Semua Bab หวนกลับมาครานี้ไม่เป็นแล้วภรรยาชั่วร้าย: Bab 41 - Bab 48

ดำกับลูกเตรียมจะเดินทางกลับบ้านเกวียนของแดงน้อยก็เลี้ยวเข้ามาจอดที่เถียงนาของเขาพอดี ดำแปลกใจทำไมแดงน้อยมาหาเขาในเวลานี้ เธอมาสองคนกับสามีแดงน้อยลงจากเกวียนแล้วเดินมาหาพี่ชาย ส่วนสุพจน์นั่งรออยู่บนเกวียน“พี่ดำฉันมีข่าวมาบอกพี่”“มีอะไร” มันคงเป็นเรื่องไม่ดี แดงน้อยถึงได้พูดน้ำเสียงแบบนั้น“เมียพี่หนีไปกรุงเทพฯ อีกแล้ว” มีคนเห็นตอนเกสรขึ้นรถสมชายที่บ้านของกุหลาบ เพราะบ้านนั้นเป็นร้านขายของมีคนเข้าออกตลอด จึงมีคนนำข่าวมาเล่าให้เธอฟัง แดงน้อยจึงรีบมาบอกพี่ชายดำยืนนิ่ง ตอนนี้หัวเขาตื้อไปหมด ขาทั้งสองข้างแทบจะไม่มีแรงยืน ในที่สุดมันก็เกิดขึ้นอีกครั้งเดือนแหงนหน้ามองพ่อแล้วเอ่ยเสียงน่าสงสาร “พ่อ อาแดงน้อยโกหกเราใช่ไหมคะ”“อาแดงน้อยหลอกพวกเราเล่นใช่ไหมครับ” ดินถามขึ้นอีกครั้ง และมองหน้าอาเหมือนอยากได้ยินคำว่า ‘ใช่จ้ะ อาหลอกพวกหนูเล่น’แต่คำที่อาตอบกลับมากลับไม่ใช่“อาไม่ได้หลอกพวกหนูลูก” แดงน้อยรู้สึกสงสารหลานจับใจ มีแม่อยู่ดี ๆ แต่วันนี้เธอกลับหายไปโดยไม่บอกไม่กล่าว เป็นใครก็คงรับไม่ได้ ดินกับเดือนใบหน้าเหยเกน้ำใส ๆ ก็พรั่งพรูออกมาจากตาทั้งสองข้าง เห็นน้ำตาลูกเขาก็เหมือนโดนฟ้าผ่าลงกลาง

สมชายขับรถมาจอดที่ห้องพักตำรวจ เขาเหลือบมองนาฬิกาตอนนี้เวลาเก้าโมงตรง เกสรค่อย ๆ เปิดเปลือกตาขึ้น ตอนนี้เธอรู้สึกเวียนหัวจนแทบอยากจะอาเจียน ทั้งที่เธอกินยาแก้เมารถไปแล้วแต่สมชายก็ขับรถน่าเวียนหัวเหลือเกิน เหมือนเขาจงใจให้เธอมีอาการเป็นแบบนี้ เกสรมองบ้านพักตำรวจที่เป็นบ้านไม้ทั้งหลังตรงหน้าด้วยความลังเล เธอคิดถูกแล้วใช่ไหมที่กลับมาที่นี่อีกครั้ง ผู้หญิงคนนั้นคงกลับบ้านในช่วงวันหยุดสินะ เขาถึงพาเธอมาที่นี่ได้ อย่างไรเธอจะต้องมีชีวิตกลับไปหาลูกและสามีของเธอให้ได้ สมชายเปิดประตูให้เกสรเดินลงจากรถ เธอเซเล็กน้อย สมชายจึงเข้าไปประคอง “เมารถเหรอ” สมชายถามทั้งที่รู้ดีอยู่แก่ใจ และมันก็เป็นไปตามสิ่งที่เขาอยากให้เป็น “ค่ะ” เกสรแกะมือเขาออกอย่างรวดเร็วและเบี่ยงกายหนีห่าง แม้แต่ปลายขนเธอก็ไม่อยากให้เขาเข้าใกล้ ในอดีตเกสรอาจจะหลงใหลได้ปลื้มผู้ชายคนนี้ แต่ตอนนี้เธอไม่ใช่เกสรคนเดิมอีกต่อไปแล้ว สมชายถึงกับเลิกคิ้ว ทำไมเกสรต้องทำตัวเหมือนรังเกียจเขาด้วย ปกติจะทำตัวออเซาะฉอเลาะกับเขาเสมอ “กินอะไรร้อน ๆ ก่อนไหมค่อยขึ้นไปนอนพัก พี่ไม่

