Semua Bab หวนกลับมาครานี้ไม่เป็นแล้วภรรยาชั่วร้าย: Bab 11 - Bab 20

ตอนนี้คงเลยวันใหม่ไปสองสามชั่วโมงแล้ว เกสรจุดไฟตะเกียงไว้ด้านนอก ค่อย ๆ เปิดมุ้งที่สามีและลูกนอนอยู่ขึ้นช้า ๆ เขายังนอนราบมือทั้งสองประสานไว้ที่หน้าท้องหลวม ๆ เขาไม่ได้นิ่งแค่ตอนตื่น ตอนหลับก็นิ่งมากเช่นกัน จากนั้นก็เลิกโสร่งที่สามีสวมไว้ขึ้นเบา ๆ บีบยาแล้วทาแผลให้เขาอย่างเบามือ ทั้งแผลจากการเสียดสีพื้นดิน และแผลจากผื่นคันที่เขาเกามีน้ำเหลืองไหลออกมาด้วย ฉันขอโทษนะคะที่ไม่เคยดูแลพี่เลย เธอพร่ำบอกเขาในใจ ยิ่งมองแผลเหล่านั้นก็ยิ่งปวดหัวใจ เกสรมองดูขาข้างขวาของเขาด้วยความรู้สึกเจ็บปวด มันลีบลงไปบ้างเมื่อเทียบกับข้างซ้าย ขนาดว่าเขาขยับเขยื้อนกายทุกวัน แต่เขาคงไม่ได้ทานยาอะไร มันถึงดีขึ้นได้แค่นี้ ทายาแผลถลอกเสร็จก็ทายาผื่นคันให้เขาต่อ เธอคลานไปนั่งข้างกายใหญ่ จับมือที่ประสานกันอยู่ให้คลายออกช้า ๆ แค่แสงไฟสว่างที่ส่องมาจากตะเกียงพอสลัว ๆ เธอก็รู้แล้วว่าฝ่ามือเขาด้านแค่ไหน มันทั้งดำและแตกระแหง บางแห่งเป็นจุดแข็งเหมือนตาปลา แต่มันไม่ใช่มันคือรอยหนามแหลมตำ เกสรลูบมือสากนั้นเบา ๆ น้ำใสไหลออกจากตาหยดแหมะลงฝ่ามือสามีหนึ่งหยด เธอรีบเอามือเช็ดออกและยาท

เปลี่ยนเสื้อผ้าให้ลูกเสร็จเธอก็เปลี่ยนผ้าถุงผืนใหม่แต่สวมเสื้อตัวเดิม มื้อกลางวันเธอคงทำปิ้งปลากับส้มตำส่วนเขียดตัวเล็กที่พี่ชายให้มาเธอจะหมกใส่หัวปลีตอนเย็น เธอก่อไฟกองใหญ่ให้มันมีถ่านพอสมควรจะได้ปิ้งปลาให้สุก ช่วงที่รอก็ไปปอกมะพร้าว แต่เธอจับมันหมุนจนรอบทิศอยู่นานก็ยังผ่าไม่สำเร็จ จนสามีและลูกชายเดินขึ้นมาจากนา“แม่จะผ่ามะพร้าวทำไมครับ” ลูกชายเป็นคนถามแต่สามีเป็นคนคลานเข้ามาใกล้แล้วหยิบมีดอีโต้ในมือเธอและมะพร้าวไปผ่าให้ เขาคงขวางหูขวางตาเพราะเธอผ่ามะพร้าวไม่ได้สักที“แม่จะทำแตงไทยกะทิให้กินจ้ะ เดือนกับดินอยากกินไหม” “อยากค่ะ/อยากครับ” เขาทั้งสองไม่เคยได้กินขนมหรือของหวานเลยตั้งแต่มานอนอยู่ที่นาเกสรมองสามีปอกมะพร้าวอย่างชำนาญ ไม่นานก็ผละไปปิ้งปลา และฝานมะละกอ เกสรคลี่ผ้าพันมือออก มือของเธอแดงไปหมด บางจุดก็เริ่มด้านแล้ว“มือแม่เป็นแผล เดี๋ยวผมสับมะละกอให้นะครับ” ดินเห็นแผลที่มือขาว ๆ ของแม่ ที่เริ่มเปลี่ยนสีเพราะโดนน้ำในนาแล้วก็รู้สึกสงสาร เธอคงไม่เคยทำงานหนัก“ดินทำเป็นเหรอ”“เป็นครับ” ดำเงี่ยหูฟังว่าสองคนคุยอะไรกัน เมื่อเช้าแผลของเขาที่เธอทายาให้ก็รู้สึกดีขึ้นเหมือนกัน แต่มันโดนน

