All Chapters of รักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ: Chapter 111 - Chapter 120

ปิยฉัตรนั่งคิดไปถึงเรื่องราวอันแสนขมขื่นในอดีตด้วยสภาพหัวใจห่อเหี่ยว ทันใดนั้นเสียงข้อความมือถือก็ดังขึ้น ทำให้คนที่นั่งน้ำตาไหลถึงกับหลุดสะดุ้งน้อยๆ แล้วลุกเดินไปคว้ามือถือที่โต๊ะวางโคมไฟ จากนั้นก็ค่อยๆ หย่อนก้นลงนั่งที่ปลายเตียงพร้อมกับก้มลงอ่านข้อความที่เพิ่งส่งมา ‘ป๊าอยากได้หลานสาว’นี่ก็อีกคน เผด็จการทั้งบ้าน ไม่รู้จะเอาอะไรกับเธอนัก‘เร่งทำหลานให้ป๊าหน่อยสิ’ปิยฉัตรกลอกตามองบนอย่างเบื่อหน่าย อยากจะตอบกลับไปนักว่ามดลูกเธอฝ่อ เธอเป็นหมัน เสียให้มันรู้แล้วรู้รอด แต่กลับทำได้เพียงละสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์ เช็ดคราบน้ำตาออกจากแก้มอย่างลวกๆ แล้วถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ จากนั้นก็ไปอาบน้ำชำระร่างกาย ใส่เสื้อผ้าชุดใหม่แล้วล้มตัวลงนอนด้วยสภาพอ่อนล้าเต็มทน แต่ไม่นานเสียงเคาะประตูก็ดังสามครั้งติดๆ ร่างบางผุดลุกขึ้นนั่ง ในใจนึกหวั่นว่าคนที่มาเคาะประตูจะเป็นคนที่เพิ่งออกไปจากห้อง “นายหญิงคะ! เปิดประตูหน่อยค่ะ!”“ใครวะ? นายหญิง”คุณหมอสาวพึมพำกับตัวเองพร้อมทำหน้างง ก่อนจะทำเป็นไม่สนใจเพราะคิดว่าคนที่ยืนรออยู่ตรงหน้าประตูคงจำหมายเลขห้องผิด แต่ไม่นานเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอีกครา ก๊อก…ก๊อก…ก๊อ

หลังจากแจ้นออกมาจากห้องพักปิยฉัตรก็เรียกรถของทางรีสอร์ตให้ไปส่งในตัวเมือง ระหว่างทางคุณหมอสาวนั่งพักสายตานิดหน่อย ก่อนจะลืมตาขึ้น แล้วทำหน้างงๆ เมื่อเห็นทัศนียภาพสองข้างทาง “นี่ไม่ใช่ทางเข้าไปในเมืองนี่นา คุณจะพาฉันไปไหน!” เธอเอ่ยถามด้วยท่าทางตื่นๆ เพราะไม่รู้ว่าคนที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยรถเป็นคนดีหรือคนร้ายกันแน่ และที่สำคัญคือไม่รู้ว่าภายใต้การออกนอกเส้นทางเป็นแผนของสองพ่อลูกนั่นหรือเปล่า ว่าลูกชายแสบแล้ว ตาเฒ่านั่นยิ่งร้ายลึกเป็นทวีคูณ “นายใหญ่เกรงว่านายหญิงจะหนีไม่พ้นมือนายหัว เลยให้ผมพานายหญิงไปหลบที่บ้านพักริมทะเลอีกหลังครับ” วาจาที่หลุดออกมาจากปากคนขับรถทำให้ปิยฉัตรอ้าปากค้างนั่นไง! เธอคิดผิดเสียที่ไหน หนึ่งในสองพ่อลูกนั่นมีเอี่ยวจริงๆ“นายใหญ่กับนายหัวของคุณไม่ได้กำลังเล่นตลกกับฉันใช่ไหม”“ไม่ครับ”“แน่ใจนะ”เธอหรี่ตามองคนที่กำลังบังคับพวงมาลัยให้รถเคลื่อนไปข้างหน้า ขณะเอ่ยถามเป็นเชิงย้ำ เพราะในถิ่นของสองพ่อลูกจอมวายร้ายนั่น บอกตรงๆ ว่าเธอไม่ไว้ใจใครหน้าไหนทั้งสิ้น “แน่ใจครับ”“แล้วบ้านพักริมทะเลที่ว่าอยู่ไกลจากรีสอร์ตมากไหม” คุณหมอสาวเริ่มซักไซ้ลงลึกไปถึงรายละเอียด เ

