หวนกลับมาครานี้ไม่เป็นแล้วภรรยาชั่วร้าย

หวนกลับมาครานี้ไม่เป็นแล้วภรรยาชั่วร้าย

last update最終更新日 : 2025-11-17
言語: Thai
goodnovel12goodnovel
10
1 評価. 1 レビュー
48チャプター
4.6Kビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

แฟนตาซี

ทะลุมิติ/ย้อนยุค/ย้อนเวลา

นางเอกเก่ง

พ่อเลี้ยงเดี่ยว

ข้ามเวลาไปอดีต

โปรย: ปางก่อนเธอเคยละเลยเขากับลูก เมื่อได้มีโอกาสย้อนกลับไปแก้ไขชะตาอีกครั้งเธอจำต้องทำทุกอย่างเพื่อให้เขาอภัยให้กับผู้หญิงชั่วร้ายอย่างเธอ กชกรได้ย้อนกลับไปแก้ไขอดีตที่เธอเคยทำไม่ดีกับลูกกับสามี โดยเธอต้องทำงานหนักทุกอย่าง เพราะเธอกลับไปคราวนี้พบว่าสามีของเธอพิการและต้องเลี้ยงลูกสองคนเพียงลำพัง ไปติดตามกันค่ะ ว่าเธอจะเอาชนะใจสามีได้หรือไม่

もっと見る

第1話

ตอนที่ 1 ความฝัน

Before the day when Lorenzo officially ascends as the Don, as his lawful wife, I must undergo the baptism of family glory at this sacred moment.

Sophia, my stepsister—the "Principessa" adopted by my father—insisted on personally tattooing the "Angel's Eye," the symbol of supreme family authority, onto my back.

The buzzing of the tattoo gun stopped. I looked into the floor-to-ceiling mirror, and my blood instantly froze.

The "Angel's Eye," which should have been looking down upon the masses, was inverted.

In the Code of Omertà, an inverted totem has only one meaning—a police informant, a rat.

Seeing the color drain from my face, Sophia peeled off her rubber gloves and blew the ink off the nozzle with a look of utter innocence.

"It's called deconstructionist art, Elena. Don't tell me you have zero taste?"

I grabbed the whiskey bottle from the table and smashed it at her.

The glass shattered against the wall, shards grazing Sophia's cheek.

In the next second, Lorenzo's powerful hand clamped around my wrist, shielding Sophia behind him.

His brows were furrowed, his eyes filled with warning.

"Sophia is our Principessa. She's just creating art. Have you lost your mind?"

I stared dead into Lorenzo's eyes.

This was the man I had loved for twelve years. Yet in this moment, he chose to be blind to the brand of shame on my back—a mark that warranted the death penalty by family law.

Sophia peeked out from behind him, a smirk of triumph on her lips, but her voice was dripping with feigned vulnerability.

"Lorenzo, you said you liked designs with a rebellious spirit. I just wanted to give her a surprise. Why is she treating me like this?"

My hands were trembling.

Before I could question him, the heavy oak doors of the study were pushed open.

Several Capos in black trench coats walked in, laughing.

"Are the Don-to-be and the Signora preparing for tomorrow's ritual?"

"The unity of the Corleone family is the bedrock of our rule over the European underworld."

"We heard the Signora is receiving the totem of glory. Let us have a look."

Before their voices faded, several sharp gazes landed on my exposed, uncovered back.

The warm compliments came to a screeching halt.

Cigars dropped from their mouths. Their eyes instantly turned dark and cold.

The entire room fell into a deathly silence, the air thick with the scent of gunpowder.

Only Sophia let out a soft laugh, like the whisper of a demon.

Lorenzo's face changed instantly. Subconsciously, he tried to hide Sophia behind him, blocking their scrutinizing stares.

"This is just a small accident."

Sophia pursed her lips, idly playing with the ring in her hand.

"Oops, my hand slipped just a little bit. It's barely inverted."

She glanced at the group of murderous Capos, relying on her status as the adopted daughter to be fearless.

"It's just a minor mistake, why so serious? Only someone with a guilty conscience would be so sensitive about a drawing, right?"

Lorenzo quickly took off his suit jacket and wrapped it tightly around me, covering the hideous "traitor" mark.

