Semua Bab เพื่อนรัก(มาเฟีย): Bab 11 - Bab 20

“ไปอาบน้ำได้แล้ว”“ใครๆ เขาก็คงคิดว่ามึงกับกูมีอะไรกันแล้ว” ฉันพูดเสียงเบา“มึงแคร์อะไรวะ คนพวกนั้นมานอนเตียงเดียวกับเราหรือไง” มันโยนผ้าขนหนูใส่หัวฉันแล้วเดินไปหยิบผ้าผืนเล็กขึ้นมาเช็ดหัวที่เปียกชุ่มของตัวเอง เห็นแล้วก็รำคาญลูกตาทุกครั้ง“เอามานี่ บอกให้เช็ดให้เรียบร้อยก่อนออกมาจากห้องน้ำ พื้นแฉะหมดแล้ว” ฉันแย่งผ้าขนหนูผืนเล็กไปมาจากสัวแล้วกดไหล่กว้างให้นั่งลง“ถ้าเช็ดในนั้นมึงก็จะไม่ได้บ่นกูไง”“แต่กูก็ไม่ได้อยากเป็นขี้ปากใครไง”ฉันเปลี่ยนกลับมาเรื่องเดิม“ต่อไปนี้ใครจะพูดอะไรก็ช่างแม่งเพราะเป็นแฟนกับกูแล้ว” มือที่กำลังยีผ้าขนหนูชะงัก“เรากำลังทำอะไรกันวะ”“คบกันไง” มันดึงมือของฉันออกแล้วลากฉันมายืนข้างหน้าแทน“มึงชอบกูเหรอ” ฉันตัดสินใจแล้วว่าจะถามคำถามนี้กับเจ้าสัว“อือ”“ฮะ เอาดีๆ”“กูจริงจังกับทุกเรื่องและทุกเรื่องก่อนที่กูจะจริงจังก็ต้องมีเหตุผลเสมอ”“........” ฉันยืนนิ่งแล้วก้มหน้าลงมามองเจ้าสัว“กูไม่รู้ว่าคิดกับมึงเกินเพื่อนตั้งแต่เมื่อไหร่” เจ้าสัวเปิดปากสารภาพ“แกล้งกูปะเนี่ย”“กูจะแกล้งมึงเพื่ออะไร” ฉันเริ่มไม่อยากอยู่ตรงนี้แล้วสิ มันอันตรายและล่อแหลมเกินไป“ปล่อยก่อน”“กลั

“ครับ แล้วโครงการที่เชียงใหม่เป็นยังไงบ้างครับ เคลียร์กับผู้รับเหมาได้หรือเปล่า”“เรียบร้อยค่ะ นี่เอกสารที่ต้องตรวจแทนคุณท่านค่ะ ไม่เห็นคุณสัวเข้าบริษัทนานเลยนะคะ”“ช่วงนี้เรียนหนักครับ มีแค่นี้ใช่มั้ยครับ”“ใช่ค่ะ คุณสัวจะรับของว่างมั้ยคะ” เจ้าสัวหันมามองฉันแล้วเลิกคิ้วถาม“อือ ได้ ขอบคุณนะคะพี่ปราณี” ฉันยิ้มและกล่าวขอบคุณพี่ปราณีเลขาของป๊า ป๊ามีเลขาสองคน พี่นุชคงตามไปต่างประเทศด้วย ส่วนพี่ปราณีจัดการงานอยู่ที่ไทย“ไม่เป็นไรค่ะน้องเกี๊ยว”ครอบครัวของเจ้าสัวเลี้ยงลูกมาดีมากๆ อันนี้น่าชื่นชมจริงๆในโหมดการงานเจ้าสัวจะจริงจังและตั้งใจมากๆ เพราะถูกปลูกฝังมาตั้งแต่ช่วงมัธยมปลายเพื่อการสานต่องานที่มีประสิทธิภาพในอนาคตป๊าม๊าคือต้นแบบของการมีลูกเมื่อพร้อมส่วนครอบครัวฉัน ป๊าทำม๊าท้องก่อนวัยอันควรยังเรียนไม่จบมหา’ ลัยด้วยซ้ำม๊าก็เลยต้องดรอปเรียนเพื่อมาคลอดเจ้หมวยก่อนแต่สุดท้ายก็ไม่ได้กลับไปเรียนเพราะป๊าไฟแรงทำม๊าท้องอีกรอบคลอดออกมาเป็นฉันเอง“เกี๊ยว อยากทำงานมั้ย”“ความลับบริษัทหรือเปล่า กูคนนอกนะ”“อยากเป็นคนในตอนนี้เลยมั้ย จะได้ช่วยกูทำงาน” ฉันรีบส่ายหน้าทันที คำพูดสองแง่สองง่ามจากปากของมันไ