แดงน้อยกับสามีกลับมาถึงนาตัวเองก็เล่าเรื่องที่รู้มาทุกอย่างให้พ่อกับแม่ฟังทันที เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่ของครอบครัวของเธอเลยทีเดียว “แม่ ลูกสะใภ้แม่ออกไปนอนนากับพี่ดำแล้วนะ” แดงน้อยนั่งพับเพียบลงข้างแม่เตรียมจะกินข้าวด้วยกัน “แม่กลับมาแล้ว” ตะวันลูกสาววัยห้าขวบเมื่อเห็นแม่กลับมาจึงย้ายจากตักยายมานั่งข้างแม่แทน ส่วนสุพจน์นั่งลงข้างพ่อตา ติ้งเงยหน้ามองหน้าลูกสาวอย่างไม่อยากเชื่อหู “ไปตั้งแต่เมื่อไร” เธอถามเสียงขุ่นแสดงความไม่พอใจอยู่ในที ทุกคนในหมู่บ้านรู้ว่าเธอตายแล้วฟื้น แต่วันนั้นครอบครัวเธอไม่มีใครไปร่วมงานศพเลย และไม่ได้สนใจจึงไม่รู้ว่าเกสรไปยังไงมายังไงต่อ คิดว่ากลับกรุงเทพฯ ไปหาผัวใหม่แล้ว “พี่ดำบอกว่ามาอยู่ด้วยหลายวันแล้ว แต่ไม่ได้คุยกัน” แดงน้อยพูดพลางจิ้มข้าวเหนียวกับน้ำต้มปลาใส่ปลาร้าป้อนลูก “เราจะทำยังไงกันดีแก” ติ้งหันไปขอความเห็นจากสามีที่นั่งเปิบข้าวเหนียวคำโตจิ้มน้ำพริกปลาป่นส่งเข้าปาก “จะทำอะไรได้ละ มันคิดเองได้แล้ว ถ้ามันอยากเจ็บอีกก็ช่างหัวมัน” มือใหญ่หยิบยอดอ่อนของผักกระโดนส่งเข้าปากแล้วเคี้ยวอย่

หลังรับประทานอาหารเย็นกับอ่อมเนื้อใส่ฟักทองอ่อนที่มะลินำมาฝากเสร็จ ลูกทั้งสองและสามีก็ขึ้นไปรอบนเถียงนา เกสรแล่เนื้อที่เหลือหมักเกลือไว้ตากแดดในวันถัดไป รอบนี้เธอไม่แล่นิ้วตัวเองอีกแล้ว ทำเสร็จใส่หม้อนำฝามาปิดแล้วนำไปเก็บบนเถียงนา จากนั้นเกสรจึงไปนั่งคุยเรื่องเรียนหนังสือกับลูก พรุ่งนี้เธอจะเดินไปส่งลูกที่โรงเรียนวัดในหมู่บ้าน พวกเขามานั่งอยู่ห้องเดียวกันกับแม่ ปล่อยให้พ่อนั่งสูบยาเส้นอยู่ที่ทางลงบันไดเพียงคนเดียว “ดินกับเดือนอยากเรียนหนังสือไหมลูก” “อยากครับ/อยากค่ะ” “แม่รู้ไหมครับว่าพยัญชนะไทยมีทั้งหมดกี่ตัว” “เอ่อ…” เกสรชำเลืองมองสามีก่อนตอบลูกเหมือนคิดอะไรบางอย่าง “สี่สิบตัวจ้ะ” เกสรตอบอย่างมั่นใจและเสียงดังฟังชัด “จริงเหรอครับ เผื่อคุณครูถามผมจะได้ตอบถูก” ดินรู้สึกตื่นเต้นที่จะได้ไปเรียนหนังสือ เขาจึงให้แม่สอนหนังสือให้คร่าว ๆ ก่อน “จริงสิจ๊ะ แม่ก็เรียนมาแบบนี้แหละ” พูดพลางเหล่ตามองสามีโดยไม่ให้เขารู้ตัว สามีทนฟังไม่ไหว กลัวลูกจำแบบผิด ๆ จึงเอ่ยขึ้นเสียงห้าวพร้อมพ่นควันขาวออกจากปาก “สี่สิบสี่ตัว”

ทั้งสามเดินไปโรงเรียนด้วยกัน ประมวลนั้นไม่ได้สวมรองเท้า และไม่มีย่ามสะพายเหมือนน้อง เขาใช้ผ้าขาวม้าห่อสมุดและดินสอไปโรงเรียนทุกวัน พี่ชายทั้งสองให้น้องสาวเดินนำหน้าแล้วพวกเขาก็เดินตามหลังไปไม่ห่าง ตามทางลูกรังปนดินทรายซึ่งตอนกลางวันจะร้อนเท้ามาก มุ่งหน้าไปที่วัด เกสรมองตามจนเด็ก ๆ ลับสายตาไป“เป็นยังไงบ้าง ไอ้ดำไม่ว่าให้เอ็งรึ” เห็นลูกสาวนอนนากับสามีได้ตั้งหลายวันฝ้ายจึงอดแปลกใจไม่ได้“ไม่ว่าค่ะแม่ แต่พี่ดำยังไม่ยอมคุยกับฉันเลยค่ะ”“ก็ดีแล้ว อย่างน้อยมันก็ไม่ได้ไล่แกกลับมา แล้วเอ็งจะอยู่กับมันได้จริง ๆ เหรอ” ฝ้ายเป็นห่วงลูก กลัวว่าจะทนอยู่กับสามีพิการไม่ได้ เพราะก่อนหน้าดำทั้งหล่อทั้งทำงานเก่งลูกสาวยังไม่อยู่ด้วย เธอกลัวว่าเกสรจะไปทำให้ลูกเขยเจ็บช้ำเปล่า ๆ ทั้งสองครอบครัวก็จะมองหน้ากันไม่ติดอีกยาว เพราะแค่นี้ก็ไม่ยอมเผาผีกันแล้ว “ฉันคิดว่าอยู่ได้ค่ะ แม่ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ” เธอจะต้องทำให้สำเร็จ“ไถนาคล่องยังล่ะ” ผู้เป็นพ่อถามด้วยความเป็นห่วง“ก็ดีกว่าวันแรกที่ไถกับพี่เถียรค่ะ” เธอเข้าใจมากขึ้นแล้วว่าจะต้องบังคับไถและควายอย่างไร“ดีแล้วละ อะไรที่ไม่เคยทำก็หัดทำหัดเรียนรู้ไปเรื่อย ๆ สัก