All Chapters of เล่ห์รักไฟสวาท (NC25+): Chapter 81 - Chapter 90

บำเรอพิศวาสจอมมาร Chapter 33“พี่รู้มาว่า คุณซาเตโญ่ทำธุรกิจผิดกฎหมายอยู่ พี่ก็แค่สงสัยน่ะ ว่าณัฐไปรู้จักและทำธุรกิจร่วมกับเขาคนนี้ได้ยังไง พี่ก็เลยซักถามมากไปหน่อย”“พี่แม็คก็เลยคิดว่าณัฐจะทำธุรกิจผิดกฎหมายใช่ไหมคะ” เธอถามกลับ คนถูกย้อนถามอึ้งไปชั่วครู่ ก่อนจะตัดสินใจพูดบางอย่างกับเธอ“ที่พี่ถาม เพราะพี่เองก็อยากจะร่วมทำธุรกิจกับคุณซาเตโญ่ แต่ไม่มีโอกาสได้พูดคุยกับเขาเป็นจริงเป็นจังเลย พอเห็นว่าณัฐทำธุรกิจร่วมกับเขาอยู่ พี่ก็เลยคิดว่าหากเราทำธุรกิจแบบเดียวกัน น่าจะร่วมมือกันนะ”ตอนนี้เขาเริ่มจะแน่ใจแล้วว่า ธุรกิจของณัฐกานต์นั้น ไม่ได้สะอาดเอี่ยมเหมือนที่เข้าใจในตอนแรก เธอก็คงทำธุรกิจมืดเช่นเดียวกับเขา“ธุรกิจแบบเดียวกัน” ณัฐกานต์พูดทวน “พี่แม็คพูดอย่างกับรู้ ว่าณัฐทำธุรกิจอะไรอย่างนั้นแหละ แต่ณัฐคิดว่าพี่แม็คคงไม่รู้จริง” เธอพูดล่อเหยื่อ“ณัฐก็บอกพี่มาสิ ว่าทำธุรกิจอะไรร่วมกับคุณซาเตโญ่” เขาคาดคั้นถาม“อย่างที่ณัฐพูดก่อนหน้านี้ ณัฐไม่ต้องการให้พี่แม็คเข้ามายุ่งกับเรื่องธุรกิจของณัฐ เพราะมันไม่ส่งผลดีกับพี่แม็คเลย ณัฐรักพี่แม็คนะคะ ถึงไม่บอก อย่าโกรธณัฐนะคะ ที่ไม่ยอมตอบคำถามของพี่แม็ค

บำเรอพิศวาสจอมมาร Chapter 35“ด้วยความที่ณัฐอยากรวยเป็นทุนเดิม ทำให้ณัฐต่อรองกับคุณซาเตโญ่ ว่าณัฐจะช่วยให้น้องชายของเขาหลุดคดี แต่ต้องให้ณัฐเป็นเครือข่ายค้ายาด้วย ตอนแรกเขาก็ไม่เชื่อ อาจเป็นเพราะไม่ไว้ใจตามประสาคนทำธุรกิจมืด แต่ณัฐก็ทำทุกอย่างให้เขาเกิดความรู้สึกนั้น เป็นสายบ้าง ให้ข่าวบ้าง และส่งยาให้สายอื่นที่ทุกคนทำไม่ได้ เพราะต้องผ่านด่านหลายด่านจึงจะถึงมือ แต่ณัฐทำได้ค่ะ หนึ่งปีกว่าที่เขาจะไว้ใจณัฐ ยอมให้ณัฐเป็นหัวหน้าเครือข่ายในแถบนี้ แล้วการที่คุณซาเตโญ่ยอมเปิดตัว แต่เอ...พูดว่าเปิดตัวก็คงไม่ได้ เพราะคนทั่วไปหรือแม้แต่ตำรวจก็ไม่รู้ว่าเขาคือใคร พูดว่าณัฐให้เขามาดูลู่ทางการส่งของด้วยตัวเองดีกว่าค่ะ ให้เขามาในคราบนักท่องเที่ยว เขาจะได้รู้ว่าการส่งของล็อตใหญ่ในครั้งนี้ จะไปทางไหนบ้าง ถ้าไม่รู้เลย เกิดลูกน้องที่ทำหน้าที่ขนของ ถูกความโลภครอบงำ ยึดของไปขายต่อเองในตลาดมืด เขาก็จะเสียรายได้มหาศาล ดักทางเอาไว้รอบทิศ กันไว้ดีกว่าแก้ค่ะ บัญชาการอยู่ที่บ้านมันอาจไม่ทันการณ์”ณัฐกานต์ตอบคำถามที่เขาต้องการรู้ให้ฟังอย่างละเอียด เขานั่งฟังด้วยอาการอึ้ง เธอถือว่าโชคดีมากที่ได้เข้าถึงตัวซาเตโญ่ได

