All Chapters of รักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ: Chapter 131 - Chapter 140

เมื่อพ้นจากจอมพลมาได้เพราะการช่วยเหลือของพงษ์สวัสดิ์ ปิยฉัตรก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ก่อนจะรีบก้าวยาวๆ ไปยังห้องรับรองพิเศษด้วยท่าทางเร่งรีบ เพราะเธอปล่อยให้แขกมารอนานพอสมควร ถึงแม้มั่นใจว่าตนจะไม่ได้นัดหมายใครไว้ แต่การปล่อยให้คนอื่นรอนานก็เป็นการกระทำที่ไม่เหมาะสมนัก ทันทีที่เดินมาถึงห้องรับรองปิยฉัตรก็เห็นมนต์มีนา หรือแม่เลขาต่างดาวของท่านรองผู้อำนวยการอย่างคิริมายืนกุมมืออยู่ อีกฝ่ายรีบเปิดประตู แล้วผายมือให้ด้วยท่าทีนุ่มนวล“ขอบใจนะมีนา”“ยินดีค่ะ แต่เบาๆ นะคะ เขาหลับอยู่ค่ะ” เลขาทรงประสิทธิภาพเอ่ยบอกพร้อมส่งยิ้มหวาน ท้ายประโยคทำเสียงกระซิบกระซาบ แล้วยกมือขึ้นจรดปากตัวเองประกอบคำพูดทันทีที่คุณหมอสาวก้าวล่วงเข้าสู่ภายในมนต์มีนาก็จัดการปิดประตูให้อย่างเงียบกริบ แล้วรีบส่งข้อความไปรายงานบางอย่างให้ใครบางคนทราบวินาทีแรกที่สายตาปะทะเข้ากับร่างของคนที่นอนตะแคงหันหลังให้อยู่บนโซฟาสีน้ำตาล เท้าของปิยฉัตรก็ชะงักกึกเหมือนมีตะปูมาตอกตรึง แล้วในจังหวะที่คนหลับพลิกตัวหันกลับมาสายตาที่ปะทะเข้ากับใบหน้าของอีกฝ่ายก็ทำให้เธอตัวแข็งทื่อ ยกมือขึ้นอุดปาก แล้วน้ำตาเจ้ากรรมก็ไหลพรากอย่างไร้กา

หึ…แต่ก็อย่างว่าล่ะ ผู้หญิงเจ้ามารยาแบบนั้นจะเชื่อถืออะไรได้ ขนาดปรักปรำให้เธอกลายเป็นฆาตกรอย่างหน้าด้านๆ หล่อนยังทำมาแล้ว แล้วนับประสาอะไรที่หล่อนจะโกหกให้จอมพลสงสารด้วยการบอกว่าตัวเองเป็นเด็กกำพร้าเหมือนเธอ และใช้ความสงสารนั้นเป็นสะพานข้ามมาหาจอมพล เข้ามาแทรกกลางระหว่างเธอกับเขา จนความสัมพันธ์ฉันเพื่อนไม่เหมือนเดิม เขาเหมือนก้าวห่างจากเธอไปเรื่อยๆ ที่สุดจอมพลก็หลงรักอรอุมาแบบหัวปักหัวปำ ส่วนเธอก็กลายเป็นหมาหัวเน่าที่ไม่จำเป็นต่อชีวิตเขาอีกต่อไป “ถ้าคุณเป็นญาติของอรอุมาจริงๆ คุณก็น่าจะรู้นะว่ายัยนั่นตายเพราะอะไร”เธอเอ่ยเสียงเย็นเยียบ ขณะจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย แล้วความหวาดหวั่นน้อยๆ ที่ปรากฏออกมาให้เห็นนั้นก็ทำให้ปิยฉัตรลอบกระตุกมุมปาก “ก็ตายเพราะฝีมือฆาตกรอย่างแกยังไงล่ะ”“ถ้าไม่มีหลักฐานก็อย่าเที่ยวริอ่านมาปรักปรำคนอื่นสุ่มสี่สุ่มห้า ฉันสามารถแจ้งข้อหาหมิ่นประมาทคุณได้นะคุณนางแบบ” ปิยฉัตรย้อนกลับอย่างฉะฉาน ในเมื่อเธอไม่ได้เป็นอย่างที่อีกฝ่ายประณามแล้วเรื่องอะไรเธอจะต้องไปกลัวจนหัวหด ถ้าร้ายมาก็ร้ายกลับ ตบมาก็ต่อยกลับ แค่นั้นก็สิ้นเรื่อง“ทำไมฉันจะไม่มีหลักฐาน ในเมื่อฉ