ความรักคือสิ่งที่สวยงามสำหรับผมมากจริงๆ ความรักจากครอบครัว ความรักจากเพื่อน และความรักจากตัวเองที่มีให้กับตัวเองเสมอมา ผมเป็นคนเคารพความรู้สึกของตัวเองมาก ไม่ก็คือไม่ ได้ก็คือได้ รักก็คือรักความรักแบบเฟรนด์โซนที่ผมใช้ความคิดอยู่นานกว่าจะกล้าเปิดปากพูดออกไปนั้น ต้องใช้เวลานานหลายปีกว่าจะมั่นใจว่าต้องเป็นคนนี้ เกี๊ยวเป็นผู้หญิงนิสัยดีแคร์ความรู้สึกเพื่อนทุกคน ใครให้ใจ เกี๊ยวให้กลับเต็มร้อยไม่มีกั๊ก เพราะแบบนี้ผมถึงมองเห็นบางอย่างในตัวเพื่อนสนิทคนนี้และคิดว่าจะไม่ยอมปล่อยเธอให้เป็นแค่เพื่อนอีกต่อไป“สัว เมาว่ะ”“อือ ไม่ไหวก็บอกจะได้พากลับ” เกี๊ยวก็คือเกี๊ยว ถ้าเหล้าเข้าปากแล้วหยุดไม่ได้“กูรู้สึกปลอดภัยน้าที่มีมึงอยู่ข้างๆ ตอนเมา” ผมพยักหน้ารัวๆ ให้มันไม่อย่างนั้นก็จะพูดไม่หยุดอยู่นั่นร่างบางประคองตัวไม่ค่อยอยู่แล้วแต่ก็ยังไม่ยอมกลับ ชนแก้วกับน้องขิงเป็นว่าเล่น นั่นเหล้านะไม่ใช่น้ำเปล่า งานหยาบตกอยู่ที่ผมกับออสติน เราสองคนไม่ได้ห้ามคอยดูแลอยู่ใกล้ๆ และมีคนของผมที่ดูแลอยู่ไกลๆ“ขิงบอกให้ลูกน้องคุณพ่อกลับไปให้หมดแล้วค่ะ” น้องขิงพูดขึ้นแล้วหันไปมองหน้าไอ้ออสตินพร้อมกับยิ้มหวานตาหยี“บอกฉ