He looked at the men, his voice hard and carrying an unquestionable authority.

"Sophia is young and doesn't know the rules. It was an accident."

"You all watched her grow up; don't hold it against a child."

"For the sake of tomorrow's succession ceremony, this matter ends here."

Every word was a calculated chip.

Standing at the center of power, Lorenzo used the guise of maintaining the big picture to drive that knife ruthlessly into my heart.

Hearing this, I let out a cold laugh.

"An accident?"

"I don't accept that."

I slowly tightened the jacket around me, covering the totem that threatened death.

My fingernails dug into my palm, drawing blood, but I felt no pain.

I looked at Lorenzo and enunciated every word clearly.

"Since you, as the Don, cannot adjudicate fairly..."

"Then I will handle this according to my own rules."

I turned and walked out.

As the heavy wooden doors closed, I heard the faint murmurs from inside.

"The Signora's eyes were terrifying just now. She has the old Don's blood in her veins; this isn't over."

Consigliere Domine hesitated before speaking, "If the Signora makes a scene, tomorrow's ceremony..."

Lorenzo's voice carried a trace of exhaustion and certainty.

"She won't. I know Elena. She has a fiery temper, but for me, she can endure anything."

He paused, his tone deepening. "She loves me too much to disobey me."

The men seemed to relax, followed by the sound of clinking glasses.

I never imagined that Lorenzo, who once swore to protect me with his life, would choose to let me bear the suspicion of being a "rat" just to secure his power.

Immediately, someone laughed and flattered him: "True, the Don's charm is irresistible. The Signora will naturally do as she is told."

Standing in the shadows outside the door, looking at the shield crest on the wall that represented family glory, the corner of my mouth hooked into a cruel arc.

Do as I'm told?

Then I wouldn't be worthy of being Mafia.

I got into the bulletproof sedan and took out an encrypted satellite phone.

"Midnight."

"Kidnap Sophia and take her to the safe house in the East District."

"Also, prepare the sharpest skinning knife and a bucket of salt water. I'm going to personally teach her what true art is."
もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む

