All Chapters of หวนกลับมาครานี้ไม่เป็นแล้วภรรยาชั่วร้าย: Chapter 31 - Chapter 40

สองสามีภรรยาใช้เวลาเก็บเกี่ยวข้าวอยู่เกือบสิบสองวันจึงเสร็จ ระหว่างนั้นดำก็ตื่นขึ้นมามัดข้าวในตอนเช้าทุกวัน ลำดับต่อไปก็คงต้องทำลานนวดข้าว ขนข้าว ตีข้าว และเก็บขึ้นยุ้งฉางต่อไป เกสรกับสามีช่วยกันถางตอซังข้าวออกเป็นวงกว้าง จากนั้นใช้ไม้กวาดที่ทำจากต้นขัดมอนกวาดเศษฟางเศษดินหญ้าออก ให้เหลือแต่พื้นดินแข็ง ๆ ที่ค่อนข้างเรียบ ดำตักมูลควายเปียกใส่ถังไม้แล้วหาบมาเทใส่ลานดินที่เตรียมไว้ เกสรก็หาบน้ำมาให้สามีเพื่อใช้เทราดมูลควายให้เปียกชื้นมากขึ้นแล้วใช้เท้าละเลงให้เข้ากัน จากนั้นเกลี่ยไปตามพื้นดินที่เตรียมไว้สำหรับเป็นลานนวดข้าว ทำอย่างนั้นให้ทั่วเหมือนทำถนนลาดยาง เกสรถอดรองเท้าจะเดินเข้าไปช่วย “ไม่ต้องเข้ามาเดี๋ยวพี่ทำเอง” เขาไม่อยากให้ตัวเธอเลอะมูลควาย งานนี้เหมาะสำหรับผู้ชายมากกว่า “ค่ะ” กลิ่นมันก็เหม็นจริง ๆ “พ่อครับ ผมอยากทำบ้าง” ดูพ่อทำคงน่าจักจี้เท้าดี ดินจึงอยากลองทำดู “เข้ามาสิ” อ้าว! สองมาตรฐานชัด ๆ ทีเธอขอทำบ้างกลับห้าม เกสรบ่นสามีในใจ พอกลับมาเดินได้คราวนี้ก็ไม่อยากให้เธอทำงานหนักเหมือน

ข่าวการเดินได้ของดำลือสะพัดไปทั้งหมู่บ้าน และเรื่องที่เขากับเกสรกลับมาใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันอีกครั้งคนในหมู่บ้านก็รู้กันถ้วนหน้า ชาวบ้านต่างชื่นชมที่ทั้งสองต่างช่วยกันทำมาหากิน เกสรก็เหมือนเป็นคนใหม่เย็บตุ๊กตาขายจนมีรายได้ดีกว่าหญิงอื่นในหมู่บ้าน เพราะเธอมีความคิดสร้างสรรค์เป็นเลิศผู้คนส่วนใหญ่ยากที่จะเลียนแบบ เมื่อมะลิได้ยินข่าวว่าพี่ชายเพื่อนที่เธอหลงรักมานานคืนดีกับเมียเก่าก็นั่งซึมอยู่ข้างเล้าหมู สูดดมกลิ่นมูลของมันอยู่เพียงลำพังตั้งแต่เช้ายันเย็นโดยไม่รู้สึกรู้สาอะไร แดงน้อยเป็นห่วงความรู้สึกเพื่อนจึงแวะมาหามะลิ ฝากลูกน้อยให้แม่ช่วยเลี้ยงชั่วคราว เธอเดินลัดเลาะเข้ามาในเล้าหมูแล้วมองหาเพื่อน “ลิ!” มะลิหันหน้ามาหาเพื่อนช้า ๆ “มีอะไร” เธอเอ่ยเสียงเศร้า “มาหาเฉย ๆ เธอไม่เป็นอะไรมากใช่ไหม” “ไม่เป็นอะไร ฉันยังไหว ฉันสบายดี” ประโยคหลังมะลิเบะปากแล้วร้องไห้ออกมา “พี่เกสรทำบุญด้วยอะไรทำไมถึงได้มัดใจพี่ดำไว้ได้อยู่หมัดขนาดนี้ ฮือ ฮึก” มะลิปล่อยโฮออกมาด้วยความคับข้องหมองใจ เธอต้องแพ้เกสรถึงสองครั้งสองครา ตั้งแต่เธอได้ยินข่