วันจันทร์พวกเราทุกชั้นปีถูกเรียกประชุมเรื่องออกค่ายที่ฉันรู้ล่วงหน้ามาก่อนแล้วเมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา“ใครที่อยากช่วย อยากไป สามารถลงชื่อที่พี่ปิ่นได้เลยนะครับ พี่ขอน้องที่อยากไปจริงๆ ออกค่ายครั้งนี้ขอใจล้วนๆ เลยนะครับไม่ได้บังคับ” คณะนิเทศของฉันก็มีแต่ลูกท่านหลานเธอกันทั้งนั้น ทนลำบากกันไม่ค่อยได้ซะด้วย“ถ้าไม่ไปจะไม่ผ่านกิจกรรมหรือเปล่าคะ”“งานนี้ไม่มีคะแนนครับ พี่บอกแล้วไงว่าขออาสาสมัครที่อยากไปทำประโยชน์จริงๆ” ยัยตุ๊กตาแอนนาเบลยกมือถาม ชี้แจงชัดเจนขนาดนั้นยังถามอีก“อ่อ ขอบคุณค่ะ”“ฉันบอกแล้ว อย่าไปเลยลำบาก”“ตอนปีหนึ่งฉันว้อนตามรุ่นพี่ไปหวังจะทำคะแนน สรุปอยู่ไม่ไหวจริงๆ เครื่องทำน้ำอุ่นก็ไม่มี สัญญาณมือถือก็อย่าพูดถึงเลย”“งั้นก็ไม่ไป เอาเวลาไปทำอย่างอื่นดีกว่า”ฉันถอนหายใจแล้วมองบน ต่างคนก็ต่างความคิดนี่เนอะ ห้ามกันได้ที่ไหน กลุ่มที่นั่งข้างๆ ปรึกษากันเสียงดังพูดข้อเสียให้กันฟังเสียจนฉันนี่อยากเถียงเลย อีพวกไม่เคยทำประโยชน์เพื่อคนอื่น ไร้น้ำใจ ชาตินี้ก็ไม่มีผู้ชายมาชอบหรอก“เชิญลงชื่อได้เลยครับ พี่ปิดรับห้าโมงเย็นนะ” ฉันลุกเดินไปที่โต๊ะลงชื่อ มีคนสนใจไม่ค่อยเยอะเท่าไหร่ แต่ก็ไม

“อาหารอร่อยมากเลยเกี๊ยว”“ลูกสาวร้านข้าวมันไก่เชียวนะ ไม่อร่อยได้ไง” ฉันยิ้มปลื้มเพราะมีแต่คนชมก่อนหน้าที่พายจะเดินเข้ามาชมก็มีพี่เคสประธานออกค่ายอาสาแล้วก็น้องๆ ปีหนึ่งรวมถึงเด็กๆ ในพื้นที่ด้วย“กินให้อิ่มพรุ่งนี้จะได้มีแรงทำงาน”“ว่าแต่พรุ่งนี้เช้ามีอะไรกินเหรอ”“เห็นแก่กิน” ไม่วายถูกแขวะจากคนข้างๆ อีกนั่นแหละ สองคนนี้น่าจับมัดรวมแล้วยัดไว้ในห้องมืดสักคืนดูสิว่าจะทะเลาะกันจนเสียงแหบแห้งหรือว่าจะสามัคคีช่วยกันแก้เชือกที่มือ“มึงมากกว่าไอ้สัว นั่งเฝ้าไม่ห่างเลยนะ” ไอ้สัวยกไหล่ไม่ได้สนใจแต่ก็ไม่ได้เงียบ“ก็ดีกว่าไม่มีใครให้เฝ้า วิ่งลงเขาไปมึงอะ เป็นกูไม่อยู่เถียงต่อละ”“มึงนี่มัน อย่าให้กูมีบ้าง” พายชี้หน้าแล้วตอบกลับอย่างจริงจัง เรื่องแบบนี้ก็ยอมกันได้ที่ไหน มีเรื่องอะไรบ้างที่สองคนนี้ยอมกัน“พอได้แล้วค่ะ น้องๆ จะเข้ามาตักข้าว พี่ๆ ทะเลาะกันอยู่นั่นน้องยืนรอเป็นโรคกระเพาะแล้วค่ะ”ข้าวมันไก่คือมื้อเย็นของวันนี้ ขายหมดเกลี้ยงหม้อแม้แต่น้ำซุปก็ไม่เหลือ ถ้าถามว่าเราเอาวัตถุดิบจากไหนก็ต้องอวยยศให้กับเจ้าสัวที่ให้การสนับสนุนวัตถุดิบการทำอาหารตลอดการออกค่ายด้วยการจ้างรถห้องเย็นขนวัตถุดิบขึ้น