All Chapters of Ex Lover แค่เด็กเลี้ยง: Chapter 11 - Chapter 20

“หายตกใจหรือยัง” ขับรถออกมาได้สักพักคุณธีร์ก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน“ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ” ถ้าไม่ได้เขาเข้ามาทันเวลาฉันแย่แน่ ๆ“รู้จักสองคนนั้นเหรอ”“เขาเคยเป็นเจ้าหนี้ของบัวค่ะ พ่อเคยยืมเงินเขาบ่อย ๆ มีครั้งนึงต้องยืมเงินก้อนใหญ่เพื่อรักษารวินท์ เขาก็กำหนดเวลามาให้คืนให้ทัน ไม่อย่างนั้นจะถือว่าเป็นค่าสินสอด”“สินสอด?”“เสี่ยหันเขาอยากได้บัวไปเป็นเมียเขาค่ะ คนแถวบ้านถ้าใครเดือดร้อนก็ไปยืมเงินเขากันทั้งนั้นเพราะว่าเขาปล่อยเงินกู้ ถ้าหากเขาต้องตาลูกสาวบ้านไหน บ้านนั้นก็จะได้รับการดูแลเป็นพิเศษ ได้ลดดอกเบี้ยเงินที่ยืมก็ไม่ต้องจ่ายคืน”“พูดซะสวยหรู ความจริงคือยกลูกสาวให้เขามันก็ขัดต้นขัดดอกไปหมดแล้วไหม แล้วผู้หญิงที่อยู่ด้วยเป็นใคร”“เมียเขาค่ะ”“เมีย !”“เมียตบเมียแต่งที่ถูกต้องตามกฎหมายค่ะ”“เออดี ขยันหาเมียน้อยมาให้ผัว”“...”“แล้วหนูคืนเงินหมดแล้วใช่ไหม”“ค่ะ”“ถ้างั้นทำไมถึงมาทำกับหนูแบบนั้น”“หลังจากรวินท์ตายก็เท่ากับว่าบัวเหลือตัวคนเดียว พวกเขาคิดว่าบัวไม่มีที่ไปถึงได้หยิบยื่นข้อเสนอมาให้ค่ะ แต่บัวปฏิเสธแล้ว พวกเขาไม่ฟัง ก็เลยเป็นอย่างที่พี่ธีร์เห็น”“ไม่มีที่ไปอะไร หนูยังมีพี่นี่ไง

ตอนนี้ฉันอยู่ในงานวันเกิดของพี่ชายเอลลี่ พี่ชายของเอลลี่หล่อมาก เป็นประธานบริษัททำเกี่ยวกับการเงิน ความหล่อขนาดนี้ไม่แปลกใจเลยที่เอลลี่จะบอกว่าพี่ชายเจ้าชู้ รักใครไม่เป็นก็เขาหล่อขนาดนี้ไม่จำเป็นต้องเป็นของคนคนเดียว“มีอะไรหรือเปล่า ทำไมถึงดื่มเยอะ” ฉันกระซิบถามไอยาที่ตอนนี้ยกแก้วดื่มรัว ๆ ดูไม่ใช่ไอยาที่ไม่ว่าจะทำอะไรก็รอบคอบระแวดระวังตลอด“ฉันแค่เบื่อ ๆ น่ะ”“ถ้ามีเรื่องอยากระบายบอกฉันได้นะ ถึงจะช่วยอะไรไม่ได้ แต่ฉันจะเป็นผู้ฟังที่ดี”“งั้นดื่มเป็นเพื่อนหน่อยสิ”“ฉันไม่ดื่มแกก็รู้”“จริงด้วย แต่ถ้าแกไม่ดื่มเลยมันก็ไม่ดีนะ การดื่มเป็นก็ถือเป็นการปกป้องตัวเองในระดับนึง จะได้ไม่ถูกคนมอมไง เราต้องสร้างภูมิคุ้มกันให้ตัวเองเพื่อความปลอดภัยของเรา”“ฉันไม่อยากแตะน่ะ รวินท์เคยบอกว่าเป็นของไม่ดี ฉันไม่อยากทำให้เขาผิดหวังในตัวฉัน”“แกยังดีนะมีคนที่ห่วง”“แต่ตอนนี้ฉันไม่มีแล้วนะ รวินท์ไม่อยู่แล้ว”“อย่างน้อยบัวบูชาก็มีคนเคยห่วง ส่วนฉันมีแม่ก็เหมือนไม่มี ไม่เคยห่วงใย ไม่เคยรักใคร่”“แต่ว่าไอยามีบัวบูชาที่รักใคร่และห่วงใยนะ”“อืม บัวบูชาก็มีไอยาที่ห่วงใย”“รักแกนะ”“พวกแกรักกันสองคนหรือไง ไม่รัก

