หวนกลับมาครานี้ไม่เป็นแล้วภรรยาชั่วร้าย

หวนกลับมาครานี้ไม่เป็นแล้วภรรยาชั่วร้าย

last updateLast Updated : 2025-11-17
Language: Thai
goodnovel12goodnovel
10
1 rating. 1 review
48Chapters
4.6Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

โปรย: ปางก่อนเธอเคยละเลยเขากับลูก เมื่อได้มีโอกาสย้อนกลับไปแก้ไขชะตาอีกครั้งเธอจำต้องทำทุกอย่างเพื่อให้เขาอภัยให้กับผู้หญิงชั่วร้ายอย่างเธอ กชกรได้ย้อนกลับไปแก้ไขอดีตที่เธอเคยทำไม่ดีกับลูกกับสามี โดยเธอต้องทำงานหนักทุกอย่าง เพราะเธอกลับไปคราวนี้พบว่าสามีของเธอพิการและต้องเลี้ยงลูกสองคนเพียงลำพัง ไปติดตามกันค่ะ ว่าเธอจะเอาชนะใจสามีได้หรือไม่

View More

Chapter 1

ตอนที่ 1 ความฝัน

After pressing the acceptance button, I wiped the tears from the corners of my eyes.

Deep down, a small part of me was still hoping someone would notice.

I wanted Mom to ask why I was staring at my phone. I wanted Ryan to look away from Sophie’s curtains long enough to see that something was wrong. More than anything, I wanted Ethan to come out of her bedroom and ask why I looked like I was about to cry.

No one did.

Ethan emerged from Sophie’s room with sweat shining across his forehead.

I watched him for a few seconds before calling his name.

“Ethan, you’ve been working all afternoon. Come sit down for a while.”

I hated how hopeful I sounded.

He wiped his mouth with the back of his hand, but his eyes had already shifted toward Sophie’s doorway.

“In a minute. Her curtain rod is crooked, and it’ll bother her if I leave it that way.”

He set down the bottle and walked past me without looking at me once.

I remained on the box, listening to him ask Sophie to stand back while he adjusted the rod.

Three years.

I had loved Ethan for three years, and he had never taken this much care with anything that belonged to me.

On the day I moved into my college dorm, I had five heavy boxes and a room on the sixth floor of a building without an elevator.

Ethan had promised he would help.

An hour before I arrived, he texted that something urgent had come up.

I carried every box upstairs alone.

That evening, I opened Sophie’s social media page.

She had posted photographs from an amusement park.

Ethan stood beside her in every picture.

When Ethan called later, I still told him it was fine.

I had been saying it was fine for three years.

Mom leaned out of the kitchen before I could stop remembering.

“Nora, are you going to sit there all day? Go help Sophie put the new sheets on her bed. The bedding set is beside her door.”

I looked toward the hallway.

My belongings were stacked near the corner in several battered boxes.

No one had carried them or asked where they belonged.

“Mom,” I asked, “where am I supposed to put my things?”

She followed my gaze, then pointed toward a narrow door beside the laundry area.

“Clear out the storage closet and stay there for now.”

For a moment, I thought I had misunderstood.

“The storage closet?”

“It’s only temporary.” Her tone sharpened when she saw my expression. “You’ve slept there before. Don’t act as though we’re making you sleep outside.”

I had slept there before.

It happened when Sophie first came to live with us.

Ryan had been a child when he slipped from the riverbank. Sophie’s father, Daniel Carter, had gone into the water after him. Ryan survived, but Daniel was swept away by the current.

Mom had been the person who asked Daniel to come to the park that day, and she had carried that guilt ever since.

When Sophie entered our house, pale and silent in a dress that was too large for her, Mom held her for an entire afternoon.

“This is your home now,” she promised through her tears. “No one will ever make you feel unwanted.”

Then she turned to me.

“Sophie just lost her father. Give her your room for a few days.”

I had been thirteen.

Those few days became an entire year.

Every time I asked when I could return, Mom looked at me as though I had hurt a grieving child.

Eventually, I stopped asking.