レビュー

Ploy Panyapat
Ploy Panyapat
เป็นนิยายอีกเรื่องของไรท์ที่เราชอบมากๆ ทั้งภาษา ทั้งคำบรรยาย ทำให้มองเห็นภาพชนบทแบบสมัยก่อนเลย อาหารบางชนิด ผลไม้บ้างอย่างนี่ยังไม่เคยรู้จัก อ่านแล้วต้องไปค้นหาที่กูเกิลเลยทีเดียว ขอบคุณสำหรับผลงานดีๆนะคะ
2026-02-15 20:56:45
0
0
48 チャプター
ตอนที่ 1 ความฝัน
ท้องฟ้าดำมืดลมพัดแรงขึ้นเรื่อย ๆ ตรงลานหน้าบ้านที่เป็นดินร่วนมีฝุ่นคลุ้งตลบไปทั่ว บ่งบอกว่าอีกไม่นานพายุฝนกำลังจะมา ชายร่างใหญ่ผิวสีเข้มเพราะกรำแดดกำลังอ้อนวอนเมียรักปานจะขาดใจ ‘เกสรอย่าไปเลยนะ ถ้าเอ็งไปแล้วพี่กับลูกจะอยู่ยังไง’ เขานั่งคุกเข่าลงกับลานดินหน้าบ้านจนหัวเข่าและหน้าแข้งเปื้อนดินไปหมด แต่เขาก็หาได้สนใจไม่ มือใหญ่เกาะอยู่ที่ขาฝ่ายหญิง ‘ปล่อยให้ฉันไปได้ดีเถอะนะพี่ เราจบกันแค่นี้ดีกว่า ฉันเกลียดความลำบาก เกลียดความยากจน’ เกสรสรพูดเหมือนไม่ไยดี ขาทั้งสองพยายามสะบัดมือของเขาออกแรง แต่มือเขาเหนียวหนึบราวกับตีนตุ๊กแก เธอจึงใช้มือช่วยแกะและเอ่ยคำที่คิดว่าเขาจะยอมปล่อยเธอไปดี ๆ ‘ฉันไม่ได้รักพี่แล้ว เราจะอยู่กันไปเพื่ออะไร’ มือที่เกาะขาเธอแน่นชะงักและค่อย ๆ คลายออก ‘เวลาไม่ถึงเดือนที่เอ็งเจอมัน เอ็งกล้าพูดคำนี้กับพี่แล้วรึ’ ‘หึ ฉันรู้จักตัวฉันดี เวลาไม่ใช่สิ่งสำคัญสำหรับความรัก’ เธอยังยืนยันที่จะไปจากชีวิตเขาให้ได้‘ฮือ ๆ ฮึก แล้วเอ็งไม่เห็นแก่ลูกของเราเหรอเกสร ทำไมเอ็งถึงได้ตัดความสัมพันธ์กับพี่ได้ง่ายดายนัก’ เขาพูดพลางสะอื้นจนอกสั่น เ
続きを読む
ตอนที่ 2 หญิงชรา
กชกรเดินเท้าไปตามฟุตปาธอีกไม่ถึงร้อยเมตรก็จะถึงร้านขายก๋วยจั๊บและข้าวต้มที่เธอเคยกินเป็นประจำ “กำไลแขนไหมจ๊ะหนู” เสียงหนึ่งเอ่ยขึ้นอยู่ริมฟุตปาธฝั่งขวามือที่เธอกำลังจะเดินผ่าน ด้วยความที่ชอบเรื่องเย็บปักถักร้อยอยู่แล้วกชกรจึงชะลอการเดินและหยุดยืนอยู่ตรงหน้ายายแก่คนหนึ่งที่กำลังนั่งขายของอยู่ เธอสวมงอบปิดบังใบหน้า ยายใช้ไม้คานหาบสิ่งที่ชาวบ้านเรียกว่า ‘กะยัง’ มาสองใบ ข้างหนึ่งเป็นเครื่องประดับจำพวกสร้อยข้อมือ กำไล แหวน ต่างหู อีกข้างเป็นพวกยาสมุนไพรและน้ำตาลอ้อย กชกรก้มหยิบสร้อยข้อมือยืดหยุ่นที่ร้อยด้วยลูกปัดสีแดงเส้นหนึ่งขึ้นมา ตรงกลางเป็นหยกกระต่ายสีขาว มันดูสวยงามมากทั้งที่ราคาน่าจะไม่เกินหลักร้อย กชกรโน้มตัวลงไปเพื่อถามราคาคนที่นั่งอยู่บนพื้น เธอมองเห็นใบหน้าของยายไม่ชัดนัก เพียงเสี้ยววินาทีเธอเห็นเหมือนปานดำรูปหัวใจที่กระดูกไหปลาร้าของยายเพราะยายสวมเสื้อคอกระเช้าด้านในส่วนตัวนอกเป็นเสื้อเชิ้ตแขนยาว “เส้นนี้ราคาเท่าไรคะยาย” ยายคนนั้นไม่ตอบแต่กลับยื่นมือมาจับมือเธอแล้วคลี่ฝ่ามือเธอออก หญิงชราถือวิสาสะดูลายมือให้เธอ กชกรได้แต่มองแบบงง
