All Chapters of รักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ: Chapter 241 - Chapter 250

“มันออกไปสืบเรื่องให้พี่นั่นแหละ” “แล้วลูกกูล่ะ มันเอาเจ้าหนูไปไว้ไหน”คราวนี้คนที่ตักข้าวผัดทะเลรวมเข้าปากถึงกับชะงัก วางช้อนลง ไม่ต่างจากธารธาราที่หยุดซดก๋วยเตี๋ยวแล้วมองหน้าหนุ่มรุ่นน้องนิ่งๆ อย่างต้องการรู้คำตอบด้วยร้อนใจ“ฮื่อ…ทำเป็นแตกตื่นไปได้ พ่อของเด็กนั่นมารับไปเที่ยว เดี๋ยวค่ำๆ คงเอามาคืนพี่เองแหละ” เขาเอ่ยบอก แล้วลงมือจัดการกับข้าวผัดปูที่เด็กเพิ่งเอามาเสิร์ฟด้วยท่าทางหิวโหย จากนั้นทั้งสามก็ต่างจัดการกับอาหารของตัวเองไปเงียบๆ อิ่มหนำแล้วปิยฉัตรถึงได้เปิดดูสิ่งที่อยู่ภายในซองที่วาโยอุตส่าห์ให้กองทัพเอามาให้ เล่นฝากมาอย่างนี้ไม่บอกก็รู้ว่าอีกฝ่ายจะหายหน้าไปหลายวัน และทำให้เธอเป็นห่วงความปลอดภัยอีกตามเคยนั่นแหละ“เป็นฝีมือมันจริงๆ เหรอเนี่ย…” ทันทีที่เห็นภาพที่วาโยอุตส่าห์ใช้เส้นสายหามาให้ตามที่ขอไปหลายวันก่อนหน้า ปิยฉัตรก็ถึงกับครางออกมา“ใช่ ฝีมือไอ้แสงฉาน ตอนนี้ไอ้โยกำลังตามล่ามันอยู่ ส่วนผัวพี่ก็กำลังหมายหัวมันเช่นกัน” หนุ่มหล่อพยักหน้าเบาๆ เอ่ยอย่างหนักแน่น แล้วคว้าแก้วน้ำมาดื่มอึกใหญ่ “ฮื่อ…ก็คงงั้นมั้ง เขาคงอยากเค้นคอมันเรื่องการตายของอรอุมา”“นี่พี่ไม่รู้จริงดิ ว่า

“ขอเอาเลือดปากออกสักทีเถอะว่ะ มึงจะได้รู้ซึ้งถึงแก่นว่าคนอย่างกูไม่ได้ซื้อใบจบมา”ว่าพลางกระชากคอเสื้อของอีกฝ่ายขึ้น แล้วง้างหมัดซัดเข้าตรงครึ่งปากครึ่งจมูก ทำเอาคนถูกกระทำร้องครางลั่นระงมราวกับหมาถูกเชือด แต่นั่นดูเหมือนยังไม่สาแต่ใจ นายทหารหนุ่มจอมมุทะลุผู้ไม่เคยกลัวความตายจึงกระแทกหมัดเข้าตรงกรามของอีกฝ่ายจนดังกร็อบ แล้วซัดหมัดหนักๆ เข้าที่จมูกของไอ้คนที่บังอาจมาดูถูกเขาจนเลือดสาด เสียงร้องครางโอดโอยของผู้ร้ายทำให้ไอ้หนุ่มบ้าเลือดแสยะยิ้มเหี้ยมอย่างสาแก่ใจ “ทีนี้ก็บอกกูมาซะดีๆ ว่าใครคือคนที่แต่งชุดคอสเพลย์เป็นมิสะ และนังฆาตกรโรคจิตนั่นเกี่ยวข้องอะไรกับมึง” หลังจากลุกขึ้นมาใช้ปลายเท้ากดลงตรงคอหอยอีกฝ่าย เขาก็เค้นเอาคำตอบเสียงเย็นเยียบ ท่าทางตาเหลือกกระเสือกกระสนเหมือนคนใกล้หมดลมหายใจทำให้วาโยหัวเราะหึๆ กลั้วลำคอหนา “ตะ…ต่อให้มึงฆ่ากูให้ตาย กูก็ไม่มีวันบอกมึง”“ไอ้สัส ชาติชั่ว เดนมนุษย์ สารเลว ชิงหมาเกิดอย่างมึง ปล่อยให้ตายง่ายๆ ก็ไม่สนุกสิวะ” วาโยแสยะยิ้มชวนขนลุก พร้อมขยี้ปลายเท้าลงตรงคออีกฝ่ายหนักๆ “คนอย่างกูมันพวกซาดิสม์ ชอบทรมานเหยื่อให้ตายอย่างช้าๆ ยิ่งพวกเลวทราม