Now, ten years later, they were doing it again.

Mom had already decided the storage closet was enough for me because anything better would be wasted on someone expected to leave.

I picked up my pillow and folded blanket.

As I passed Sophie’s room, I saw Ethan standing on a chair while she held the curtain rod steady. Ryan stood beside them, laughing as she tried to choose between two shades of pink.

The three of them looked like a family arranging the room of someone they loved.

None of them noticed me walking toward a closet with my bedding in my arms.

The room was barely forty square feet, crowded with mop buckets, cleaning supplies, and broken household items.

There was no window.

A bare bulb hung from the ceiling, buzzing overhead.

Mom appeared behind me carrying an old yoga mat.

“Put this on the floor for now.”

I stared at it.

“Is there a folding bed?”

“We’ve spent enough money on this move, Nora.”

From Sophie’s room came the sound of Ryan asking whether she wanted fairy lights above her bed.

Mom heard it too, but her expression did not change.

She handed me the mat and walked away.

Ten days, I reminded myself.

I only had to survive ten more days.
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

Ploy Panyapat
Ploy Panyapat
เป็นนิยายอีกเรื่องของไรท์ที่เราชอบมากๆ ทั้งภาษา ทั้งคำบรรยาย ทำให้มองเห็นภาพชนบทแบบสมัยก่อนเลย อาหารบางชนิด ผลไม้บ้างอย่างนี่ยังไม่เคยรู้จัก อ่านแล้วต้องไปค้นหาที่กูเกิลเลยทีเดียว ขอบคุณสำหรับผลงานดีๆนะคะ
2026-02-15 20:56:45
0
0
48 Chapters
ตอนที่ 1 ความฝัน
ท้องฟ้าดำมืดลมพัดแรงขึ้นเรื่อย ๆ ตรงลานหน้าบ้านที่เป็นดินร่วนมีฝุ่นคลุ้งตลบไปทั่ว บ่งบอกว่าอีกไม่นานพายุฝนกำลังจะมา ชายร่างใหญ่ผิวสีเข้มเพราะกรำแดดกำลังอ้อนวอนเมียรักปานจะขาดใจ ‘เกสรอย่าไปเลยนะ ถ้าเอ็งไปแล้วพี่กับลูกจะอยู่ยังไง’ เขานั่งคุกเข่าลงกับลานดินหน้าบ้านจนหัวเข่าและหน้าแข้งเปื้อนดินไปหมด แต่เขาก็หาได้สนใจไม่ มือใหญ่เกาะอยู่ที่ขาฝ่ายหญิง ‘ปล่อยให้ฉันไปได้ดีเถอะนะพี่ เราจบกันแค่นี้ดีกว่า ฉันเกลียดความลำบาก เกลียดความยากจน’ เกสรสรพูดเหมือนไม่ไยดี ขาทั้งสองพยายามสะบัดมือของเขาออกแรง แต่มือเขาเหนียวหนึบราวกับตีนตุ๊กแก เธอจึงใช้มือช่วยแกะและเอ่ยคำที่คิดว่าเขาจะยอมปล่อยเธอไปดี ๆ ‘ฉันไม่ได้รักพี่แล้ว เราจะอยู่กันไปเพื่ออะไร’ มือที่เกาะขาเธอแน่นชะงักและค่อย ๆ คลายออก ‘เวลาไม่ถึงเดือนที่เอ็งเจอมัน เอ็งกล้าพูดคำนี้กับพี่แล้วรึ’ ‘หึ ฉันรู้จักตัวฉันดี เวลาไม่ใช่สิ่งสำคัญสำหรับความรัก’ เธอยังยืนยันที่จะไปจากชีวิตเขาให้ได้‘ฮือ ๆ ฮึก แล้วเอ็งไม่เห็นแก่ลูกของเราเหรอเกสร ทำไมเอ็งถึงได้ตัดความสัมพันธ์กับพี่ได้ง่ายดายนัก’ เขาพูดพลางสะอื้นจนอกสั่น เ
Read more
ตอนที่ 2 หญิงชรา
กชกรเดินเท้าไปตามฟุตปาธอีกไม่ถึงร้อยเมตรก็จะถึงร้านขายก๋วยจั๊บและข้าวต้มที่เธอเคยกินเป็นประจำ “กำไลแขนไหมจ๊ะหนู” เสียงหนึ่งเอ่ยขึ้นอยู่ริมฟุตปาธฝั่งขวามือที่เธอกำลังจะเดินผ่าน ด้วยความที่ชอบเรื่องเย็บปักถักร้อยอยู่แล้วกชกรจึงชะลอการเดินและหยุดยืนอยู่ตรงหน้ายายแก่คนหนึ่งที่กำลังนั่งขายของอยู่ เธอสวมงอบปิดบังใบหน้า ยายใช้ไม้คานหาบสิ่งที่ชาวบ้านเรียกว่า ‘กะยัง’ มาสองใบ ข้างหนึ่งเป็นเครื่องประดับจำพวกสร้อยข้อมือ กำไล แหวน ต่างหู อีกข้างเป็นพวกยาสมุนไพรและน้ำตาลอ้อย กชกรก้มหยิบสร้อยข้อมือยืดหยุ่นที่ร้อยด้วยลูกปัดสีแดงเส้นหนึ่งขึ้นมา ตรงกลางเป็นหยกกระต่ายสีขาว มันดูสวยงามมากทั้งที่ราคาน่าจะไม่เกินหลักร้อย กชกรโน้มตัวลงไปเพื่อถามราคาคนที่นั่งอยู่บนพื้น เธอมองเห็นใบหน้าของยายไม่ชัดนัก เพียงเสี้ยววินาทีเธอเห็นเหมือนปานดำรูปหัวใจที่กระดูกไหปลาร้าของยายเพราะยายสวมเสื้อคอกระเช้าด้านในส่วนตัวนอกเป็นเสื้อเชิ้ตแขนยาว “เส้นนี้ราคาเท่าไรคะยาย” ยายคนนั้นไม่ตอบแต่กลับยื่นมือมาจับมือเธอแล้วคลี่ฝ่ามือเธอออก หญิงชราถือวิสาสะดูลายมือให้เธอ กชกรได้แต่มองแบบงง
Read more
ตอนที่ 3 ตายแล้วฟื้น
โป๊ก! โป๊ก! โป๊ก! เสียงเหมือนคนกำลังตอกตะปูจนบ้านไม้สั่นสะเทือนไปทั้งหลัง “ฮือ ๆ เกสรไม่เอ็งน่าคิดสั้นเลย ฮึก ฮือ” เสียงสะอื้นไห้อยู่ข้างกายของเธออย่างไม่รู้สาเหตุ ขนตางามงอนกะพริบถี่ค่อย ๆ เปิดม่านตาขึ้นเมื่อได้ยินเสียงดังโครมครามและเสียงคนร้องไห้ เธอนิ่งไปชั่วขณะ ทำไมตัวเธอถึงได้มีผ้าขาวปิดหน้า