続きを読む
ตอนที่ 3 ตายแล้วฟื้น
โป๊ก! โป๊ก! โป๊ก! เสียงเหมือนคนกำลังตอกตะปูจนบ้านไม้สั่นสะเทือนไปทั้งหลัง “ฮือ ๆ เกสรไม่เอ็งน่าคิดสั้นเลย ฮึก ฮือ” เสียงสะอื้นไห้อยู่ข้างกายของเธออย่างไม่รู้สาเหตุ ขนตางามงอนกะพริบถี่ค่อย ๆ เปิดม่านตาขึ้นเมื่อได้ยินเสียงดังโครมครามและเสียงคนร้องไห้ เธอนิ่งไปชั่วขณะ ทำไมตัวเธอถึงได้มีผ้าขาวปิดหน้า สายตาเหลือบมองที่ข้อมือมีด้ายดิบสีขาวมัดข้อมือติดกันไว้ มือทั้งสองกระพุ่มไหว้พอหลวม ๆ มีดอกไม้และเทียนอย่างละคู่เธองอมือเข้าหาตัวอย่างช้า ๆ แล้วส่องดูทางปลายนิ้ว มีเหรียญห้าบาทขนาดใหญ่อยู่ในนั้นหนึ่งเหรียญ นี่มันคือ…การมัดตราสัง! เธอรู้สึกว่าหัวใจเต้นแรงขึ้น แต่เหมือนตัวเองหายใจไม่สะดวกเหมือนมีอะไรอุดรูจมูกเธอไว้ เอื้อมมือทั้งสองมาดึงบางอย่างออกมา มันคือเส้นใยของผลฝ้ายสีขาวที่คนเอามาอุดจมูกตอนสิ้นใจแล้ว ก่อนหน้าเธอหายใจทางปากแต่มันก็ไม่ได้รู้สึกโล่งเพราะตอนนี้มันมี…มีเหรียญอยู่เต็มโพรงปากเธอ กชกรตัดสินใจพลิกกายนอนตะแคงแล้วคายเหรียญออกพร้อมกับสำลัก แค่ก! แค่ก! ทุกคนที่กำลังนั่งเฝ้าศพอยู่ตรงนั้นต่างเงียบและนิ่ง
続きを読む
ตอนที่ 4 ถามเอาอะไร
“คงอย่างนั้นแหละค่ะ แล้ววันนี้เขาไม่มาหรือคะ” เกสรตอบออกไปเหมือนไม่อยากใส่ใจกับเรื่องที่ผ่านมาอีก ตอนนี้เธออยากเจอหน้าสามีกับลูกทั้งสองของเธอมากกว่า ชาตินี้เธอจะไม่ขอเจอกับผู้ชายคนนั้นอีก “ไม่มา เขาบอกว่าติดธุระด่วน เขาให้เงินมาช่วยงานห้าร้อยบาท เมื่อเช้าเขาให้รถตู้นำศพเอ็งมาส่งแล้วคนขับก็กลับไปเลย” ฝ้ายก็สงสัยเช่นกันว่าเมียเสียชีวิตทั้งคนทำไมสมชายไม่มาร่วมงาน “ค่ะ” ช่างเขาเถอะ ไม่มาก็ดีแล้วเพราะเธอไม่คิดจะกลับไปหาเขาอีก “แล้วพี่ดำไม่มาหรือคะ” เธอถามไปอย่างนั้นเผื่อเขาจะมาบอกลาเธอเป็นครั้งสุดท้ายบ้าง “ไม่มา บ้านนั้นไม่มีใครมาเลยสักคน” เธอหลุบตามองต่ำเมื่อได้ยินคำนั้น ก็สมควรแล้วที่ครอบครัวของเขาจะเกลียดเธอจนไม่ยอมมาเผาผีกัน “ฉันว่าให้เกสรมันนอนพักก่อนดีไหมแม่” พรดีพี่สาวคนโตออกความเห็น “ก็ดีเหมือนกัน” “เอ็งกินข้าวกินปลาก่อนไหม เอ็งกินยาพิษเข้าไปไม่แสบท้องแย่หรือไง” แสงเทียนถามลูก สมชายฝากคนรถมาบอกว่าเขานำเกสรส่งโรงพยาบาลเพื่อล้างท้องแล้ว แต่หมอช่วยชีวิตเธอไว้ไม่ทัน “กินก็ได้ค่ะพ่อ” เกสรบอกพ