นลินนิภากลับเข้ามาในโรงพยาบาลรักษ์อีกครั้งในช่วงเกือบบ่ายสอง หลังจากขับรถไปส่งบูรณิมาที่ร้านหนังสือมือสองแห่งหนึ่ง เธอตั้งใจมารับปานระพีกลับบ้านด้วย เพราะรถอีกฝ่ายยางระเบิดรถเสียหลักชนเกาะกลางถนนไปเมื่อเช้า ดีที่คนไม่เป็นอะไร ไม่งั้นเธอต้องเสียอาสาวผู้เป็นที่รักไปแน่ๆ เท้าเรียวในรองเท้าผ้าใบยี่ห้อดังชะงัก เมื่อตาเหลือบไปเห็นปานระพีกำลังยืนคุยอยู่กับกองทัพ ผู้ชายที่ครั้งหนึ่งเคยมีอดีตไม่น่าจดจำร่วมกัน สูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วก้าวไปหาคนทั้งคู่ “อาแพร! กลับบ้านกันเถอะค่ะ”เสียงใสๆ ที่ดังขึ้นจากทางเบื้องหลังทำให้หมอหนุ่มหันไปมองผู้มาใหม่ ก่อนจะฝืนยิ้มให้ หากแต่หญิงสาวกลับทำเมินเหมือนไม่เห็นว่ามีเขาอยู่ตรงนั้น“หวัดดีนนนี่”“อือ…” นลินนิภารับคำในลำคอไปส่งๆ สายตายังเมินไม่ยอมมองหน้าอีกฝ่าย“งั้นผมไปตรวจคนไข้ก่อนนะครับ ได้เรื่องยังไงอย่าลืมโทรบอกผมด้วยนะครับ” กองทัพละสายตาจากอดีตแฟน แล้วเอ่ยกับปานระพีอย่างสุภาพ ก่อนจะก้าวจากไป“เดี๋ยวนี้อาแพรสนิทกับเขาจนถึงขั้นต้องโทรหากันแล้วเหรอคะ” หลังจากมองตามแผ่นหลังกว้างไปจนสุดตา สาวน้อยก็วกกลับมาเอ่ยถามอาสาวเสียงแข็งๆ “หึงหรือไงตัวแสบ”ปานระพีเอ่