สายตาเหลือบมองที่ข้อมือมีด้ายดิบสีขาวมัดข้อมือติดกันไว้ มือทั้งสองกระพุ่มไหว้พอหลวม ๆ มีดอกไม้และเทียนอย่างละคู่เธองอมือเข้าหาตัวอย่างช้า ๆ แล้วส่องดูทางปลายนิ้ว มีเหรียญห้าบาทขนาดใหญ่อยู่ในนั้นหนึ่งเหรียญ นี่มันคือ…การมัดตราสัง! เธอรู้สึกว่าหัวใจเต้นแรงขึ้น แต่เหมือนตัวเองหายใจไม่สะดวกเหมือนมีอะไรอุดรูจมูกเธอไว้ เอื้อมมือทั้งสองมาดึงบางอย่างออกมา มันคือเส้นใยของผลฝ้ายสีขาวที่คนเอามาอุดจมูกตอนสิ้นใจแล้ว ก่อนหน้าเธอหายใจทางปากแต่มันก็ไม่ได้รู้สึกโล่งเพราะตอนนี้มันมี…มีเหรียญอยู่เต็มโพรงปากเธอ กชกรตัดสินใจพลิกกายนอนตะแคงแล้วคายเหรียญออกพร้อมกับสำลัก แค่ก! แค่ก! ทุกคนที่กำลังนั่งเฝ้าศพอยู่ตรงนั้นต่างเงียบและนิ่ง
Read more
ตอนที่ 4 ถามเอาอะไร
“คงอย่างนั้นแหละค่ะ แล้ววันนี้เขาไม่มาหรือคะ” เกสรตอบออกไปเหมือนไม่อยากใส่ใจกับเรื่องที่ผ่านมาอีก ตอนนี้เธออยากเจอหน้าสามีกับลูกทั้งสองของเธอมากกว่า ชาตินี้เธอจะไม่ขอเจอกับผู้ชายคนนั้นอีก “ไม่มา เขาบอกว่าติดธุระด่วน เขาให้เงินมาช่วยงานห้าร้อยบาท เมื่อเช้าเขาให้รถตู้นำศพเอ็งมาส่งแล้วคนขับก็กลับไปเลย” ฝ้ายก็สงสัยเช่นกันว่าเมียเสียชีวิตทั้งคนทำไมสมชายไม่มาร่วมงาน “ค่ะ” ช่างเขาเถอะ ไม่มาก็ดีแล้วเพราะเธอไม่คิดจะกลับไปหาเขาอีก “แล้วพี่ดำไม่มาหรือคะ” เธอถามไปอย่างนั้นเผื่อเขาจะมาบอกลาเธอเป็นครั้งสุดท้ายบ้าง “ไม่มา บ้านนั้นไม่มีใครมาเลยสักคน” เธอหลุบตามองต่ำเมื่อได้ยินคำนั้น ก็สมควรแล้วที่ครอบครัวของเขาจะเกลียดเธอจนไม่ยอมมาเผาผีกัน “ฉันว่าให้เกสรมันนอนพักก่อนดีไหมแม่” พรดีพี่สาวคนโตออกความเห็น “ก็ดีเหมือนกัน” “เอ็งกินข้าวกินปลาก่อนไหม เอ็งกินยาพิษเข้าไปไม่แสบท้องแย่หรือไง” แสงเทียนถามลูก สมชายฝากคนรถมาบอกว่าเขานำเกสรส่งโรงพยาบาลเพื่อล้างท้องแล้ว แต่หมอช่วยชีวิตเธอไว้ไม่ทัน “กินก็ได้ค่ะพ่อ” เกสรบอกพ
Read more
ตอนที่ 5 แต่เขาพิการนะ
เมื่อถึงเวลาเข้านอนเกสรมองดูห้องของตัวเองด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก เธอย้อนกลับมาในปีสองพันห้าร้อยยี่สิบ ปีที่ยังไม่มีไฟฟ้าใช้ ทุกอย่างยังห่างไกลกับคำว่า ‘เจริญ’ อยู่มาก ภายในห้องเธอจุดเทียนไข มุ้งที่กางอยู่ก็ไม่ได้ดูดีนัก ช่วงนี้เป็นฤดูฝนยุงค่อนข้างชุม คืนนั้นกว่าเธอจะหลับลงได้เวลาก็คงล่วงเข้าวันใหม่แล้ว