続きを読む
ตอนที่ 5 แต่เขาพิการนะ
เมื่อถึงเวลาเข้านอนเกสรมองดูห้องของตัวเองด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก เธอย้อนกลับมาในปีสองพันห้าร้อยยี่สิบ ปีที่ยังไม่มีไฟฟ้าใช้ ทุกอย่างยังห่างไกลกับคำว่า ‘เจริญ’ อยู่มาก ภายในห้องเธอจุดเทียนไข มุ้งที่กางอยู่ก็ไม่ได้ดูดีนัก ช่วงนี้เป็นฤดูฝนยุงค่อนข้างชุม คืนนั้นกว่าเธอจะหลับลงได้เวลาก็คงล่วงเข้าวันใหม่แล้ว เพราะมัวแต่คิดเรื่องสามีกับลูก เช้าวันต่อมาเกสรตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกตื่นเต้น สวมผ้าซิ่นมัดหมี่ที่พี่สาวทอกับเสื้อแขนยาวผ้าฝ้ายสีดำที่พี่สาวตัดให้ เดินลงมาจากบ้านที่เป็นบันไดลิงพาดผ่านตัวบ้านที่เป็นไม้ทั้งหลังใต้ถุนยกสูง ฝั่งซ้ายทำเป็นคอกควาย ฝั่งขวาเป็นกี่ที่พี่สาวกำลังนั่งทอหูก พ่อกำลังนอนให้แม่รมควันสมุนไพรให้อยู่บนแคร่ที่อยู่ไม่ห่างจากพี่สาวนัก เมื่อวานแสงเทียนไปตามเสถียรที่นาโดยขี่ควายออกไป พอขากลับด้วยความรีบร้อนจึงควบมันเร็วไปหน่อย มันก็พาวิ่งเร็วจนแกพลัดตกจากหลังควาย วันนี้จึงต้องหาสมุนไพรมาสุมไฟย่างให้คลายปวดตามความเชื่อของชาวบ้าน เกสรเดินเข้าไปหาทั้งสามคน “เอ็งจะไปไหน” สองปีที่ลูกสาวหนีไปอยู่กับสมชาย เกสรยังไม่เคยกลับมาบ
続きを読む
ตอนที่ 6 ไม่เจอกันหลายปี
เกสรเดินตามถนนลูกรังออกมาเพียงลำพัง บ่าข้างหนึ่งสะพายย่ามที่ทำจากกระสอบปุ๋ย ในนั้นมีเสื้อผ้าอยู่ห้าหกชุด เธอเด็ดใบตองพลวงมาทำเป็นที่บังแดด สองข้างทางผู้คนกำลังใช้ควายไถนา บางพื้นที่ก็เริ่มปักดำบ้างแล้ว ถนนบางช่วงเป็นโคลตมเธอต้องถอดรองเท้าเดิน นาของสามีอยู่ห่างจากหมู่บ้านสี่กิโลเมตร เธอคงใช้เวลาเดินเท้าอีกนานกว่าจะถึง ความจริงแล้วก็อยู่ถัดจากนาของเธอไปประมาณหนึ่งกิโลเมตร เพราะนาของทั้งสองมีพื้นที่ติดกัน เท้าของเธอหยุดเดินและยืนอยู่บนคันนาเมื่อมาถึงนาของสามีที่ส่วนลุ่มอยู่ติดกับลำน้ำปาว ส่วนนาดอนด้านบนติดกับนาเธอ ใบตองพลวงหลุดจากมือตอนไหนเธอไม่ได้รู้ตัวเลย น้ำตารินไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้สามีกับลูกทั้งสองกำลังช่วยพ่อขุดดินและปักดำต้นกล้าลงไปในแปลงนาที่ยังไม่ได้ไถ ลูกชายคนโตกำลังใช้จอบเล็กขุดดินส่วนคนเล็กใช้เสียมขุดบางครั้งก็นั่งลงแช่ในน้ำ เดือนลูกสาวคนเล็กก็ทำตามประสาเด็กคงไม่ได้ช่วยพ่อมากนัก ในแปลงนามีน้ำท่วมถึงตาตุ่ม สามีใช้จอบเล่มใหญ่เขานั่งคุกเข่าด้วยขาข้างซ้ายลากขาอีกข้างตามไปอย่างทุลักทุเล เนื้อตัวพ่อลูกทั้งสามคนเต็มไปด้วยโคลนตม ปีที่แล้วเขาไม่ได้ทำนา ถ้าป
