All Chapters of รักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ: Chapter 121 - Chapter 130

ตั้งแต่กลับจากทริปเลี้ยงรุ่นเมื่อสามอาทิตย์ก่อนปิยฉัตรก็ทำเรื่องขอย้ายลงมากรุงเทพ อันที่จริงเธอไม่ได้อยากย้ายจากเชียงใหม่มาเจอความวุ่นวายในเมืองหลวงเลยสักนิด หากว่าจิตแพทย์ที่เธอรับการบำบัดอยู่จะไม่ลาออก และท่านก็แนะนำให้เธอมารักษาต่อกับคุณหมออีกท่านหนึ่งที่ประจำอยู่สาขากรุงเทพ หลังจากตรวจคนไข้เด็กเคสฉุกเฉินวิกฤตในช่วงหัวค่ำเสร็จ กุมารแพทย์สาวก็หมกตัวอยู่ในห้องพักเบรกแพทย์ที่ทางโรงพยาบาลจัดเอาไว้อย่างเป็นสัดเป็นส่วน ช่วงนี้เธอนอนไม่หลับติดๆ กันหลายคืน ทั้งที่เป็นคนคลั่งไคล้การนอนมากเป็นพิเศษ นั่นก็เพราะว่าฝันร้ายถึงเหตุการณ์สะเทือนขวัญในอดีตซ้ำๆ ทั้งที่คิดว่าทุกอย่างจะค่อยๆ เลือนหายไปตามกาลเวลา แต่การที่ได้พบปะกับจอมพล การถูกเขาตราหน้าด้วยวาจาโหดร้ายมันทำให้เธอกลับไปจมปลักอยู่กับห้วงความเจ็บปวดอีกครั้ง มันทรมานเหมือนจะขาดใจ จนสุดท้ายจำต้องพึ่งยานอนหลับ “ไอ้ปี่…ไอ้ปี่…”เสียงเอ่ยเรียกไม่อาจทำให้คนที่ถูกฤทธิ์ยานอนหลับเล่นงานแบบผิดที่ผิดเวลาตื่นแต่อย่างใด จนผู้ที่เพิ่งก้าวล่วงเข้ามาในห้องพักเบรกแพทย์ต้องเอ่ยเรียกซ้ำ พร้อมเขย่าตัวอีกฝ่ายแรงๆ “ไอ้ปี่ มึงได้ยินกูไหม ตื่นสิ

หลังจากถอนหายใจหลายต่อหลายครั้ง ที่สุดปิยฉัตรก็ต้องกลั้นใจเดินออกมาจากลิฟต์ซึ่งโดยสารมาจากชั้นสามของโรงพยาบาลรักษ์ สาขากรุงเทพ เธอสอดส่ายสายตาหาคนที่ปรเมศบอกว่ามารอเธอ ทันใดนั้นก็ต้องชะงักกึก หัวใจกระตุกวาบ เมื่อเห็นจอมพลกำลังนั่งเคียงข้างอยู่กับสาวสวยเซ็กซี่นางหนึ่ง ทั้งคู่ดูเหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยก และไม่ต้องบอกก็รู้ว่าคนที่นั่งข้างเขาคือนางแบบสาวดาวรุ่ง พ่วงด้วยตำแหน่งลูกสาวท่านรัฐมนตรีกระทรวงการคลังที่กำลังเป็นข่าวตามที่ธารธาราได้เล่าให้เธอฟังในก่อนหน้านี้ เขามากับหญิงอื่นแล้วยังไง ทำไมใจเธอถึงร้อนรุ่มกระวนกระวาย เจ็บปวด และอยากปราดเข้าไปกระชากผู้หญิงที่มองมุมไหนก็ดูดีไปหมดออกไปไกลๆ เขาเธอมีสิทธิ์อย่างนั้นหรือ?เสียงหนึ่งถามตัวเองในใจ แล้วก็ได้คำตอบว่าไม่! เธอไม่มีสิทธิ์ ถึงเธอจะได้ชื่อว่าเป็นเมียของจอมพลตามทะเบียนสมรส แต่นั่นมันเกิดจากความไม่เต็มใจ และทั้งคู่ก็ไม่เคยเปิดเผยสัมพันธ์ทางกฎหมายในจุดนี้ให้ใครได้รู้ เธอก็แค่มีชื่อในทะเบียนสมรส มีชื่อติดหราในใบเกิดของลูกชายเขา แต่ไม่ได้เปลี่ยนไปใช้นามสกุลเขา และไม่มีสิทธิ์ก้าวก่ายเรื่องส่วนตัว หรือแพร่งพรายเรื่องการมีสถานะเป็นเ