ปรีดายิ้มให้เพื่อนด้วยความคิดถึง สายตาจับจ้องอยู่เพียงใบหน้าหล่อคมคายของเพื่อน “มาถึงเมื่อไร” ดำยืนขึ้นอย่างมั่นคงแล้วเดินไปต้อนรับเพื่อน “เฮ้ย! เดินได้แล้ว?” ปรีดาทักขึ้นด้วยความประหลาดใจเจือยินดีที่สุด หนวดที่เคยมีหนาเข้มมันก็โกนออกจนเกลี้ยง ผมที่ยาวถึงกลางหลังก็ตัดสั้นจนหล่อเหลาขึ้นทันตา มันสมควรทำตัวแบบนี้ตั้งนานแล้ว “อือ” คนถูกถามยังทำหน้านิ่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “พ่อกับแม่ไม่ได้บอกว่าเอ็งเดินได้แล้ว” เขารีบออกมาหาเพื่อนเกินไปท่านทั้งสองจึงไม่ได้เล่าอะไรให้ฟัง ท่านคงคิดว่าเดี๋ยวมันคงเห็นเอง ปรีดาสอดส่ายสายตาไปยังใต้ถุน “แล้วนั่นใคร” ปรีดามองเห็นแค่เพียงด้านหลัง แวบแรกคิดว่าเพื่อนมีเมียใหม่ไปแล้ว เกสรหันหน้ามาแล้วฉีกยิ้มหวานให้ “สวัสดีค่ะพี่ปรีดา” “เฮ้ย!” ปรีดาร้องเสียงหลงกระโดดเข้าไปเกาะแขนเพื่อน “ผะ ผี ดำฉันเห็นผีตอนกลางวันว่ะ ผีเกสรเขานั่งอยู่ใต้ถุนตรงนั้น” ปรีดาใบหน้าซีดเซียว ชี้มืออันสั่นเทาไปที่ร่างของเกสรที่ยังนั่งขำเพื่อนสามี “หึ ๆ ใจเย็น ๆ เกสรยังไม่ตาย” ดำขำกับท่าทางกลัวผีของเพื่อน

เหลือกันอยู่แค่สองคนเกสรจึงเอ่ยถามคนที่ไม่อยากเจอหน้าด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “พี่ชายมาที่นี่ทำไมคะ” คิดว่าจะไม่เจอเขาแล้วชาตินี้ เขาก็ยังกลับมาให้เธอรู้สึกขุ่นใจอีก ถึงเธอกลับมาชาตินี้จะไม่ได้รู้สึกอะไรกับเขาแล้วก็ตาม เพราะแม้แต่ความผูกพันเธอก็ไม่มีหลงเหลือให้ เช่นนั้นแล้วตอนนี้สมชายก็เปรียบเสมือนคนอื่นสำหรับเธอ “พี่คิดถึงเกสร พี่อยากมาไหว้พ่อกับแม่ อยากมาเห็นหลังคาบ้านเกสรก็ยังดี” สมชายพ่นคำลวงออกมาทันทีเมื่อสบโอกาส เกสรเป็นผู้หญิงที่รักแรงเกลียดแรง สมชายรู้ดีว่าเกสรยังรักเขาอยู่มากและคงไม่ยอมปล่อยเขาให้ผู้หญิงคนไหนง่าย ๆ เกสรเบะปากในใจ สันดานผู้ชายมักมากก็เป็นเสียอย่างนี้ ชาติที่แล้วเธออาจจะพลั้งเผลอไปกับลมปากของเขา แต่กลับมาคราวนี้เธอไม่มีวันเชื่อคำของผู้ชายคนนี้อย่างแน่นอน อีกอย่างเขาลืมไปแล้วหรือว่าฝากคนขับรถที่มาส่งร่างเธอ มาพูดอะไรไว้กับครอบครัวของเธอบ้าง เห็นว่าเธอเป็นคนหนีตามเขาไปครั้งก่อน คิดอยากจะใส่ร้ายเธออย่างไรก็ได้อย่างนั้นหรือ “พี่ชายเอาผู้หญิงคนนั้นไปไว้ที่ไหนแล้วละคะ” ผู้หญิงที่เขาเอามาหยามเกียรติเธอถึงห้องนอนในบ้านพัก “พี

รับประทานอาหารเช้าเสร็จเกสรเตรียมตัวจะเดินทางเข้าไปในหมู่บ้าน วันนี้เธอกับสมชายนัดกันที่บ้านแม่ เธออยากรู้ว่าสมชายทำแบบนี้ไปทำไม ในเมื่อเขาเองก็ไม่ได้ต้องการเธอแล้ว “แม่คะ หนูไปกับแม่ด้วยได้ไหมคะ” เดือนเดินเข้ามาเกาะแขนแหงนหน้าแล้วถามแม่เสียงอ้อน แววตาลูกสาวดูน่าสงสารนัก “ไม่ได้หรอกลูกแม่ไปทำธุระแป๊บเดียวก็กลับ” เกสรปรายตามองสามี เขาทำหน้าเฉยชาเหมือนไม่อยากได้ยินคำว่า ‘ธุระ’ ของเธอ “ดิน เดือน เราไปเลี้ยงควายกันดีกว่าลูก ถ้าแม่เขาไม่อยากให้ไปด้วยเราก็ไม่ต้องไปหรอก” น้ำเสียงเหมือนน้อยใจอยู่ในที “แม่จะรีบกลับมาหาพวกหนูนะคะ” “แม่ห้ามผิดสัญญานะคะ” เธอกลัวว่าแม่จะหนีหายไปเหมือนครั้งก่อน เธอยิ้มให้ลูกด้วยความรักสุดหัวใจ เกสรย่อกายลงแล้วหอมแก้มลูกทั้งสอง พร้อมกับรับปากลูกด้วยถ้อยคำหนักแน่น “จ้ะ แม่ไม่มีทางผิดสัญญากับพวกหนูแน่นอน” เกสรเดินเข้าไปใกล้สามีแล้วสวมกอดเขาจากด้านหลัง ดำหันหน้ามาเผชิญกับภรรยามองหน้าผู้หญิงที่เขารักมากให้เต็มสองตา เขาทำราวกับว่าจะไม่มีโอกาสได้มองเธออีกแล้ว “พี่ดำไว้ใจฉันนะคะ” ทั้งสองส