続きを読む
ตอนที่ 7 หมางเมิน
เกสรนั่งคุกเข่าลงในน้ำจนผ้าถุงเปียกชื้นเพื่อให้กอดลูกได้ถนัดขึ้น หอมแก้มลูกซ้ายขวาทั้งสองคน อยากขอบคุณคุณยายคนนั้นเหลือเกินที่ทำให้เธอได้กลับมาที่นี่อีกครั้ง ถึงแม้ว่าต่อจากนี้ไปเธอไม่รู้ว่าต้องเจอกับอะไรบ้าง แม่ลูกทั้งสามต่างร้องไห้ไปด้วยกัน ดำละสายตาจากสามแม่ลูก ไม่มีเสียงใดหลุดออกจากปากของเขาแม้แต่คำเดียว มือหนาสับจอบลงบนหน้าดินแล้วค่อย ๆ คลานออกจากตรงนั้น ปีนขึ้นคันนาแล้วใช้แรงจากแขนทั้งสองข้างและขาข้างซ้ายส่งตัวเองเคลื่อนตัวไปตามคันนาที่มีแต่หญ้าขึ้นปกคลุม เขาไม่รู้ว่าเธอต้องการอะไร และไม่รู้ว่าเธอมาที่นี่เพราะเหตุผลอันใดอีก ทั้งที่วันนั้นเขาพูดชัดเจนแล้ว แต่คนอย่างเขาจะไม่มีวันเสียน้ำตาให้ใครเป็นครั้งที่สองอีก คืนนั้นเขาจำได้ไม่มีวันลืม เธอคงไม่รู้ว่าเมื่อเธอจากไปแล้วเขาเจ็บปวดและทรมานเจียนตาย ผู้หญิงอย่างเกสรไม่เคยมีหัวใจ และเธอก็ทำให้เขากลายเป็นคนไร้หัวใจไปโดยปริยาย เกสรมองตามสามีที่คลานลากขาตัวเองไปยังควายที่ผูกไว้สี่ตัวด้วยความสงสารเจือเวทนา ทำไมเขาเป็นผู้ชายที่เข้มแข็งได้มากขนาดนี้ โดนเมียทิ้งหนีไปอยู่กับชู้ ยอมเป็
続きを読む
ตอนที่ 8 ทำหน้าที่อีกครั้ง
ช่วงพักกลางวันเกสรและลูกเดินขึ้นมาบนเถียงนาที่เป็นเหมือนบ้านของเขากับลูก ส่วนเขากำลังเอาควายผูกไว้กับต้นไม้ใหญ่เพื่อให้มันพักในร่มช่วงกำลังแดดร้อนจัด เกสรมองไปรอบเถียงนาที่มีทั้งยุ้งข้าวขนาดไม่ใหญ่มากแต่ดูมั่นคง ด้านล่างทำเป็นเล้าไก่ มีคอกควายอยู่ถัดกันไป และพืชผักสวนครัว รวมถึงป่าสับปะรดที่ค่อนข้างรก ในนั้นมีต้นฝรั่งอยู่สามต้นและต้นมะม่วงหิมพานต์ต้นใหญ่อีกสองต้น ในป่านั้นเต็มไปด้วยต้นสาบเสือและต้นกระถินขึ้นเต็มไปหมด เขาคงเข้าไปตัดไม่ได้จึงปล่อยไว้อย่างนั้น แต่แปลงผักที่เขาเคยปลูกตอนที่เธอเคยอยู่ด้วยนั้นว่างเปล่า เขาคงตักน้ำรดผักไม่ไหวจึงไม่ได้ปลูก ที่ตรงนั้นเขามักปลูกผักขายแล้วเอาเงินไปซื้อข้าวเวลาที่ปีไหนได้ผลผลิตน้อย เธอก้าวขาขึ้นบันได้ลิงไปเพียงสามขั้นแล้วมองดูบนเถียงนาที่มีอยู่สี่ห้อง มุมหนึ่งคงใช้เป็นห้องนอนเพราะเธอเห็นมีมุ้งม้วนเก็บไว้มุมเสา แต่ที่นอนที่มีเพียงเสื่อกกกับหมอนที่ยัดด้วยนุ่นยังไม่ได้เก็บ อีกมุมหนึ่งใช้เก็บเสื้อผ้า วางกระเป๋าย่ามไว้แล้วเธอก็ถอยหลังลงมาเพราะตอนนี้ตัวเธอเปียกจึงไม่เดินขึ้นไป ใต้ถุนที่สูงท่วมหัวปล่อยโล่ง มีเพียงด้าน