“เดี๋ยวนะ…ไอ้เด็กนั่นไม่ธรรมดายังไง”เสียงแข็งๆ ไม่ทำให้คนที่ยังมองไปยังทิศทางที่เพื่อนรักหายตัวไปกับหนุ่มรุ่นน้องนึกเอะใจ แถมยังขยับปากเอ่ยตอบโต้ออกไปอย่างใจคิด ทำเอาสามีแทบเต้นผาง“ก็หล่อ ขาว ใส สไตล์โอปป้าเกาหลีไงคะ”“ธารธารา!”เสียงแข็งๆ ของพ่อจอมหึงทำให้คุณแม่ของแฝดสามสะดุ้งน้อยๆ รีบทำหน้าออดอ้อนสามี ก่อนจะส่งเสียงหวานหยดขานรับเจ้าของใบหน้าบึ้งตึง“ขา…ที่รัก”“เมื่อกี้ว่าไงนะ”“เอ่อ…ก็บอกว่าเด็กนั่นหล่อ แต่หล่อน้อยกว่าเมศของน้ำไงคะ” เจ้าของสีหน้าออดอ้อนพร้อมสายตาปริบๆ เอ่ยอ้อมแอ้มเอาตัวรอดได้ชวนน่ารักน่าหยิก “แล้วไป”คนถูกเมียประจบเอาใจเอ่ยเหมือนให้มันจบๆ ทว่ายังไม่วายส่งสายตาคาดโทษ จนธารธาราต้องทำปากยื่นใส่ ก่อนจะถูกสามีเดินโอบพาขึ้นไปเก็บของบนห้องทำงานก่อนกลับบ้าน และในระหว่างทางเสียงซุบซิบของพยาบาลที่อยู่เวรก็ทำให้ธารธาราอดหัวเราะคิกออกมาไม่ได้ “หูยยยยย…ไม่รู้ชาติที่แล้วหมอปี่กู้ชาติด้วยอะไร เด็กหมอปี่ถึงได้งานดีเกรดพรีเมี่ยมขนาดนั้น”“เด็กไม่เท่าไหร่หรอกย่ะ แต่นายหัวจอมพลน่ะ หล่อ รวย หุ่นล่ำน่าปล้ำทำหลัวสุด”“นั่นสิ ผู้ชายอะไรดิบเถื่อนชวนใจสะท้าน”สามสาวพยาบาลต่างพากันทำหน้