ผับใต้ดินใจกลางเมืองศิวิไลซ์ สถานที่อโคจรของพวกชอบมั่วสุม ไม่ว่าจะเป็นยา การพนัน และของผิดกฎหมายทุกชนิด ที่นี่มีหมด แถมยังมีอะไรให้แขกวีไอพีกระเป๋าหนักได้ลิ้มลองแบบไม่ต้องกลัวว่าจะเป็นข่าว หรือถูกตำรวจจับ เพราะเจ้าของขาใหญ่ มีเส้นสายมากมาย แถมยังหุ้นกับคนมีสีตัวเป้ง อิทธิพลล้นมือ “ไม่น่าเชื่อว่าที่นี่จะเป็นมรดกตกทอดของมึงนะไอ้คุณชาย” ปรเมศที่เพิ่งได้เหยียบย่างเข้ามาที่นี่เป็นครั้งแรกเอ่ยอย่างสุดแสนแปลกใจ พลางมองลงไปยังเบื้องล่างที่เป็นลานประลองมวยปล้ำของพวกบ้าพลัง ดูป่าเถื่อน และไร้อารยธรรมสิ้นดี “กูไม่ได้อยากได้ ก็แค่ท่านพ่อยัดเยียดให้ก่อนตาย” คนที่ได้มรดกจากบิดาผู้ล่วงลับไปเมื่อเดือนก่อนทำหน้าเหมือนกินยาขม คุณชายหมอธีรเดชไม่เคยนึกเลยว่าวันหนึ่งตนจะต้องมารับหน้าที่ในการคุมแหล่งมั่วสุมอันแสนโสมมในมุมที่สังคมคาดไม่ถึงเยี่ยงนี้ แต่ที่ทำให้เขาช็อกไปกว่านั้นคือที่นี่ก่อตั้งโดยท่านพ่อของเขา ซึ่งมีหุ้นส่วนอีกหลายรายที่เป็นคนใหญ่คนโต หนึ่งในนั้นก็คือพ่อของผู้หญิงที่เขาไม่อยากจะนึกถึง แต่กลับคิดถึงและแอบโหยหาอยู่ลึกๆ “งั้นก็ขายดิ…รอไร” ปรเมศสวนกลับ แล้วตวัดขาขึ้นไขว่ห้างด้วย