続きを読む
ตอนที่ 9 หาปลา
ช่วงบ่ายวันเดียวกันเกสรเดินไปเปิดดูปี๊บที่มีกระด้งปิดไว้เธอจะแช่ข้าวสารเหนียวไว้นึ่งตอนเย็น เธอเปิดกระด้งขึ้นก็พบว่ามีกระดองเต่าอยู่ในนั้นหนึ่งอันซึ่งเอาไว้สำหรับตักข้าวสาร ข้าวสารเหลืออยู่ครึ่งปี๊บ ตักข้าวสารใส่หม้อแกงแล้วนำไปแช่น้ำให้ท่วมแล้ววางไว้บนเถียงนาเกสรเดินไปดูข้าวเปลือกที่ยุ้ง เห็นข้าวเปลือกเหลืออยู่เพียงกระสอบเดียว ตอนนี้เธอยังคิดไม่ออกว่าจะต้องหาข้าวจากที่ไหนมาจุนเจือครอบครัวเพื่อให้ข้าวพอกินได้อีกเกือบหกเดือน กว่าข้าวจะถึงเวลาเก็บเกี่ยว และก็ไม่รู้ว่าผลผลิตจะได้มากแค่ไหนเพราะดูพื้นที่แล้วก็น่าจะมีเพียงไม่กี่ไร่ที่สามีเธอจะปลูกข้าว และเป็นการทำนาที่ไม่ได้ไถคราดด้วย ช่างเถอะเดี๋ยวค่อยคิดเกสรนำเศษผ้ามาพันมือที่แตกเพื่อจะได้ขุดดินต่อได้ เขาหยิบเอาจอบเล่มที่เล็กกว่ามาเปลี่ยนให้เธอเหตุที่ต้องใช้จอบคงเป็นเพราะเสียมไม่พอ แล้วตัวเขาเองก็เอาตัวออกจากตรงนั้นไปนั่งคุกเข่าถอนกล้าอยู่นาอีกแปลงหนึ่งเพียงลำพัง ไม่ได้สนใจเธอว่าจะเป็นอย่างไร แม้แต่รู้ว่ามือเธอเป็นแผลเขาก็ไม่ได้ใส่ใจ แม้จะมีผ้าพันแผลไว้ก็ใช่ว่าจะไม่เจ็บ ซ้ำแผลยังต้องโดนน้ำอีก เกสรกับลูกเข้านั่งพัก
続きを読む
ตอนที่ 10 ในที่สุดก็มีตัวช่วย
อาบน้ำเสร็จเขาสวมเพียงโสร่งมีผ้าขาวม้าพาดบ่า แล้วใช้ไม้ค้ำยันเดินมาที่เถียงนา เสื้อผ้าที่เขาซักแล้วก็นำมาตากที่ใต้ถุนเพราะกลัวว่าฝนจะตก เขาเดินขึ้นไปรอบนเถียงนาแล้วจุดบุหรี่สูบ วันนี้เธอคอยสังเกต เขามวนยาเส้นสูบถี่มาก ขาข้างขวาของเขาบางครั้งก็งอได้ บางครั้งเขาก็ปล่อยถูไถไปกับพื้น ลูกทั้งสองยังยืนคอยให้กำลังใจแม่ทำอาหารอยู่ข้างล่าง ดินมองน้ำในหม้อแกงที่กำลังเดือดปุด ๆ “ต้มปลาน่ากินจังเลยครับ นั่น ๆ ปลาหมอช้างเหยียบมีไข่ด้วย ผมจองนะครับ” “ให้หนูกินด้วยได้ไหมคะ” “ได้สิ พี่จะแบ่งให้ครึ่งหนึ่ง” สองพี่น้องแบ่งไข่ปลากันตั้งแต่ปลายังอยู่ในหม้อ “ปลามีไข่หลายตัวเลยจ้ะ เดี๋ยวแม่ตักให้นะ” ช่วงหน้าฝนปลาก็วางไข่เช่นนี้ “ค่ะ/ครับ” อีกยี่สิบนาทีต่อมาเกสรก็ทำอาหารเสร็จ เธอตักต้มปลาสองถ้วย และทำน้ำพริกแจ่วใส่ถ้วยอีกใบ จากนั้นก็ยกกับข้าวขึ้นไปบนเถียงนา ตอนนี้เธอได้ยินเสียงเหมือนฝนเริ่มตกกระทบหลังคาที่มุงด้วยหญ้าแฝกบ้างแล้ว บรรยากาศมันดีมากทีเดียว และมันจะดีมากกว่านี้หากคนที่นั่งอยู่บนเถียงนารู้จ
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status