บำเรอพิศวาสจอมมาร Chapter 37สายข่าวที่ว่านั้นก็คือ ลิเดีย สาวใช้ประจำตัวของโซเฟีย ที่ไม่ได้เดินทางไปกับเจ้านายสาวด้วย เนื่องจากเกิดล้มป่วยกะทันหัน โดยที่โซเฟียไม่รู้ตัวว่าถูกหลอก ลิเดียแกล้งป่วย เพื่อที่ตนเองจะได้อยู่ชิดใกล้อัคนารถ ชายหนุ่มที่ตนรักการณ์กลับไม่เป็นเช่นนั้น ลิเดียไม่ได้อยู่ใกล้ชิดชายคนรักตามที่ได้หวังไว้ อัคนารถกลับบ้านบ้างไม่กลับบ้าง หากกลับก็ผลักไสลิเดียให้ออกห่างอย่างรังเกียจ แล้วบางครั้งก็ใช้วาจารุนแรงจนเธอร้องไห้ยกใหญ่“ทำไมคุณแม็คถึงทำกับลิเดียอย่างนี้ล่ะคะ ลิเดียรักคุณแม็คนะคะ”เธอร้องไห้ไปพูดไป หลังจากที่อัคนารถผลักร่างลิเดียจนลงไปนั่งกับพื้น แถมยังส่งสายตาเย็นชาให้ด้วย ลิเดียเห็นสายตาคู่นั้นแล้วรู้สึกเหมือนใจจะขาดรอนๆ“น่ารำคาญจริงๆ เลย ไปร้องไห้ที่อื่นไป”อัคนารถพูดเสียงหงุดหงิด ไม่สบอารมณ์ ก้าวเดินออกไปจากห้อง แต่ทว่าร่างของลิเดียกลับมายืนขวางไว้ กางแขนทั้งสองข้าง ไม่ให้เขาเดินออกไปนอกห้องได้“คุณแม็คจะไปไหนคะ วันนี้อยู่กับลิเดียนะคะ ลิเดียคิดถึงคุณแม็ค”เธอทำท่าจะโผไปกอดร่างสูงโปร่งของชายสุดที่รัก แต่เธอก้าวไปได้เพียงแค่สองก้าว ร่างเล็กก็เซไปทางด้านหลังตาม

