All Chapters of รักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ: Chapter 231 - Chapter 240

วันนี้ปิยฉัตรมาทำงานด้วยความปลอดโปร่งขึ้นกว่าหลายๆ วันที่ผ่านมา เพราะวาโยเกือบหายเป็นปกติ เหลือแค่แผลที่หน้าท้องซึ่งยังไม่สมานกันดีเท่าที่ควร แต่เขาก็กลับมา และขอมาพักกับเธอ โดยให้เหตุผลว่าตัวเองนอนหายใจทิ้งเป็นผักติดเสื่อเน่าๆ มาหลายวันแล้ว อีกทั้งเป็นห่วงเธอด้วย ฉะนั้นวันนี้เธอจึงให้น้องกัปตันอยู่เฝ้าวาโยที่ห้อง พร้อมทั้งฝากฝังให้วาโยช่วยดูแลเด็กด้วยเช่นกัน สรุปคือทั้งคู่จะต้องดูแลกันและกัน ซึ่งทีแรกนั้นสองหนุ่มก็ต่างโวยวายประท้วงยกใหญ่ ตั้งแต่เจอหน้าดูท่าว่าจะไม่ถูกโฉลกกัน แต่สุดท้ายก็ต้องยอมลงให้เธออยู่ดี “คนเก่งคะ อ้าปากให้คุณหมอดูหน่อยเร็ว”คุณหมอสาวพยายามเกลี้ยกล่อมแม่หนูน้อยตัวอ้วนจ้ำม่ำในวัยที่กำลังหัดพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มละมุนชวนฟัง แต่เจ้าตัวน้อยกลับเอาแต่ร้องไห้โยเย ไม่สนแม้กระทั่งคนเป็นพ่อที่เดินมาปลอบลูกแล้วกลับออกไปนั่งรอที่หน้าห้อง เพราะติดสายคุยงานสำคัญพอดี เห็นท่าไม่ดีปิยฉัตรก็บอกให้พยาบาลเอาของเล่นที่เตรียมไว้สำหรับรับมือกับเด็กๆ ซึ่งทำความสะอาดและฆ่าเชื้ออย่างดีมาหลอกล่อ “เล่น…เอา…เอา”เจ้าหนูขอเสียงไม่ค่อยชัด ยิ้มจนตาหยีน้ำลายยืด เอื้อมมือมาไขว่ค

“สรุปเจ้สงสัยใคร?”“กูสงสัยยัยพัดชา”“แล้วเด็กนนนี่นั่นล่ะ ไม่สงสัยหรือไง” เขาเอ่ยถาม ก่อนจะเว้นระยะนิดหน่อย “แล้วไหนจะยังยัยที่ชื่อวิเวียนอะไรนั่นอีก เอาจริงๆ เลยนะ ผู้หญิงที่พัวพันกับนายจอมพลน่าสงสัยทุกคนนั่นแหละ” “ก็สงสัยเหมือนกัน งั้นเอาเป็นว่ามึงช่วยไปสืบเรื่องให้ด้วยก็แล้วกัน”“โอเค แต่ไม่รับประกันนะว่าจะได้เรื่องอะไรไหม เพราะดีไม่ดีหลักฐานคงหายหมดเหมือนอย่างคราวก่อนๆ” วาโยรับปากแต่ไม่การันตีว่าผลจะออกมายังไง “งั้นถ้าไม่ได้อะไร ก็ช่วยสืบไปถึงประวัติของพัดชา วิเวียน แล้วก็นนนี่ให้กูหน่อยแล้วกัน เผื่อว่าสามคนนั้นจะมีเบื้องลึกเบื้องหลังอะไรเหนือความคาดหมาย” หญิงสาวเอ่ยบอกทันทีที่คิดได้ ปรากฏว่าสายข่าวของวาโยไม่สามารถเจาะเข้าถึงข้อมูลในเชิงลึกของครอบครัวพัดชาได้เท่าที่ควร นอกเสียจากข้อมูลพื้นๆ ที่คนในสังคมรับรู้ในฐานะที่หัวหน้าครอบครัวเป็นรัฐมนตรี ส่วนครอบครัวของนลินนิภายิ่งแล้วใหญ่ ไม่มีอะไรปรากฏในฐานข้อมูลเลย นอกเสียจากข้อมูลพื้นฐานที่จำเป็นต้องใช้ในการติดต่อศูนย์ราชการเท่านั้น วาโยแนะนำให้เธอสอบถามไปทางเจ้าสัวทรงพล เพราะอีกฝ่ายเป็นผู้มีอิทธิพลและกว้างขวาง ทว่ากลับไม่สามา