สองทุ่มเกือบสามทุ่มฉันกลับมาถึงคอนโด ก่อนหน้านี้แวะไปที่บ้านของเอลลี่ ไปหาไอยา นั่งคุยเล่นกัน กินข้าวเย็นด้วยกัน จากนั้นเอลลี่กับคู่หมั้นของเธอก็มาส่งฉันที่คอนโดเปิดประตูห้องเข้ามาคุณธีร์นั่งอยู่ที่โซฟา“ไปไหนมา” คือคำถามของเขา“บ้านเพื่อนค่ะ” ฉันวางกระเป๋าสะพายไว้ที่โต๊ะ“ทำไมไม่ทักบอกพี่”“ไม่รู้ว่าต้องบอกค่ะ” เห็นเต็มตาว่าเขาอยู่กับครอบครัว ฉันจะกล้าทักไปได้ยังไง ในเมื่อรู้แล้วว่าเขามีเจ้าของฉันก็ไม่อยากเป็นรอยร้าวของใครต่อให้รักเขามากแค่ไหนมาถึงขนาดนี้แล้วก็มีแต่ต้องตัดใจ ยื้อไปก็ไม่มีทางที่ความสัมพันธ์จะได้พัฒนาไปมากกว่าการเป็นเด็กที่เขาเลี้ยงไว้ฝันลม ๆ แล้ง ๆ ควรพอได้แล้ว“เป็นอะไร”“ไม่ได้เป็นอะไรค่ะ”“ไม่ได้เป็นอะไรแล้วทำไมไม่ส่งข้อความบอกพี่”“...”“นานวันเข้าก็เลยไม่เห็นพี่อยู่ในสายตางั้นเหรอบัว เพราะเราอยู่ด้วยกันนานเกินไปหรือเป็นเพราะพี่ใจดีเกินไป”“เปล่าค่ะ”“งั้นเป็นอะไร”“บัวเพิ่งรู้ว่าพี่ธีร์มีครอบครัวแล้ว”“เราตกลงกันแล้วนะว่าจะไม่ยุ่งเรื่องส่วนตัวของพี่ นี่บัวกำลังทำอะไร มายุ่งเรื่องของพี่ทำไม” เขาฉุนเฉียวขึ้นมาทันที ชักสีหน้าไม่พอใจด้วย“เรา...เราเป็นอะไรกันคะพี่