เพราะมัวแต่คิดเรื่องสามีกับลูก เช้าวันต่อมาเกสรตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกตื่นเต้น สวมผ้าซิ่นมัดหมี่ที่พี่สาวทอกับเสื้อแขนยาวผ้าฝ้ายสีดำที่พี่สาวตัดให้ เดินลงมาจากบ้านที่เป็นบันไดลิงพาดผ่านตัวบ้านที่เป็นไม้ทั้งหลังใต้ถุนยกสูง ฝั่งซ้ายทำเป็นคอกควาย ฝั่งขวาเป็นกี่ที่พี่สาวกำลังนั่งทอหูก พ่อกำลังนอนให้แม่รมควันสมุนไพรให้อยู่บนแคร่ที่อยู่ไม่ห่างจากพี่สาวนัก เมื่อวานแสงเทียนไปตามเสถียรที่นาโดยขี่ควายออกไป พอขากลับด้วยความรีบร้อนจึงควบมันเร็วไปหน่อย มันก็พาวิ่งเร็วจนแกพลัดตกจากหลังควาย วันนี้จึงต้องหาสมุนไพรมาสุมไฟย่างให้คลายปวดตามความเชื่อของชาวบ้าน เกสรเดินเข้าไปหาทั้งสามคน “เอ็งจะไปไหน” สองปีที่ลูกสาวหนีไปอยู่กับสมชาย เกสรยังไม่เคยกลับมาบ
Read more
ตอนที่ 6 ไม่เจอกันหลายปี
เกสรเดินตามถนนลูกรังออกมาเพียงลำพัง บ่าข้างหนึ่งสะพายย่ามที่ทำจากกระสอบปุ๋ย ในนั้นมีเสื้อผ้าอยู่ห้าหกชุด เธอเด็ดใบตองพลวงมาทำเป็นที่บังแดด สองข้างทางผู้คนกำลังใช้ควายไถนา บางพื้นที่ก็เริ่มปักดำบ้างแล้ว ถนนบางช่วงเป็นโคลตมเธอต้องถอดรองเท้าเดิน นาของสามีอยู่ห่างจากหมู่บ้านสี่กิโลเมตร เธอคงใช้เวลาเดินเท้าอีกนานกว่าจะถึง ความจริงแล้วก็อยู่ถัดจากนาของเธอไปประมาณหนึ่งกิโลเมตร เพราะนาของทั้งสองมีพื้นที่ติดกัน เท้าของเธอหยุดเดินและยืนอยู่บนคันนาเมื่อมาถึงนาของสามีที่ส่วนลุ่มอยู่ติดกับลำน้ำปาว ส่วนนาดอนด้านบนติดกับนาเธอ ใบตองพลวงหลุดจากมือตอนไหนเธอไม่ได้รู้ตัวเลย น้ำตารินไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้สามีกับลูกทั้งสองกำลังช่วยพ่อขุดดินและปักดำต้นกล้าลงไปในแปลงนาที่ยังไม่ได้ไถ ลูกชายคนโตกำลังใช้จอบเล็กขุดดินส่วนคนเล็กใช้เสียมขุดบางครั้งก็นั่งลงแช่ในน้ำ เดือนลูกสาวคนเล็กก็ทำตามประสาเด็กคงไม่ได้ช่วยพ่อมากนัก ในแปลงนามีน้ำท่วมถึงตาตุ่ม สามีใช้จอบเล่มใหญ่เขานั่งคุกเข่าด้วยขาข้างซ้ายลากขาอีกข้างตามไปอย่างทุลักทุเล เนื้อตัวพ่อลูกทั้งสามคนเต็มไปด้วยโคลนตม ปีที่แล้วเขาไม่ได้ทำนา ถ้าป
Read more
ตอนที่ 7 หมางเมิน