กลอยใจกลับมาที่บ้านพักตำรวจ เมื่อเห็นสมชายนอนเอกเขนกอยู่ที่โซฟาเธอก็ทำหน้าประหลาดใจ “ทำไมกลับมาเร็วจังเลยคะ” สมชายไม่ตอบแต่เลือกที่จะพูดอีกอย่างที่สำคัญมากกว่า “เธอรู้ไหมว่าเกสรมันยังไม่ตาย” “ฮะ! พี่พูดบ้าอะไร ก็หมอยืนยันว่ามันตายแล้ว ใคร ๆ ก็เห็น” กลอยใจโวยวายเสียงดังรู้สึกใจหายวาบเมื่อได้ยินประโยคนั้น เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องที่จะมาล้อกันเล่น สมชายหันไปมองกลอยใจตาเขียว “เบา ๆ อยากให้คนอื่นมาได้ยินหรือไง ก็ฉันเป็นคนพามันมาที่นี่เอง มันยังไม่ตาย และเราต้องรีบทำให้มันตายเร็วที่สุด ไม่อย่างนั้นเรานี่แหละจะตายก่อนมัน” สมชายพูดอย่างหัวเสีย นั่งคิดนอนคิดจนปวดหัวว่าจะกำจัดมันอย่างไรดี ไม่รู้ว่าวิธีที่เขาทำไปวันนี้จะได้ผลหรือไม่ กลอยใจอึ้งไปพักใหญ่ เป็นไปได้อย่างไรวันนั้นเธอเป็นคนเตรียมยาพิษใส่น้ำดื่มเองกับมือ “แต่ไม่เป็นไร ฉันจัดการเรียบร้อยแล้ว ไม่เกินเย็นนี้ฉันก็จะได้ฟังข่าวดีจากไอ้ปรีดา ฮ่า ๆ ๆ” เขาหัวเราะออกมาด้วยความสะใจ แค่เกสรยอมกลับมากับเขาคราวนี้ก็ถือว่าเขามีชัยแล้ว “แล้วตอนนี้มันอยู่ไหน” “

เช้าวันต่อมาทุกคนนั่งรับประทานอาหารร่วมกันที่บ้านพักของปรีดา“พี่ดำมาที่นี่ได้ยังไงคะ”“นั่งรถไฟมา ได้ตั๋วยืนด้วย ยืนหลับมาทั้งคืน” เข้ากรุงเทพฯ ครั้งแรกก็แสนทรหดแล้ว“ทำไมไม่รออยู่ที่บ้านคะ” “ก็พี่เป็นห่วงเอ็ง ทำไมไม่บอกพี่ว่าเรื่องทุกอย่างมันเป็นยังไง ปล่อยให้พี่เข้าใจผิดอยู่ได้” น้ำเสียงงอแงเชิงตำหนิอยู่ในที“ทีแรกฉันก็ไม่อยากจะรื้อฟื้นหรอกค่ะ แต่เขาไม่อยากจบเอง ฉันก็ต้องทำทุกอย่างให้มันถูกต้อง” ไม่ใช่ว่าเธอไม่ผิดเลยที่หนีมาอยู่กับเขา แต่เขาบิดเบือนการตายของเธอและยังไม่อยากจบง่าย ๆ เธอก็ต้องตามเขามาเพื่อสืบหาความจริง“คนมันร้อนตัวมันจะอยู่เฉยได้ยังไงล่ะเกสร” กุหลาบออกความเห็น“ใช่ มันคงกลัวว่าเกสรจะตามมาฆ่ามันคืนน่ะสิ” ปรีดาเสริมขึ้นอีก “แต่ฉันก็ผิดด้วยแหละค่ะ ที่หนีมากับเขาตั้งแต่แรก เรื่องมันถึงได้เป็นอย่างนี้” ไม่คิดเลยว่าเธอคนเดิมในอดีตจะเห็นผิดเป็นชอบได้ขนาดนี้ “ต่อไปนี้เกสรคงไม่ทำให้เพื่อนพี่อกหักอีกแล้วใช่ไหม” ปรีดาเลิกคิ้วถาม เกสรหันไปมองหน้าสามีแล้วยิ้มหวานให้เขา “ไม่ค่ะ ฉันไม่มีวันทำอย่างนั้นอีกอย่างแน่นอน” กุหลาบแอบอมย