“เอ่อ ไม่เป็นไรดีกว่า ฉันนั่งรออยู่ตรงนี้ก็ได้” เธอละล่ำละลักปฏิเสธทันควัน จากนั้นก็รีบฉวยนิตยสารบนโต๊ะมาอ่าน ท่าทางลนลานเรียกเสียงหัวเราะขลุกขลัก ก่อนจะตัวแข็งทื่อเมื่อมืออุ่นวางลงบนศีรษะน้อย แล้วลูบเบาๆ จากนั้นเขาก็ก้มลงบอกว่าจะให้คนหาอะไรมาให้ทาน ก่อนจะผุดลุกขึ้นเดินไปกดอินเตอร์คอมสั่งการคนด้านนอก ไม่นานหญิงวัยกลางคนก็นำของว่างมาเสิร์ฟ ปิยฉัตรพึมพำขอบคุณ ก่อนจะแอบเหล่ไปยังด้านหลัง ลอบผ่อนลมหายใจออกมา เมื่อเห็นว่าจอมพลกลับไปนั่งคุยงานกับลูกน้องของเขาแล้ว ครั้นเห็นว่าไม่มีคนกวนใจหรือทำให้ประหม่าคุณหมอสาวก็จัดการกับของว่างเงียบๆ ขณะที่มือพิมพ์ข้อความเฟสบุ๊คตอบโต้กับน้องกัปตัน ที่แอบส่งข้อความมาหาตอนขออนุญาตคุณครูไปเข้าห้องน้ำ ราวทุ่มครึ่งปิยฉัตรก็ถูกปลุกขึ้นด้วยสัมผัสวาบหวาม คราแรกนั้นเธอนึกว่าตัวเองฝันไป หากว่าหน้าอกจะไม่ถูกบีบเคล้นแรงๆ ลำคอระหงเหมือนถูกขบกัด จนรู้สึกเจ็บแปลบ หากแต่มากกว่านั้นคือความซ่านสยิวเกินต้านทาน ที่สุดคนขี้เซาก็ปรือเปลือกตาหนักอึ้งขึ้นอย่างเกียจคร้าน ทันใดนั้นก็ตัวแข็งทื่อ เบิกตาโพลง เพราะสิ่งที่คิดมันไม่ใช่แค่ความฝัน มือกระด้างกำลังฟอนเฟ้นเคล้นคลึงหน

หลังจากเอาแต่หลบหน้านลินนิภามาเกือบสองอาทิตย์ ที่สุดปิยฉัตรก็จำต้องพาน้องกัปตันมาหาอีกฝ่าย เพราะหนุ่มน้อยรบเร้าให้เธอพาออกมาเตะบอลกับเพื่อนเล่นคนละวัยอย่างสาวน้อย คราแรกนั้นเธอตั้งใจว่าจะปฏิเสธ แต่ปู่ของเจ้าหนูกลับบอกว่าให้เธอพาเด็กน้อยไป ไม่งั้นคงรบเร้าไปอีกหลายวัน ซึ่งก่อนจะออกไปนั้นท่านเจ้าสัวก็บอกว่าไม่ต้องกังวล คนของท่านตามดูแลเธอกับหลานแบบไม่ให้อึดอัดและลำบากใจอยู่แล้ว แต่กระนั้นเธอก็ต้องเตือนตัวเองว่าให้ระวังและห้ามประมาท ถึงแม้ว่าตลอดสองอาทิต์ที่ผ่านมาจะได้รับคำยืนยันจากปานระพีผู้ที่เธอวานให้ช่วยจับตาสังเกตนลินนิภา ว่าไม่พบพิรุธอะไรทั้งสิ้น แต่ยังไงความปลอดภัยของน้องกัปตันก็ต้องมาก่อน รับดูแลลูกเขาก็ต้องดูแลให้ดีที่สุด ปิยฉัตรนั่งตัวเกร็ง กลั้นหายใจ จับตามองทุกอากัปกิริยาของนลินนิภา ซึ่งกำลังเล่นบอลอยู่ในสนามกับน้องกัปตันแบบไม่ให้คลาดสายตา หากว่าผ่านไปกว่าครึ่งชั่วโมงก็ไม่พบความผิดปกติใดๆ เด็กสาวยังคงเล่นหัว หยอกล้อ และพูดคุยกับเจ้าหนูด้วยท่าทางสนุกสนาน กระทั่งหอบฮักๆ นลินนิภาถึงได้วิ่งมาขอน้ำจากเธอไปส่งให้กัปตัน จากนั้นก็ปล่อยให้น้องเล่นบอลกับเด็กคนอื่นต่อ ส่วนเธอก็เดิน