“นั่นเป็นคำขู่ป่ะ แล้วผมจำเป็นต้องกลัวไหม แต่จะบอกอะไรให้นะ ผมน่ะโตแล้ว ไม่ใช่เด็กเหมือนตอนนั้น และผมก็รู้ว่าพี่ปี่ควรค่าแก่การดูแลมากแค่ไหน ฉะนั้นต่อให้พี่นึกเสียดายเมียขึ้นมาผมก็ไม่ยอมถอยง่ายๆ หรอกจะบอกให้”“มึงอยากตายเหรอไอ้ก้อง!”“แล้วพี่อยากตายไหมล่ะ แต่จะว่าไปแล้วถ้าก่อนตายผมได้เป็นแฟนพี่ปี่ก็โอเคนะ”นอกจากจะไม่สะทกสะท้านกับสายตาแผดเผาที่สาดใส่หน้า คนที่กู้อารมณ์ดำดิ่งจากดราม่าขึ้นมาได้อย่างทันท่วงทียังจงใจเอ่ยรวนพร้อมยิ้มยียวน ทันใดนั้นก็วาดมือไปกุมมือปิยฉัตรอย่างหน้าตาเฉย “ถ้ามึงยังไม่อยากไปนอนคุยกับดินในหลุม…ก็อยู่ให้ห่างๆ เมียกู” “ดินน่ะ…เอาไว้กลบหน้าพวกอันธพาลหัวรุนแรงอย่างพี่ดีกว่ามั้ง แก่แล้วนี่…อีกไม่กี่ปีก็คงลงหลุม”วาจากวนประสาทแกมท้าทายอำนาจแบบถึงแก่นทำให้ความอดทนของมาเฟียหนุ่มขาดสะบั้น หากแต่ก่อนที่ร่างทรงพลังจะกระโจนเข้าเล่นงานคู่อรินั้นเสียงของใครคนหนึ่งก็ดังขึ้นเสียก่อน “เฮียจอม…นั่นเฮียจอมช่ายป่ะ” เสียงติดจะห้าวๆ ของผู้มาใหม่ทำให้จอมพลหยุดเคลื่อนไหวไม่ต่างจากกองทัพ ส่วนปิยฉัตรนั้นทำเพียงขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนที่ทั้งสามจะหันไปมองยังเบื้องหลัง ทันใดนั้นปิยฉัต

“ปล่อย!...แล้วก็กรุณาเลิกตามรังควานกูได้แล้ว ไปหาผู้หญิงที่มากับมึงโน่น หรือไม่ก็ไปหายัยทอมนั่นก็ได้”เธอสะบัดมือออกจากอุ้งมือใหญ่ ก่อนจะเค้นเสียงลอดไรฟันขับไล่ และเสียงแข็งๆ หน้าเชิดๆ แบบไม่รู้ตัวของคุณหมอสาวนั้นก็ทำให้จอมวายร้ายกระตุกยิ้มตรงมุมปาก“หึงเหรอ…” คนหน้าตายเลิกคิ้ว “ไม่ได้หึงโว้ย!”“ไม่ต้องหึงหรอกน่า เขาก็อยู่ส่วนเขา มึงก็อยู่ส่วนมึง ผู้หญิงทุกคนเขาเข้าใจว่ามึงเป็นเมียกู…แค่ในนาม” วาจาเชือดเฉือนในตอนท้ายทำให้คุณหมอสาวหัวตาร้อนผ่าว“หากมึงเห็นกูเป็นเมียแค่ในนามอย่างปากมึงว่าก็กรุณาอยู่ให้ห่างๆ อย่ามายุ่งกับกู และทำเหมือนกูไม่มีตัวตนเหมือนอย่างหลายปีที่ผ่านมาเลยยิ่งดี”“ก็บอกแล้วไง ว่าไม่เคยอยากยุ่ง ถ้าไม่ติดเงื่อนไขบัดซบว่าต้องทำให้มึงท้อง แม้แต่หน้ามึงกูยังไม่อยากจะมอง” วาจาร้ายกาจที่พ่นออกมาจากริมฝีปากบางเฉียบทำให้คนฟังแทบปล่อยโฮออกมา “ถามจริงเถอะว่ะ มึงเกลียดกูขนาดนั้นเลยเหรอวะ” หลังจากสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ปิยฉัตรก็เอ่ยถามอีกฝ่ายเสียงเครือ และคำตอบของเขาก็ทำให้เธอหัวใจสลาย“ใครบ้างจะไม่เกลียดคนที่ทำให้เมียตัวเองตาย ใครบ้างจะไม่อาฆาตแค้นให้คนที่จงใจดึงเครื่องช่วยหายใจอ