู่ที่บ้านเขาโดยที่ไม่ได้ขอเขาใช่ไหม ถึงได้ทำหน้าไม่พอใจแบบนี้“ถ้าคุณไม่พอใจเรื่องที่บัวพาลูกมาบ้านคุณ บัวต้องขอโทษด้วยนะ แต่เรื่องนี้เป็นความต้องการของแม่คุณ และที่สำคัญบัวไม่ได้บอกท่านว่าเรามีลูกด้วยกันค่ะ”“ผมรู้ ผมเป็นคนบอกแม่ผมเอง”“ถ้าอย่างนั้นคุณจะมาทำหน้าไม่พอใจทำไมคะ บัวคิดว่าบัวไม่ได้ทำอะไรผิดนะ”“ไม่ได้ทำอะไรผิด?”“ค่ะ บัวไม่ได้ทำอะไรผิด”“ไม่ผิดตรงไหนบัวบูชา คุณพาลูกหนี...”“ที่นี่คนอยู่เยอะนะคะ คุณเสียงดังทำไม อยากให้คนอื่นมาได้ยินเหรอ”“ใครจะได้ยินก็ช่าง ผมต้องสนเหรอ!”ยิ่งพูด

เช้าวันนี้มันคงเป็นเช้าที่ผมรู้สึกดีที่สุดในรอบหลายเดือนเพราะได้ตื่นมาแล้วมองเห็นหน้าเธอเธอที่ผมเคยมองข้ามเธอที่ผมเห็นเป็นแค่ของตาย วางทิ้งไว้ตรงไหนก็ได้ เมื่อไหร่ที่คิดถึงก็ค่อยกลับมาหาไม่คิดเหมือนกันว่าของตายเมื่อมันหายไปจะทำให้ผมหายใจลำบากขนาดนี้ผมคิดถึงเธอจนไม่เป็นอันทำอะไรตามหาในที่ที่คิดว่าเธอจะไป ทว่าหาเท่าไหร่ก็ไม่เจอจากที่คิดว่าได้แต่งงาน ได้ใช้ชีวิตกับคนที่รักมานานแล้วจะมีความสุข แต่เมื่อรู้ว่าบัวกับลูกหายไปคำว่าความสุขก็เหมือนจะหายไปด้วยเธอกับลูกหายไปผมถึงได้รู้ว่าที่ผ่านมาผมรักเธอมานานแล้ว แค่เธออยู่ใกล้และง่ายผมก็เลยไม่ใส่ใจแม่ผมอยากให้แต่งงานสักที รอบนี้แม่จริงจังมาก ถ้าผมไม่มีใครแม่ก็จะหาคนมาแต่งด้วยผมที่ทดลองคบหาดูใจและทำคะแนนกับลิลิจึงเอ่ยชวนลิลิมาแต่งงานและใช้ชีวิตคู่ร่วมกัน ทุกอย่างที่คิดมันลงตัวเลยล่ะ ขอแค่เป็นลิลิเกริ่นก่อนว่าลิลิเป็นผู้หญิงที่ผมแอบรักตั้งแต่สมัยเรียน เราเป็นเพื่อนกัน ในอดีตผมก้าวช้าไปเธอจึงตัดสินใจแต่งงานและสร้างครอบครัวกับคนอื่น ผมทำได้เพียงอวยพร หวังให้เธอมีชีวิตคู่ที่มีความสุขกับเส้นทางที่เธอเลือกถ้าเธอผิดหวังผมก็พร้อมจะอยู่ข้างเธอ

“คุณแม่ที่แปลว่าแม่ผัว ไม่ใช่คุณแม่ที่แปลว่าแม่ กรุณาเรียกกันให้ถูกด้วยครับ” เสียงคุณธีร์ดังแทรกเข้ามา ไม่นานนักตัวเขาก็เดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นเขาเดินมานั่งลงข้างฉันไหนว่าจะกินข้าวกินข้าวอะไรรวดเร็วขนาดนี้“ตอนนี้หนูบัวอยากเป็นลูกสาว หนูบัวไม่ได้อยากจะเป็นลูกสะใภ้ของฉัน ในเมื่อหนูบัวตัดสินใจแล้ว คนเป็นแม่แบบฉันก็ต้องเคารพการตัดสินใจของคนอื่น”“เรียกแบบนั้นน้องปัทม์สับสนพอดี”“การที่หนูบัวเรียกฉันว่าแม่ มีอะไรน่าสับสน เธออย่ามาเอาแต่ใจนะธีร์ทัศ ที่ผ่านมาเธอเอาแต่ใจมามากพอแล้ว ต่อจากนี้ หัดฟังคนอื่นบ้าง จบ ถ้าเธอไม่จบเธอก็ไม่ต้องเจอน้องปัทม์อีก”“แม่ครับ ผมลูกแม่นะ”“หนูบัวก็ลูกฉัน”“แม่...”“ต่อไปนี้ก็ให้หนูบัวเป็นน้องสาวก็แล้วกัน เป็นพี่ชายก็ต้องหัดดูแลน้องสาวเข้าใจไหม”“พี่น้องอะไรกันแม่ ผมไม่ได้อยากมีน้องสาว”“มีไม่มีก็ต้องมี ตอนนี้เธอเป็นได้แค่พี่ชายและเป็นได้แค่พ่อของน้องปัทม์ เป็นมากกว่านั้นหนูบัวเขาไม่อนุญาต เธอก็ไม่มีสิทธิ์ไปบังคับขืนใจน้อง โตแล้วหัดมีความอดทนอดกลั้นซะบ้าง อย่าให้เสียชื่อลูกชายคนรองตระกูลอิทธิฤทธิ์”“ยิ่งทำแบบนี้นี่แหละยิ่งเสียชื่อเลยครับแม่ ผมกับบัวควรจะแต่