บำเรอพิศวาสจอมมาร Chapter 39ผู้เป็นภรรยายิ้มเขิน “จริงหรือเปล่าคะ มาพูดให้โซเฟียดีใจเล่นๆ หรือเปล่าก็ไม่รู้”“จริงสิครับ พี่คิดถึงโซเฟียที่สุดเลย” ลำแขนใหญ่โอบเอวของภรรยา จรดปลายจมูกหอมแก้มนวลที่เขาบอกว่าคิดถึงหนักหนาฟอดใหญ่ “กลับบ้านกันดีกว่านะ แล้วพี่จะทำให้โซเฟียรู้ว่า พี่คิดถึงโซเฟียมากแค่ไหน”อัคนารถต้องพูดดีทำดีกับเธอไว้ก่อน รอให้งานใหญ่ของเขาแล้วเสร็จ วันนั้นเขาจะไม่สนใจผู้หญิงคนนี้อีกเลย ทนมาได้สี่ปีทนต่อไปอีกแค่วันสองวันจะเป็นไรไป หมดประโยชน์เมื่อไหร่เพียงแค่ชายตาแลเขาก็ยังไม่คิดทำคราวนี้โซเฟียยิ่งเขินหนักมากกว่าเก่า หน้าแดงเถือก มองดวงตาของสามีสุดที่รักแล้วยิ้มเต็มใบหน้า หลงคำลวงของอัคนารถอีกเช่นเคย“งั้นเรากลับบ้านกันนะคะ โซเฟียก็คิดถึงพี่แม็คม๊ากมากค่ะ อีกอย่างจะรีบไปจัดการกับนังลิเดียจอมปากมาก จอมสาระแนด้วย มีอย่างที่ไหนคาบข่าวมั่วๆ มาบอกโซเฟีย ทำให้โซเฟียหงุดหงิดใจ แถมยังเข้าใจพี่แม็คผิดๆ ด้วย งานนี้ต้องไล่ออกอย่างเดียวค่ะ”ความที่เธอเป็นคนหูเบาเป็นทุนเดิม อีกทั้งยังไว้ใจลิเดีย ทำให้โซเฟียเชื่อคำพูดของสาวใช้คนสนิท โทรศัพท์ไปตีโพยตีพายกับแอรอน หลังจากที่ติดต่อสามีไม่ได้

บำเรอพิศวาสจอมมาร Chapter 41“จะโกหก ตอแหลอะไรฉันอีกล่ะ จะปฏิเสธฉันใช่ไหมว่าไม่ใช่เรื่องจริง อย่าหวังว่าฉันจะเชื่อลมปากของเธอ ในเมื่อเธอกล้าขัดคำสั่งของฉัน ไม่สนใจที่จะเชื่อฟัง ฉันก็จะขังเธอไว้ในห้องนี้ ไม่ให้ออกไปไหน จนกว่าเราจะตายจากกัน”เขารั้งร่างเล็กเข้ามาประชิดตัว พูดเสียงเหี้ยมใส่ดวงหน้าสาวที่ฉายแววตื่นตระหนกตกใจ หากเขาทำเช่นนั้นจริงๆ แผนการสำคัญในวันพรุ่งนี้ก็จะล้มไม่เป็นท่า ไม่ได้ เธอไม่มีวันยอมเด็ดขาด ถึงอย่างไรเสียแผนการทุกอย่างก็จะต้องเดินไปตามนั้น“อ่ายนะ...อ่าย” เธอพยายามพูดออกไปว่า ‘ไม่นะ ไม่’ ทว่าเสียงนั้นก็ยังคงดังไม่ชัดเจน มือก็พยายามแกะมือหนาที่แข็งแรงเหมือนคีมเหล็ก ในขณะที่เท้าก็กระทุ้งไปยังร่างสูงใหญ่ไม่หยุดเช่นกัน เวลานี้เธอทำทุกทางเพื่อให้ตนได้รับอิสระ“ถ้าเธอคิดจะหนีไปจากฉันล่ะก็ ฉันบอกคำเดียวว่าอย่าได้หวัง ฉันปล่อยให้เธอไปมั่วกับมันมามากพอแล้ว ต่อไปนี้เธอจะต้องได้รับผลกรรมที่ทำไว้กับฉัน แล้วฉันก็จะทำให้เธอรู้ว่า นรกทั้งเป็นมันเป็นยังไง”เขาเหวี่ยงร่างสาวไปบนเตียงนอนอย่างแรง ทำให้แก้มนวลผ่องซึ่งบัดนี้มีรอยแดงของนิ้วมือประดับทั้งสองข้างแก้ม มันรวดเร็วเกินกว่าที่