All Chapters of รักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ: Chapter 251 - Chapter 260

เย็นวันถัดมาคอนโดใหม่ที่เจ้าสัวทรงพลมอบให้ปิยฉัตรก็ได้เปิดต้อนรับพวกเพื่อนๆ และคนรู้จักอย่างเป็นทางการ ไล่จากแขกผู้สูงศักดิ์อย่างคุณชายหมอธีรเดชที่ยืนพิงขอบหน้าต่างด้วยท่วงท่าสบายๆ ถัดไปก็จะเป็นมหรรณพที่นั่งอยู่ตรงเก้าอี้หัวโล้นทรงสี่เหลี่ยม วาโยนั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้นกำลังหมกมุ่นกับหน้าจอโทรศัพท์ ส่วนปรเมศกับพงษ์สวัสดิ์ก็นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาสีครีมตัวเดียวกัน ฝั่งตรงข้ามก็จะเป็นเจ้าของห้องอย่างเธอ โดยมีจอมพลนั่งแนบข้างอยู่ไม่ห่าง ส่วนณภัทรและภามกำลังง่วนอยู่กับเอกสารตรงโซฟาอีกตัว “ถ้ามาพร้อมหน้าพร้อมตากันแล้ว งั้นก็เริ่มเลยแล้วกันนะจะได้ไม่เสียเวลา” สารวัตรณภัทรผู้เป็นหัวเรือใหญ่ในปฏิบัติการตามล่าตัวคนร้ายเอ่ยเข้าเรื่องทันที “ไอ้คุณชาย สรุปผับใต้ดินของมึงมีใครเป็นหุ้นส่วนใหญ่บ้างวะ”“เสียใจด้วยว่ะ กูขายหุ้นผับระยำนั่นไปแล้วเมื่อเดือนก่อน ก็เลยไม่มีอำนาจที่จะไปตรวจสอบอะไรได้ แต่ที่รู้แน่ๆ ในผับมีห้องเชือด สร้างไว้สำหรับเล่นสนุกกับเหยื่อโดยเฉพาะ”“ใช่ ผมเคยเข้าไปแล้ว ในนั้นมีทั้งหมดสิบห้อง จำลองบรรยากาศคล้ายโรงฆ่าสัตว์ ซึ่งแต่ละห้องเก็บเสียงได้เป็นอย่างดี หรือต่อให้เหยื่อร้องให้ตา

หน้าท้องเสียววาบระคนอึดอัดซ้ำแล้วซ้ำเล่า จากการถูกล่อลวงแต่ไม่ได้รับการปลดปล่อย มือเรียวโน้มลำคอแกร่งลงมาหา แล้วทำใจกล้าประกบจูบเงอะๆ งะ ดูไม่ประสาทว่าเรียกเสียงคำรามกลั้วลำคอหนาได้เป็นอย่างดี และนั่นก็ทำให้จอมวายร้ายที่จงใจเล่นแง่เพราะเหนือกว่าตบะแตก วินาทีถัดมาเขาก็เคลื่อนกายเข้าหาด้วยจังหวะที่เร็วขึ้น ก่อนจะจ้วงแทงถี่ยิบ ไม่นานทั้งคู่ก็ตัวสั่นระริกด้วยความสุขสมเหลือแสน กายทรงพลังทว่าชื้นเหงื่อพลิกลงมานอนกอดซ้อนหลัง ริมฝีปากร้อนๆ ที่นาบลงตรงขมับอิ่มทำให้ร่างอ้อนแอ้นสะท้านเล็กน้อย ก่อนจะอมยิ้มด้วยความสุขใจเมื่อเขาถูไถปลายคางรกครึ้มลงตรงซีกแก้มนวล ส่วนมือก็ไล้แขนเรียวเบาๆ คล้ายเอาใจ ทั้งคู่นอนอิงแอบแนบชิดกันอย่างเงียบๆ ไม่ได้เอื้อนเอ่ยอะไรออกมาแม้แต่ประโยคเดียว ทว่าห้วงเวลานั้นมันกลับทำให้อุ่นซ่านเกินจะบรรยาย “อาทิตย์หน้าผมจะไม่อยู่ทั้งอาทิตย์นะ” เสียงห้าวทุ้มเจือละมุนอย่างน่าอัศจรรย์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ “ไม่มีผมอยู่ด้วยก็ดูแลตัวเองให้ดีๆ ด้วยล่ะ” “เอ่อ…เรามาเปิดอกคุยกันเรื่องการตายของอรอุมาได้ไหม” เธอเปิดประเด็นเสียงแผ่ว กลั้นใจรอฟังคำตอบ แล้วก็รับรู้ได้ถึงความอ้าง