“แต่คนนี้กูเกลียดจริงว่ะ” เจ้าของหน้าอกที่อุดมไปด้วยมัดกล้ามเอ่ยเสียงเข้ม สูบบุหรี่ไปอีกอึก พ่นควันออกมา แล้วขยี้ปลายสีแดงฉานลงบนจานรอง จากนั้นก็หันไปคว้าขวดวิสกี้มาเทลงแก้ว “ถ้าเกลียดจริงก็ต้องไม่อยากเอา ไม่อยากเข้าใกล้ ไม่อยากเห็นหน้า”“แต่กูอยากเอา อยากเอาแล้วอยากเอาอีก”จอมพลเค้นเสียงขุ่นคลั่กอย่างหัวเสีย ขณะกำรอบแก้วแรงๆ จนมันแทบแหลกละเอียดคามือด้วยหงุดหงิดงุ่นง่านกับความต้องการอันน่าบัดซบเหล้าทำให้เขาขาดสติ และพูดไปตามสัญชาตญาณดิบ เขาก็แค่…อยากไม่มีอะไรมากกว่านั้น ไม่มีจริงๆ “ถ้าอยากเอามากขนาดนั้นกูว่ามึงควรหาสาวสักคนไปขย่ม หรือไม่ก็หิ้วเด็กในผับของไอ้คุณชายไปกกให้หายอยาก ข้างล่างโน่น…เลือกเอาสักคน” พงษ์สวัสดิ์เอ่ยพลางบุ้ยปากไปยังสาวๆ นุ่งน้อยห่มน้อยตรงด้านล่าง ซึ่งกำลังเต้นรูดเสาด้วยท่วงท่าเซ็กซี่ยั่วเย้า บ้างเดินยักย้ายส่ายสะโพกเสิร์ฟเครื่องดื่มให้แขก เอาจริงๆ เขาก็แค่ลองใจ ไม่ได้สนับสนุนให้อีกฝ่ายนอกใจเมียแต่อย่างใด ถึงแม้จะพอรู้มาบ้างว่าจอมพลและปิยฉัตรจดทะเบียนสมรสกันเพราะเด็กชายกัปตัน แต่ก็นั่นแหละ เมียก็คือเมีย ตราบใดที่ยังไม่หย่าก็ไม่ควรนอกใจนอกกายเมีย

“เซอร์ไพรส์!”ทันทีที่ประตูแง้มออกเสียงติดจะอ้อแอ้ก็ดังขึ้น เมื่อเห็นว่าใครบุกมายามวิกาลปิยฉัตรก็อ้าปากค้าง แล้วก็ต้องสะดุ้งเฮือก และเบิกตากว้าง เมื่ออีกฝ่ายโผเข้ากอดแบบไม่ทันตั้งตัว “เฮ้ย! มาถึงก็มากอดกูเลย ปล่อยนะโว้ยไอ้บ้า!”“ขอกอดหน่อยน่า ก็คนมันคิดถึงนี่นาที่ร้ากกกก…จ๋า”น้ำเสียงออดอ้อนติดจะยานคางเจือกลิ่นเหล้าและบุหรี่ทำให้คนฟังเบ้หน้า ทำท่าจะดันร่างบึกบึนกล้ามแน่นออกห่าง ทว่ากลับต้องยืนนิ่งจังงัง เมื่อได้ยินอีกฝ่ายกระซิบว่า “เจ้ช่วยน้องหน่อย สาวข้างหลังกำลังมองอยู่ ไม่งั้นน้องถูกลากไปกินแน่ๆ”หลังจากเริ่มตั้งสติได้ปิยฉัตรก็เหล่ตามองไปยังเจ้าของร่างเซ็กซี่ขยี้ใจในชุดสั้นกุดสีแดงเพลิง ที่กำลังมองมายังทั้งคู่ไม่วางตา แล้วเค้นเสียงลอดไรฟันออกมา“อ้าวเวร! นี่มึงเอากูเป็นไม้กันหมาเหรอวะ”“เหอะน่า…ช่วยน้องหน่อย นั่นน่ะสาวประเภทสองเลยนะโว้ย ถ้าโดนอัดถั่วดำเข้าไปไม่อยากจะคิดเลยว่าอนาคตจะเป็นยังไง” ไอ้หนุ่มขี้เล่นกระซิบกระซาบวิงวอน “ก็ระบบขับถ่ายสะดวกไงวะ…ถามได้” “อึ๋ย…สยองว่ะ”ท่าทางสยดสยองทำให้ปิยฉัตรนึกอยากจะแกล้งนายทหารจอมเจ้าชู้ใจแทบขาด ทว่าสายตาเหมือนจะจับไอ้หนุ่มหุ่นล