“คุณย่าเล่าให้ฟังว่า นนนี่เคยอยู่ในเหตุการณ์รถชนกันเมื่อหลายปีก่อน ถ้าจำไม่ผิดก็น่าจะเป็นตอนที่เขายังเป็นเด็กกำพร้าล่ะมั้ง ซึ่งมันทำให้เขาฝันร้าย ฝันเรื่องเดิมซ้ำๆ ฝันถึงเหตุการณ์นั้นจนนอนไม่หลับ สุดท้ายก็ต้องไปเข้ารับการบำบัดจากจิตแพทย์ ก็หมอพงษ์สวัสดิ์ไงที่เป็นแพทย์ประจำตัวของเขา” “ไอ้เหตุการณ์ที่ว่า มันใช่เหตุการณ์เดียวกับที่เราทั้งคู่ประสบมาเมื่อเจ็ดปีก่อนหรือเปล่าคะ” ในที่สุดคนที่รอเวลานี้มานานก็โพล่งออกมาอย่างร้อนใจ แล้วเฝ้ารอคำตอบอย่างใจจดใจจ่อ“ไม่ใช่จ้ะ คนละเหตุการณ์กัน” คำตอบหนักแน่นทำให้คนฟังผิดหวัง“พี่แพรแน่ใจนะคะ แต่เหตุการณ์มันเหมือนกันยังไงก็ไม่รู้” เธอถามย้ำเพื่อความชัวร์“แน่ใจจ้ะ เพราะคุณย่าบอกว่านนนี่เป็นคนเล่าให้ท่านฟังด้วยตัวเอง ก่อนที่ท่านจะพาหลานไปพบจิตแพทย์ และอีกอย่างคือนนนี่ไม่มีนิสัยโกหก” ท้ายประโยคปานระพียืนยันถึงนิสัยของหลานสาวอย่างชัดถ้อยชัดคำ แล้วเอ่ยต่อ“หมอปี่ก็รู้นี่นา ว่าหากโกหกจิตแพทย์จะจับได้ไม่ยาก จิตแพทย์เรียนจิตวิทยาขั้นสูงมาไม่มีทางที่คนไข้จะไปโกหกได้ง่ายๆ ว่ามีอาการทางจิตทั้งที่ไม่ได้ป่วยเป็นอะไรเลย” “แล้วถ้าปี่จะขอถามพี่แพรอีกครั

“พัดชาไม่ใช่ลูกสาวแท้ๆ ของรัฐมนตรีสุชาติกับภรรยาหรอก เท่าที่รู้จากวงในหล่อนเป็นลูกของน้องสาวของรัฐมนตรีสุชาติกับผู้ชายจนๆ คนหนึ่ง เอาง่ายๆ ก็คือแม่ของหล่อนใจแตกหนีตามผู้ชายไป พอแม่ของหล่อนตายภรรยาของรัฐมนตรีสุชาติก็นึกเวทนาเลยนำมาเลี้ยงเป็นลูก และบอกใครต่อใครว่าหล่อนคือลูกสาวคนเล็ก” “พอจะรู้ไหมคะ ว่าแม่ของหล่อนตายยังไง และพ่อของหล่อนไปไหน” “ไม่เลยทูนหัว คนที่ยึดหน้าตาทางสังคมเป็นหลักแบบนั้นไม่ยอมเปิดเผยด้านเสียๆ หายๆ ของคนในครอบครัวตัวเองให้คนภายนอกได้รู้ง่ายๆ หรอก” จอมพลเอ่ยตอบพลางไล้แขนเรียวด้วยท่าทีเอื่อยเฉื่อย “แล้วตอนนี้หล่อนทำงานอะไรคะ”เธอผงกหัวขึ้น ขยับนอนคว่ำ แล้วเอ่ยถาม ก่อนจะหน้าเห่อร้อนเมื่อถูกยกไปนอนทาบบนเรือนกายทรงพลังไร้อาภรณ์ห่อหุ้ม แล้วก็ต้องใจเต้นไม่เป็นส่ำ เมื่อคนตัวโตโน้มหน้ามาจุมพิตหน้าผากมนแผ่วเบา “พัดชาไม่สนใจทำงานเป็นชิ้นเป็นอันนักหรอก ก่อนหน้านี้ได้ยินพ่อของหล่อนโม้ว่าให้ลูกสาวนั่งแท่นหนึ่งในทีมบริหารของชัยพฤษ เรียลเอสเตท แต่ผมก็ไม่เห็นว่าเขาจะสร้างผลงานอะไร นอกจากแต่งตัวสวยๆ ถลุงเงินกับการช้อปปิ้งไปวันๆ หรือไม่ก็ออกท่องราตรีจนได้ฉายาแม

“พัดชากับวิเวียนเป็นบล็อกเกอร์สอนแต่งหน้าเหมือนกัน แถมสองคนนั้นยังเป็นลูกสาวของคนใหญ่คนโตที่ยังคงมีอำนาจมาจนถึงปัจจุบันเหมือนกัน อีกอย่างที่สองคนนั้นเหมือนกันก็คือการหลงรักผู้ชายเจ้าเล่ห์ร้ายกาจอย่างคุณ” พอวิเคราะห์มาถึงตรงนี้เธอก็ไม่วายเหน็บแนม จนถูกเขาบีบจมูกรั้นอย่างมันเขี้ยวปนคาดโทษ “ส่วนสิ่งที่พัดชา วิเวียน และนลินนิภาเหมือนกัน ก็คือการเป็นเด็กกำพร้า และที่สำคัญคือการทำอาหารเก่ง ทั้งสามคนดูคล่องแคล่วในการหยิบจับมีดมาก จนแยกไม่ออกว่าใครกันแน่ที่จะเป็น ‘มือมีดมิสะแห่งเดธโน้ต’ ตัวจริง” “ก็เพราะอย่างนี้ไง เราถึงต้องพึ่งทีมของไอ้ภัทร” “โอ๊ย! ยิ่งคิดยิ่งปวดหัว” เธอบ่นอุบอย่างจนใจและว้าวุ่น ส่วนเขาก็ลูบหลังลูบไหล่ปลอบประโลม พร้อมกระซิบว่าทำใจให้สบาย อย่าคิดมาก แล้วกล่อมให้ผ่อนคลาย ไม่นานปิยฉัตรก็ผล็อยหลับคาอกแกร่ง เช้าวันถัดมาพัดชาก็มาโวยวายที่โถงของโรงพยาบาลด้วยประสงค์จะเข้าเยี่ยมเพื่อนสาว แต่ทางโรงพยาบาลกลับไม่อนุญาต โดยให้เหตุผลว่าผู้ป่วยอยู่ในขั้นวิกฤต แต่คนไม่เคยถูกขัดใจก็ไม่ยอม ชี้หน้าประชาสั