“ตั้งใจเอาไว้ว่าจะทำยังไง” ไอยาถามหลังจากที่ฉันเล่าเรื่องราวบางส่วนให้ฟัง เล่าเฉพาะส่วนที่สำคัญต่อตัวฉัน ฉันไม่ได้เล่าพาดพิงไปถึงเขาไม่ได้บอกด้วยว่าเขาคือใคร เนื่องจากมันคือข้อตกลงระหว่างเรา ฉันก็ควรรักษาสัญญา“การโตมาแบบพ่อเลี้ยงเดี่ยวแม่เลี้ยงเดี่ยว มันไม่ได้ดีเลยเว้ย ฉันที่เจอแบบนั้น ไม่ได้รู้สึกพอใจเลย คนอื่นอาจจะรู้สึกว่าโอเคไม่ขาด แต่ฉัน... ฉันขาด ฉันขาดแม่ ฉันขาดพ่อที่ไม่เลี้ยงดู ไม่ดูแลเอาใจใส่ ย่าที่เลี้ยงก็ไม่ได้รักฉัน สิ่งเดียวที่ฉันมีก็คือรวินท์ฝาแฝดของฉัน เราต่างเติมเต็มความรู้สึกที่ขาดให้กันและกัน ถ้าไม่มีรวินท์ ฉันคงอยู่มาไม่ถึงทุกวันนี้”“แกอย่าตัดพ้อขนาดนั้นสิบัว แกยังมีฉัน มีไอยา เราเป็นครอบครัวกันได้นะ” เอลลี่ยื่นมือมากุมมือฉัน“อยากเอาออกเหรอ” ไอยาถามเสียงเรียบ ใบหน้าเธอเรียบนิ่ง“เขาอยู่ในท้องฉัน เขาเป็นเลือดเป็นเนื้อของฉัน บอกตามตรงว่าฉันอยากเก็บไว้ แต่ฉันกลัวว่าจะเลี้ยงเขาได้ไม่ดีพอ ฉันกลัวเขาจะตั้งคำถามว่าให้เขาเกิดมาทำไม ฉันกลัวว่าเขาจะไม่ต้องการให้ฉันเป็นแม่ของเขา”“แกอย่าเพิ่งกลัวในสิ่งที่ยังไม่เกิดสิบัว อย่าลืมนะว่าเรามีเงิน เด็กคนเดียวเราเลี้ยงกันได้อยู่แ

เพราะวันนี้เอลลี่ออกไปดินเนอร์อย่างเป็นทางการกับพี่บีมคู่หมั้นของเธอตามที่ครอบครัวของเอลลี่สั่งมา ฉันจึงอยู่บ้านกับไอยา ไอยาติดไลฟ์สดมาเปิดประตูให้คนที่มาไม่ได้ จึงเป็นฉันที่ยังไม่นอนออกมาเปิดประตูแทนก็ไม่คิดว่าจะเจอกับคุณธีร์ ถ้ารู้ว่าเป็นเขามีเหรอฉันจะออกมา“น้องบัวก็อยู่ที่นี่เหรอครับ” พี่ชายของเพื่อนปรับท่าทีที่ก่อนหน้านี้เหมือนคนเมา เขาเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ“ค่ะ พี่เอสมาหาเอลลี่เหรอคะ เอลลี่ไม่อยู่ค่ะ”“พี่...” พี่ชายของเอลลี่ดูอึกอัก“มันเมา ส่วนเรามีเรื่องต้องคุยกัน” คุณธีร์ที่ยืนจ้องจนฉันรู้สึกเสียวสันหลังได้พูดออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบราบ“รู้จักกันเหรอ” พี่เอสเอ่ยด้วยสีหน้าสงสัย“ไม่รู้จักค่ะ/รู้จัก”“สรุปรู้จัก”“เรื่องของมึงกูช่วยแค่นี้ ที่เหลือจัดการเอง” คุณธีร์พูดกับพี่ชายของเอลลี่จบก็ผลักพี่เอสออกแล้วก็ยื่นมือมาจับมือฉัน เขาออกคำสั่ง “ขึ้นรถ”“ไม่ค่ะ”“แน่ใจนะ”“...”“พี่ถามว่าแน่ใจใช่ไหมที่จะสู้กับพี่”“...”“ว่าไง”“มึงจะทำอะไรบัวไอ้ธีร์ น้องไม่เต็มใจไปกับมึงมึงก็อย่า...”“ไปจัดการเรื่องของมึง เรื่องกูกูจัดการเอง”“แต่น้องบัวเป็นเพื่อนน้องสาวกู มึงจะมาเอาน้องไปแบบนี้ไม่