เกสรนั่งคุกเข่าลงในน้ำจนผ้าถุงเปียกชื้นเพื่อให้กอดลูกได้ถนัดขึ้น หอมแก้มลูกซ้ายขวาทั้งสองคน อยากขอบคุณคุณยายคนนั้นเหลือเกินที่ทำให้เธอได้กลับมาที่นี่อีกครั้ง ถึงแม้ว่าต่อจากนี้ไปเธอไม่รู้ว่าต้องเจอกับอะไรบ้าง แม่ลูกทั้งสามต่างร้องไห้ไปด้วยกัน ดำละสายตาจากสามแม่ลูก ไม่มีเสียงใดหลุดออกจากปากของเขาแม้แต่คำเดียว มือหนาสับจอบลงบนหน้าดินแล้วค่อย ๆ คลานออกจากตรงนั้น ปีนขึ้นคันนาแล้วใช้แรงจากแขนทั้งสองข้างและขาข้างซ้ายส่งตัวเองเคลื่อนตัวไปตามคันนาที่มีแต่หญ้าขึ้นปกคลุม เขาไม่รู้ว่าเธอต้องการอะไร และไม่รู้ว่าเธอมาที่นี่เพราะเหตุผลอันใดอีก ทั้งที่วันนั้นเขาพูดชัดเจนแล้ว แต่คนอย่างเขาจะไม่มีวันเสียน้ำตาให้ใครเป็นครั้งที่สองอีก คืนนั้นเขาจำได้ไม่มีวันลืม เธอคงไม่รู้ว่าเมื่อเธอจากไปแล้วเขาเจ็บปวดและทรมานเจียนตาย ผู้หญิงอย่างเกสรไม่เคยมีหัวใจ และเธอก็ทำให้เขากลายเป็นคนไร้หัวใจไปโดยปริยาย เกสรมองตามสามีที่คลานลากขาตัวเองไปยังควายที่ผูกไว้สี่ตัวด้วยความสงสารเจือเวทนา ทำไมเขาเป็นผู้ชายที่เข้มแข็งได้มากขนาดนี้ โดนเมียทิ้งหนีไปอยู่กับชู้ ยอมเป็
Read more
ตอนที่ 8 ทำหน้าที่อีกครั้ง
ช่วงพักกลางวันเกสรและลูกเดินขึ้นมาบนเถียงนาที่เป็นเหมือนบ้านของเขากับลูก ส่วนเขากำลังเอาควายผูกไว้กับต้นไม้ใหญ่เพื่อให้มันพักในร่มช่วงกำลังแดดร้อนจัด เกสรมองไปรอบเถียงนาที่มีทั้งยุ้งข้าวขนาดไม่ใหญ่มากแต่ดูมั่นคง ด้านล่างทำเป็นเล้าไก่ มีคอกควายอยู่ถัดกันไป และพืชผักสวนครัว รวมถึงป่าสับปะรดที่ค่อนข้างรก ในนั้นมีต้นฝรั่งอยู่สามต้นและต้นมะม่วงหิมพานต์ต้นใหญ่อีกสองต้น ในป่านั้นเต็มไปด้วยต้นสาบเสือและต้นกระถินขึ้นเต็มไปหมด เขาคงเข้าไปตัดไม่ได้จึงปล่อยไว้อย่างนั้น แต่แปลงผักที่เขาเคยปลูกตอนที่เธอเคยอยู่ด้วยนั้นว่างเปล่า เขาคงตักน้ำรดผักไม่ไหวจึงไม่ได้ปลูก ที่ตรงนั้นเขามักปลูกผักขายแล้วเอาเงินไปซื้อข้าวเวลาที่ปีไหนได้ผลผลิตน้อย เธอก้าวขาขึ้นบันได้ลิงไปเพียงสามขั้นแล้วมองดูบนเถียงนาที่มีอยู่สี่ห้อง มุมหนึ่งคงใช้เป็นห้องนอนเพราะเธอเห็นมีมุ้งม้วนเก็บไว้มุมเสา แต่ที่นอนที่มีเพียงเสื่อกกกับหมอนที่ยัดด้วยนุ่นยังไม่ได้เก็บ อีกมุมหนึ่งใช้เก็บเสื้อผ้า วางกระเป๋าย่ามไว้แล้วเธอก็ถอยหลังลงมาเพราะตอนนี้ตัวเธอเปียกจึงไม่เดินขึ้นไป ใต้ถุนที่สูงท่วมหัวปล่อยโล่ง มีเพียงด้าน
Read more
ตอนที่ 9 หาปลา