ความคิดทั้งหมดทั้งมวลของปิยฉัตรหยุดลงเมื่อแทนไทพามานั่งกับเพื่อนๆ แต่ไม่นานก็ต้องรู้สึกอึดอัด เมื่อจอมพลควงวิเวียนมานั่งร่วมโต๊ะ ท่าทีที่เขาแสดงออกต่อหล่อนมันยิ่งกว่าการเข้าหาเพื่อสืบหาตัวคนร้ายที่แท้จริง ท่าทีคุยกันถูกคอนั้นมันทำให้ทั้งคู่ต่างถูกคนอื่นจับตามอง แต่ที่ทำให้แสลงใจที่สุดเห็นจะเป็นในช่วงเวลาที่เขาก้มลงไปกระซิบกระซาบอะไรบางอย่างข้างหูของวิเวียน แล้วหล่อนก็หลุดหัวเราะด้วยท่าทีเอียงอาย อาการเหมือนจะหายใจไม่ออกทำให้ปิยฉัตรขยับตัวอย่างอึดอัด ตั้งท่าจะลุกขึ้น แล้วปลีกตัวออกไปจากตรงนั้น หากเสียงใสๆ ของนลินนิภาไม่ดังขึ้นเสียก่อน “เฮียจอม! มาสวีทกับพี่วิเวียนอยู่นี่เอง”สาวน้อยเอ่ยเรียกชายหนุ่มด้วยความยินดี ก่อนจะโผเข้ากอดอีกฝ่ายเหมือนเด็กๆ จากนั้นเขาก็ดันตัวเธอออกห่าง แล้วเพ่งมองให้ชัดๆ ก่อนจะแสร้งอุทานเสียงกลั้วหัวเราะ “โอ้โห! วิเวียนเก่งมากๆ เลยนะเนี่ย แปลงโฉมให้ลิงกลายเป็นคนได้”“หูยยยย…เฮียจอมอะ ว่าน้องอีกแล้ว” สาวน้อยทำหน้ายู่ ปากยื่นพ้อน้อยๆ ท่าทางน่ามันเขี้ยวทำให้จอมพลยกมือขึ้นยีหัวอีกฝ่ายเบาๆ ทว่ากลับถูกวิเวียนที่นั่งแนบข้างอยู่ตีแขนกำยำเบาๆ เป็นเชิงปรามด้วยสีหน้

ไม่นานพนักงานชายจำนวนสามคนของทางรีสอร์ตก็วิ่งกระหืดกระหอบมา แล้วพากันกระโจนลงไปงมหาน้องกัปตัน ทุกวินาทีของการเฝ้ารอหัวใจของปิยฉัตรบีบคั้นอย่างมหาศาล ปากก็พึมพำภาวนาขอให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์คุ้มครองเด็กน้อย กระทั่งร่างน้อยถูกนำขึ้นมาจากก้นสระ ท่ามกลางความยินดีของคนที่มามุงดู หลังจากที่ร่างน้อยถูกวางให้นอนราบไปกับพื้นข้างขอบสระ ปิยฉัตรก็ลนลานเข้าไปหา แล้วเขย่าร่างที่นอนแน่นิ่ง เนื้อตัวซีดเซียว ขณะเอ่ยเรียกเสียงสะท้าน“กัปตัน กัปตันได้ยินแม่ไหม…” เมื่อเห็นท่าไม่ดีคุณหมอสาวก็ก้มลงเอาหูแนบหน้าอกของเจ้าหนู ปรากฏว่าเขาหยุดหายใจ ก่อนที่เธอจะทำการ ผายปอดอย่างเร่งด่วน ทำอยู่หลายครั้งจนเหนื่อยหอบ หยาดน้ำใสๆ ยังคงไหลรินออกมาจากหางตาไม่ขาดสาย พอไม่เป็นผลก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วรวบรวมสติลองอีกทีอย่างไม่ย่อท้อ ที่สุดความพยายามก็เป็นผล ปิยฉัตรยิ้มทั้งน้ำตา เมื่อเห็นเด็กน้อยสำลักน้ำออกมาจากปาก ไอโขลกๆ หลายครั้ง แล้วปรือเปลือกตาหนักอึ้งขึ้นในสภาพหายใจแผ่วเบาจนน่าใจหาย ท่ามกลางการลุ้นระทึกด้วยสภาพหัวใจจะขาดรอนๆ ของคนที่มุงดูเหตุการณ์ จากนั้นก็รีบนำร่างน้อยที่แทบไม่มีสติไปขึ้นรถฉุกเฉินของโรงพยาบาล ในระหว

คนที่เดือดจัดกำลังจะตวาดสองแม่ลูกด้วยความโมโหสุดขีด ทว่าเสียงโทรศัพท์กลับดังขึ้นเสียก่อน รัฐมนตรีสุชาติกระแทกลมหายใจออกมาหนักๆ แล้วกดรับสายอย่างเสียไม่ได้ “มีอะไรก็ว่ามา!”ฤทธิ์โทสะที่ยังคงคุกรุ่นทำให้เขาพลั้งปากใส่อารมณ์กับผู้โทรมาอย่างเต็มที่ แล้วก็ต้องหายใจสะดุด เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะเยาะหยันดังแว่วมาตามสาย“ดูเหมือนจะกำลังหัวเสียอย่างหนักนะท่านรัฐมนตรี”“แกเป็นใคร?” สุชาติกดเสียงต่ำคาดคั้น เรียกเสียงหัวเราะขลุกขลักกวนอารมณ์ ทว่าแทนที่จะเอ่ยตอบผู้ที่โทรมากลับเอ่ยเรียบเรื่อยเป็นปริศนา “ลองทายดูสิ”“อย่ามาเล่นลิ้นกับฉัน!”“ว้า…เสียใจชะมัดที่คุณจำเพื่อนเก่าไม่ได้ หรือต้องให้ผมสาธยายว่าคุณทำอะไรไว้บ้างเพื่อเก้าอี้รัฐมนตรี” คนพูดจงใจลากเสียงยาวก่อกวนให้สติแตก “แก!...”ทันทีที่สมองคิดได้ว่าผู้โทรมาคือใครสุชาติก็เค้นเสียงกระด้างปนคำราม ทว่ายังไม่ทันจะได้ตอกกลับอีกฝ่าย เสียงยียวนกวนประสาทก็เอ่ยแทรกขึ้น“จุ๊ๆๆ เริ่มฉลาดขึ้นแล้วสินะ”“แกต้องการอะไรจากฉัน?”“เอ๋…ผมต้องการอะไรดีนะ” จงใจลากเสียงยาวให้ลุ้น แล้วเงียบไปอึดใจ ก่อนจะเปรยออกมาเสียงเอื่อยเฉื่อย “เอาเป็นเก้าอี้ประจำตำแหน่งของคุณดีไ