“เราจะไปไหนกันคะ นี่ไม่ใช่ทางกลับบ้านคุณแม่นะ”“ทีเวลาแบบนี้เรียกแม่ได้เต็มปากเลยนะ”“มันผิดเหรอคะ คุณแม่อนุญาตให้บัวเรียกท่านแบบนั้นนะคะ บัวคิดว่าบัวไม่ได้ทำอะไรผิดนะ”“มันไม่ผิด แต่มันก็ไม่ถูกไง”“ตรงไหนที่ไม่ถูกคะ”“บัว”“คุณธีร์อย่ามาชวนบัวทะเลาะนะคะ บัวเหนื่อยที่จะทะเลาะค่ะ”“ฮะ พี่เหรอ พี่เหรอที่ชวนเธอทะเลาะ”“ใช่ค่ะแบบนี้เลยเรียกการทะเลาะ ยอมรับความจริงได้แล้วค่ะ”“พี่ต้องยอมรับความจริงเรื่องอะไรบัวบูชา”“ไม่รู้สิคะ คุณธีร์ยังไม่รู้แล้วบัวจะรู้ได้ยังไง” ระยะหลังมานี้ ตั้งแต่เรากลับมาเจอกัน ปากเธอก็แซ่บขึ้นมาก ยิ่งตอนนี้ที่เธอค่อนข้างเมา เพราะดื่มแอลกอฮอล์ที่ไม่ได้เยอะ อาจจะเพราะเป็นคนคออ่อน ก็เลยเมาง่ายยอมรับเลยว่าปากเธอแซ่บขึ้นคูณสิบเท่า“เก่งจริง ๆ นะ บัวบูชา”“บัวไม่ใช่คนเก่งค่ะ บัวเป็นคนธรรมดา ว่าแต่คุณธีร์จะตอบบัวได้หรือยังว่าเราจะไปไหนกัน นี่ไม่ใช่เวลาที่เราจะขับรถเล่นกันนะคะ ดึกแล้วบัวง่วงนอน บัวก็บอกตั้งแต่แรกแล้วว่านอนที่โรงแรมก็ได้แต่คุณธีร์ก็อยากจะพาบัวขึ้นรถให้ได้ บัวไม่เข้าใจเลยจริง ๆ ว่าคุณธีร์คิดอะไรอยู่ หรือว่าอยากนอนกับบัวเหรอคะ”“อืม อยากสิ”“ตอบชัดเจนจังเลยค

เรายังคงใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันสามคนพ่อแม่ลูกในบ้านหลังที่มีขนาดพอดี คุณธีร์ทำหน้าที่พ่อได้เป็นอย่างดี เขาเลิกเป็นอาจารย์เพื่อมาทำหน้าที่พ่ออย่างที่พูดไว้จริง ๆ ทว่าวันนี้คุณธีร์ไม่ได้ไปส่งลูกที่โรงเรียน เนื่องจากไม่สบาย อาการค่อนข้างหนักฉันจึงพาเขามาโรงพยาบาล คุณหมอสั่งให้แอดมิทดูอาการฉันอยู่เฝ้า ตอนเย็นรับลูกก็จะกลับไปเอาเสื้อผ้ามาอยู่กับเขา ส่วนลูกชายทางด้านแม่ของคุณธีร์จะเดินทางมารับไปอยู่ด้วยในช่วงที่คุณธีร์ป่วย‘พ่อลูกตัวติดกันแบบนั้น เดี๋ยวติดไข้กันลำบากแย่เลย เดี๋ยวแม่เดินทางไปรับน้องปัทม์เอง ให้น้องปัทม์มาอยู่กับแม่สักอาทิตย์ ธีร์หายดีแล้วค่อยว่ากัน’ แม่คุณธีร์พูดมาแบบนี้ ฉันก็เห็นด้วยเพราะพ่อลูกสนิทกันมากจริง ๆ“ขอโทษที่ทำให้ลำบากนะ” คนป่วยเอ่ยด้วยสีหน้ารู้สึกผิด“ไม่เป็นไรค่ะ บัวไม่สบายคุณธีร์ก็เคยดูแลบัว”ตอนท้องเขาก็เคยดูแลฉัน หลังคลอดน้องปัทม์เขาก็คอยดูแลอย่างดี หลังคลอดฉันช่วยเหลือตัวเองไม่ค่อยได้ ก็มีเขาที่คอยดูแล เมื่อก่อนเขากับฉันช่วยกันเลี้ยงลูกด้วยกันอย่างดีมาตลอด ทุกพัฒนาการของลูกเราเห็นมาด้วยกันแล้วหลังจากนั้นไม่นานเขาก็ค่อย ๆ ถอยห่างออกไปเรื่อย ๆ แล้วก็ทิ้งฉันกับล