ช่วงบ่ายวันเดียวกันเกสรเดินไปเปิดดูปี๊บที่มีกระด้งปิดไว้เธอจะแช่ข้าวสารเหนียวไว้นึ่งตอนเย็น เธอเปิดกระด้งขึ้นก็พบว่ามีกระดองเต่าอยู่ในนั้นหนึ่งอันซึ่งเอาไว้สำหรับตักข้าวสาร ข้าวสารเหลืออยู่ครึ่งปี๊บ ตักข้าวสารใส่หม้อแกงแล้วนำไปแช่น้ำให้ท่วมแล้ววางไว้บนเถียงนาเกสรเดินไปดูข้าวเปลือกที่ยุ้ง เห็นข้าวเปลือกเหลืออยู่เพียงกระสอบเดียว ตอนนี้เธอยังคิดไม่ออกว่าจะต้องหาข้าวจากที่ไหนมาจุนเจือครอบครัวเพื่อให้ข้าวพอกินได้อีกเกือบหกเดือน กว่าข้าวจะถึงเวลาเก็บเกี่ยว และก็ไม่รู้ว่าผลผลิตจะได้มากแค่ไหนเพราะดูพื้นที่แล้วก็น่าจะมีเพียงไม่กี่ไร่ที่สามีเธอจะปลูกข้าว และเป็นการทำนาที่ไม่ได้ไถคราดด้วย ช่างเถอะเดี๋ยวค่อยคิดเกสรนำเศษผ้ามาพันมือที่แตกเพื่อจะได้ขุดดินต่อได้ เขาหยิบเอาจอบเล่มที่เล็กกว่ามาเปลี่ยนให้เธอเหตุที่ต้องใช้จอบคงเป็นเพราะเสียมไม่พอ แล้วตัวเขาเองก็เอาตัวออกจากตรงนั้นไปนั่งคุกเข่าถอนกล้าอยู่นาอีกแปลงหนึ่งเพียงลำพัง ไม่ได้สนใจเธอว่าจะเป็นอย่างไร แม้แต่รู้ว่ามือเธอเป็นแผลเขาก็ไม่ได้ใส่ใจ แม้จะมีผ้าพันแผลไว้ก็ใช่ว่าจะไม่เจ็บ ซ้ำแผลยังต้องโดนน้ำอีก เกสรกับลูกเข้านั่งพัก
Read more
ตอนที่ 10 ในที่สุดก็มีตัวช่วย
อาบน้ำเสร็จเขาสวมเพียงโสร่งมีผ้าขาวม้าพาดบ่า แล้วใช้ไม้ค้ำยันเดินมาที่เถียงนา เสื้อผ้าที่เขาซักแล้วก็นำมาตากที่ใต้ถุนเพราะกลัวว่าฝนจะตก เขาเดินขึ้นไปรอบนเถียงนาแล้วจุดบุหรี่สูบ วันนี้เธอคอยสังเกต เขามวนยาเส้นสูบถี่มาก ขาข้างขวาของเขาบางครั้งก็งอได้ บางครั้งเขาก็ปล่อยถูไถไปกับพื้น ลูกทั้งสองยังยืนคอยให้กำลังใจแม่ทำอาหารอยู่ข้างล่าง ดินมองน้ำในหม้อแกงที่กำลังเดือดปุด ๆ “ต้มปลาน่ากินจังเลยครับ นั่น ๆ ปลาหมอช้างเหยียบมีไข่ด้วย ผมจองนะครับ” “ให้หนูกินด้วยได้ไหมคะ” “ได้สิ พี่จะแบ่งให้ครึ่งหนึ่ง” สองพี่น้องแบ่งไข่ปลากันตั้งแต่ปลายังอยู่ในหม้อ “ปลามีไข่หลายตัวเลยจ้ะ เดี๋ยวแม่ตักให้นะ” ช่วงหน้าฝนปลาก็วางไข่เช่นนี้ “ค่ะ/ครับ” อีกยี่สิบนาทีต่อมาเกสรก็ทำอาหารเสร็จ เธอตักต้มปลาสองถ้วย และทำน้ำพริกแจ่วใส่ถ้วยอีกใบ จากนั้นก็ยกกับข้าวขึ้นไปบนเถียงนา ตอนนี้เธอได้ยินเสียงเหมือนฝนเริ่มตกกระทบหลังคาที่มุงด้วยหญ้าแฝกบ้างแล้ว บรรยากาศมันดีมากทีเดียว และมันจะดีมากกว่านี้หากคนที่นั่งอยู่บนเถียงนารู้จ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status