“คิดว่าจะหนีพ้นหรือไง”เจ้าของน้ำเสียงเอื่อยเฉื่อยปนโอหังชวนน่าเจ็บใจตะโกนไล่หลังคนที่กำลังลนลานวิ่งไปยังดาดฟ้า และนั่นก็ทำให้ปิยฉัตรซอยเท้าเร็วกว่าเดิม “อย่าตามมานะโว้ย!” เสียงแข็งๆ ติดจะสั่นตะโกนสวนกลับ ก่อนจะวิ่งไปหยุดลงตรงขอบสระด้วยสภาพหอบฮัก แล้วทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ เมื่อรู้ว่าตัวเองคิดผิดอย่างมหันต์ที่หนีขึ้นมาบนดาดฟ้า “จุ๊ๆๆ จนมุมแล้วสิเมียเรา”น้ำเสียงกลั้วหัวเราะคล้ายหยอกเย้าอย่างอารมณ์ดีทำให้คุณหมอสาวหายใจไม่ทั่วท้อง เสียงฝีเท้าที่สืบเข้ามาใกล้ทุกขณะจิตทำให้คนถูกไล่ต้อนละล้าละลัง ไม่แน่ใจว่าจะไปทางไหนดี “บอกแล้วไงว่ากูไม่ใช่เมียมึง! ไอ้มาเฟียโรคจิต!” เธอย้อนเสียงขุ่น พร้อมหันขวับมาจ้องคนที่ยืนห่างออกไปด้วยแววตาดุวับ ท่าทางเอาเรื่องทำให้คนกอดอกยืนจังก้ากระตุกมุมปากเล็กน้อย “เดี๋ยวก็รู้ว่าเป็นเมียไอ้มาเฟียโรคจิตจะต้องทำยังไง…และเอาท่าไหนบ้าง” จอมพลเอ่ยมาดนิ่งๆ ทว่าพอเธอจะหนีลงไปจากดาดฟ้าเขาก็โยกตัวมาขวางทางเอาไว้อย่างน่าเจ็บใจ“หลีกไป!” เธอแหงนหน้าคอตั้งบ่า แล้วเค้นเสียงขู่ฟ่อ ทว่าแทนที่จะกริ่งเกรงพ่อเจ้าประคุณกลับเลิกคิ้วท้าทาย ก่อนจะโน้มหน้าลงมาเอ่ยยั่วอารมณ์

ปิยฉัตรเค้นเสียงสะท้านสวนกลับ แต่แล้วไอ้เถื่อนก็ทำให้เสียววาบด้วยการลากฝ่ามือกระด้างมาฟอนเฟ้นเคล้นคลึงหน้าอกนุ่มหยุ่น พร้อมกันนั้นก็โถมกระหน่ำเข้าใส่รุนแรงมากขึ้น “บอกแล้วไง ว่าบังคับเอาก็ได้”คนขวานผ่าซากกระซิบยียวน ขณะถาโถมเข้าหาอย่างสุดพลัง เรียกเสียงครางจากคนตัวเล็กไม่ขาดสาย แต่กระนั้นแม่ตัวดีก็ยังไม่วายพ่นคำผรุสวาทออกมา “ไอ้เถื่อน ซาดิสม์ กูเกลียดมึง อ๊า…”“เกลียดอะไรถึงได้ตอดผัวแน่นหนึบขนาดนี้”น้ำคำโจ๋งครึ่มที่คลอเคล้าเร้าอารมณ์อยู่ข้างหูทำให้คนฟังหน้าแดงแจ๋ มือสั่นระริกวาดมาทางด้านหลัง แล้วดันสีข้างอีกฝ่ายแรงๆ เพื่อให้ถอยห่าง ซึ่งเขาก็เหมือนจะยอมทำตาม แต่แล้ววินาทีถัดมาปิยฉัตรก็ต้องครางหลุดหลงเพราะหลงกลคนเจ้าเล่ห์หื่นกาม เขาแค่ถอยออกไปตั้งหลัก ก่อนจะตอกอัดเข้ามาใหม่แบบหน่วงหนักเต็มแน่น “อ๊า…อู๊วววววว…” จากนั้นจอมพลก็ยื่นหน้าเบี่ยงไปประกบปากอิ่ม ปิยฉัตรอยากจะต่อต้าน อยากจะก่นด่าที่เขาทำให้สาวห้าวอย่างเธอกลายเป็นแม่สาวร่านร้อนและคลั่งเซ็กส์อย่างน่าเจ็บใจ ทว่าความวาบหวามกลับทำให้เธอไม่อาจยั้งใจได้ไหว สุดท้ายก็ต้องผวาดูดปากแลกลิ้นกับอีกฝ่ายอย่างลืมตัวลืมอาย เรียกเสียงคำราม

“ถ้าผมไม่ถูกวางยานรกนั่น ทุกอย่างมันจะไม่เกิดขึ้น ผมไม่ได้อยากเอากับยัยนี่ แต่ป๊าก็ยังหาทางยัดเยียดให้”หลังจากหันไปมองหน้าผู้เป็นพ่อ จอมพลก็เอ่ยเสียงกระด้างออกมา และวาจาไม่น่าฟังนั้นก็ทำให้คนแก่ชักสีหน้าด้วยความไม่พอใจ อีกทั้งเป็นห่วงความรู้สึกของลูกสะใภ้ที่เอาแต่ยืนเม้มปากกำหมัดแน่นคงไม่มีใครรู้ดีไปกว่าตัวเธอว่าปิยฉัตรรู้สึกสะอึก อับอาย และเจ็บปวดมากแค่ไหน คำพูดร้ายกาจบาดหัวใจของผู้ชายใจทมิฬมันไม่ต่างอะไรจากการถูกตบหน้าฉาดใหญ่ และต่อให้แกร่งแค่ไหนหัวใจของเธอก็ไม่ใช่หินผา ถึงแม้จะมีบุคลิกห้าวๆ แต่เธอก็มีความรู้สึกไม่ต่างจากใครเขา เจ็บได้ร้องไห้เป็น “ก็ป๊าอยากได้หลานสาว แต่แกมันขี้ขลาดตาขาวไม่กล้าเข้าหาเมีย ป๊าก็เลยต้องตัดสินใจใช้วิธีนี้”เจ้าสัวทรงพลยักไหล่เบาๆ พลางเอ่ยอย่างสุขุม ไม่ได้สะทกสะท้านกับแววโกรธขึ้งของบุตรชายแต่อย่างใด ถึงแม้จะอยากได้หลานสาวมากก็จริง แต่จุดประสงค์หลักคืออยากให้ทั้งคู่ได้มีเวลาร่วมกันมากขึ้น และหวังเป็นอย่างยิ่งว่าสุดท้ายแล้วความสัมพันธ์ที่เปรียบเสมือนพันธนาการบังคับจะทำให้ทั้งสองพัฒนาไปในทางที่ดีขึ้น จนสามารถใช้ชีวิตฉันสามีภรรยาเช่นคู่อื่นได้ ด้วยอ